جویدن قطعه‌ای از یک شکلات مخملی، آرامش‌بخش و روح‌افزاست. اما افراد کمی به خوبی پاتریشیا سای -که یک شکلات‌ساز خودساخته است- می‌دانند که داستان ساخت هرکدام از آنها چیست؟ خانم سای که از دانشگاه وارتون فارغ‌التحصیل شده، نخستین فصل از زندگی شغلی خود را پشت میز و درحال فشردن کلید رایانه‌ها گذراند و سر از بخش حسابداری درآورد. اما در سال 2004 در سفری که به اوکساکا در مکزیک داشت، توجهش به یک کارگاه شکلات‌سازی جلب شد و علاقه راستین زندگی‌اش را در آن پیدا کرد. او می‌گوید: «رفتن به آنجا برای من تجربه‌ای بود که چشمانم را باز کرد؛ چراکه نحوه برخورد آنها با شکلات، به‌گونه‌ای بود که ذهنیتی متفاوت را بازتاب می‌داد و فکر می‌کنم همین باعث تغییر در زاویه نگاه من شد.» خانم سای، با این تغییر در نگرش و باورهایش، به محل زندگی خود برگشت و تلاش کرد تا شیوه باستانی مایاها در فرآوری شکلات را زنده کند. بنابراین، شروع به مطالعه درباره روند رشد درخت کاکائو و استخراج محصول از آنها تا رسیدن به شکلات کرد. سای معتقد است، شوقی که او برای پختن غذاها دارد، از کودکی در او ایجاد شده. او رشدیافته در تنها خانواده متعلق به یک قومیت، در شهر کوچکی در اوکلاهاماست. در همان زمان‌هایی که با والدینش برای خرید به تنها خواربارفروشی آسیایی شهر می‌رفت و تماشای مادرش که ساعت‌ها از وقتش را صرف پختن غذاهای باستانی تایوانی می‌کرد، زمینه‌ساز اشتیاق و توجه او به غذاها شد. خودش می‌گوید: «مادرم، نعمت درک زیبایی غذا را داشت.» او ادامه می‌دهد: «امروز بخش بزرگی از شکلات‌ها به صورت صنعتی تولید می‌شود. اگر شما شکلات را به وسیله آسیاب سنگی خرد کنید، می‌بیند که شکلات، مانند یک آبشار زیبا بیرون می‌ریزد و نه از میان لوله‌های یک مسیر تولید صنعتی که برای روان‌شدن حرکت در آن، از روغن‌های مختلف استفاده می‌شود.» تولیدکنندگان صنعتی، برای جداکردن روغن و شکلات، از افزودنی‌های دیگر استفاده می‌کنند و «هر چه که این فرآیند بیشتر ادامه پیدا می‌کند، مقدار بیشتری از اجزا و کیفیت محصول، از دست می‌رود.» خانم سای، در مسیر ایجاد کسب‌وکار موردعلاقه خود، با مشکلات زیادی مواجه شد، و این شامل افرادی هم می‌شود که او را از فراگیری روش‌های باستانی ساخت شکلات، ناامید می‌کردند. پنج‌سال زمان صرف شد تا او بتواند به صورت مستقیم، با یک پرورش‌دهنده در مکزیک، تماس برقرار کند و راهی برای دسترسی مستقیم و موثر و با قیمت مناسب به مواد اولیه داشته باشد. او با کنجکاوی و دقت شخصی‌اش موفق شد که در سال 2009 نخستین سری از تولیدات شکلاتش را در بازار مزرعه‌داران عرضه کند. سپس برای تولیدات خود، نام تجاری Choco Vivo را انتخاب کرد که در زبان اسپانیولی، به معنای شکلات زنده است. او خیلی‌زود توانست در هشت بازار مزرعه‌داران حضور پیدا کند و در سال 2013 مغازه خودش را برای عرضه مستقیم محصولات به مشتریان باز کرد. او درباره کارش می‌گوید: «من خودم را مانند قصه‌گویی می‌دانم که در صنعت شکلات‌سازی، داستانی دقیق‌تر از هر کس دیگر را بازگو می‌کند؛ چراکه آماده برداشتن هر گامی به سمت جلو هستم.»

منبع: forbes.com