آیا قرصها شما را سریعتر از جراحی لاغر میکنند؟
این روزها وقتی حرف از کاهش وزن به میان میآید، دیگر نیازی به تیغ و اتاق عمل نیست، حداقل برای خیلیها. داروهای جدید GLP-1، مثل سماگلوتاید و تیرزپاتاید، مثل قهرمانان نوظهور بازار وزن وارد میدان شدهاند و حالا تعداد کسانی که سراغ جراحیهای باریاتریک میروند کمی کاهش یافته است. این داروها درست مثل همزاد هورمون طبیعی روده عمل میکنند: به مغز میگویند «بس کن، دیگر کافی است»، هضم غذا را کمی کند میکنند و انسولین را راضی نگه میدارند تا دیابت ناراحت نشود. تیرزپاتاید حتی یک بازی دو نفره اجرا میکند و با تقلید از هورمون دیگری به نام GIP، تلاش میکند وزن را بیشتر و بهتر پایین بیاورد.
اما همهچیز برای همه مناسب نیست. این داروها معمولاً برای کسانی تجویز میشوند که شاخص توده بدنیشان حداقل ۳۰ باشد، یا حداقل ۲۷ با یک بیماری مرتبط مثل دیابت، فشار خون بالا، کلسترول بالا، یا حتی خواب مختل. جراحی هم قوانین خودش را دارد؛ قبلاً فقط کسانی که BMI بالای ۴۰ داشتند شانس عمل پیدا میکردند، اما امروز آستانهها پایین آمدهاند و حالا مرزها ۳۵ و ۳۰ است.
جراحیهای کاهش وزن هم که با اسمهای عجیب و غریبشان، گاسترکتومی آستینی و بایپس معده، گاهی ترسناک به نظر میرسند، در واقع کمتهاجمی هستند و معمولاً تنها یک شب در بیمارستان نیاز دارید. در هر دو روش، معده کمی کوچک میشود، اما نکته اصلی تغییر هورمونهای رودهای است که به کنترل گرسنگی و متابولیسم کمک میکنند؛ یعنی همان GLP-1 و GIP که داروها تقلیدشان میکنند. بایپس معده بیشترین کاهش وزن، حدود ۳۳ درصد، و بهترین اثر روی دیابت را دارد. گاسترکتومی آستینی سادهتر است و حدود ۷۰ درصد جراحیها را تشکیل میدهد، با کاهش وزن متوسط ۲۵ درصد.
داروها به ظاهر آسان و دوستداشتنیاند، بدون نیاز به تیغ و خونریزی. با این حال، کمی دنیای واقعی خشن است: تهوع، استفراغ و اسهال هم میتواند در کنار کاهش وزن بیاید، و بسیاری از مردم مصرف طولانیمدت آنها را کنار میگذارند، به دلایل مختلفی از هزینه گرفته تا دسترسی. حتی کسانی که عاشق دارو هستند، برای حفظ نتیجه باید طولانیمدت مصرف کنند و شاید این خبر خوبی برای علاقهمندان به قرصهای کوتاهمدت نباشد.
جراحیها اما واقعاً وزن را پایین میآورند و اثراتشان پایدارتر است. یک مطالعه ششساله نشان داده افرادی که جراحی کردهاند، کاهش وزن بیشتری داشته و مشکلات جدی سلامتی کمتری تجربه کردهاند، از حملات قلبی گرفته تا آسیبهای چشمی دیابتی. برای کسانی که هم چاق و هم دیابتیاند، جراحی یک برتری واضح دارد و خطراتش حتی کمتر از جراحی تعویض مفصل ران است. جالب اینجاست که بسیاری از عملشدگان کاهش وزن خود را تا یک دهه حفظ میکنند، انگار معدهشان یک یادآور همیشگی است که «بس کن، دیگر کافی است».
البته، جراحیها برگشتناپذیرند، نیازمند تغییرات غذایی مادامالعمر و کمی دوره نقاهت چند هفتهای هستند. اما اگر به دنبال یک راه سریع و مؤثر برای وزن کم کردن هستید، ارزشش را دارد. داروها و جراحی هر دو مسیرهای علمی و واقعیاند؛ یکی راحتتر و کمتهاجمی، دیگری پایدارتر و قویتر.
در نهایت، انتخاب بین دارو و جراحی مثل انتخاب بین دو سوپ خوشمزه است: یکی ساده و سبک، دیگری کمی سنگین ولی تأثیرگذار و ماندگار. برای هر کسی که میخواهد وزن کم کند، ترکیبی از دانش پزشکی، واقعیتهای زندگی و کمی شوخطبعی لازم است.
اما همهچیز برای همه مناسب نیست. این داروها معمولاً برای کسانی تجویز میشوند که شاخص توده بدنیشان حداقل ۳۰ باشد، یا حداقل ۲۷ با یک بیماری مرتبط مثل دیابت، فشار خون بالا، کلسترول بالا، یا حتی خواب مختل. جراحی هم قوانین خودش را دارد؛ قبلاً فقط کسانی که BMI بالای ۴۰ داشتند شانس عمل پیدا میکردند، اما امروز آستانهها پایین آمدهاند و حالا مرزها ۳۵ و ۳۰ است.
جراحیهای کاهش وزن هم که با اسمهای عجیب و غریبشان، گاسترکتومی آستینی و بایپس معده، گاهی ترسناک به نظر میرسند، در واقع کمتهاجمی هستند و معمولاً تنها یک شب در بیمارستان نیاز دارید. در هر دو روش، معده کمی کوچک میشود، اما نکته اصلی تغییر هورمونهای رودهای است که به کنترل گرسنگی و متابولیسم کمک میکنند؛ یعنی همان GLP-1 و GIP که داروها تقلیدشان میکنند. بایپس معده بیشترین کاهش وزن، حدود ۳۳ درصد، و بهترین اثر روی دیابت را دارد. گاسترکتومی آستینی سادهتر است و حدود ۷۰ درصد جراحیها را تشکیل میدهد، با کاهش وزن متوسط ۲۵ درصد.
داروها به ظاهر آسان و دوستداشتنیاند، بدون نیاز به تیغ و خونریزی. با این حال، کمی دنیای واقعی خشن است: تهوع، استفراغ و اسهال هم میتواند در کنار کاهش وزن بیاید، و بسیاری از مردم مصرف طولانیمدت آنها را کنار میگذارند، به دلایل مختلفی از هزینه گرفته تا دسترسی. حتی کسانی که عاشق دارو هستند، برای حفظ نتیجه باید طولانیمدت مصرف کنند و شاید این خبر خوبی برای علاقهمندان به قرصهای کوتاهمدت نباشد.
جراحیها اما واقعاً وزن را پایین میآورند و اثراتشان پایدارتر است. یک مطالعه ششساله نشان داده افرادی که جراحی کردهاند، کاهش وزن بیشتری داشته و مشکلات جدی سلامتی کمتری تجربه کردهاند، از حملات قلبی گرفته تا آسیبهای چشمی دیابتی. برای کسانی که هم چاق و هم دیابتیاند، جراحی یک برتری واضح دارد و خطراتش حتی کمتر از جراحی تعویض مفصل ران است. جالب اینجاست که بسیاری از عملشدگان کاهش وزن خود را تا یک دهه حفظ میکنند، انگار معدهشان یک یادآور همیشگی است که «بس کن، دیگر کافی است».
البته، جراحیها برگشتناپذیرند، نیازمند تغییرات غذایی مادامالعمر و کمی دوره نقاهت چند هفتهای هستند. اما اگر به دنبال یک راه سریع و مؤثر برای وزن کم کردن هستید، ارزشش را دارد. داروها و جراحی هر دو مسیرهای علمی و واقعیاند؛ یکی راحتتر و کمتهاجمی، دیگری پایدارتر و قویتر.
در نهایت، انتخاب بین دارو و جراحی مثل انتخاب بین دو سوپ خوشمزه است: یکی ساده و سبک، دیگری کمی سنگین ولی تأثیرگذار و ماندگار. برای هر کسی که میخواهد وزن کم کند، ترکیبی از دانش پزشکی، واقعیتهای زندگی و کمی شوخطبعی لازم است.
ارسال دیدگاه
ضمیمه
تیتر خبرها
