تأمین‌اجتماعی سازمانی بین‌نسلی به حساب می‌آید و دارای منابعی به‌عنوان حق‌الناس و متعلق به همه افراد تحت‌پوشش به‌ویژه بیمه‌شدگان و مستمری‌بگیران است. حفاظت از اموال و دارایی‌های این نهاد بیمه‌ای نیز وظیفه و تکلیفی قانونی به عهده دولت، سازمان تأمین اجتماعی، کارفرمایان، کارگران، بیمه‌شدگان و بازنشستگان در قالب شرکای اجتماعی است.
بیمه‌شدگان در جایگاه اصلی‌ترین افراد بیمه‌پرداز و جامعه بازنشستگان و مستمری‌بگیران به‌علت پرداخت 30 سال حق‌بیمه به این سازمان بیمه‌گر، همه نسبت به منابع تأمین‌اجتماعی حساسیت دارند؛ چراکه همه منافع این سازمان بزرگ بیمه‌ای برای جامعه تحت‌پوشش است. طبیعتاً باید برای نگهداری و صیانت از دارایی‌های تأمین‌اجتماعی به‌عنوان بزرگ‌ترین نهاد بیمه اجتماعی کشور تلاش جدی داشت. بیمه‌پردازی 30ساله بازنشستگان برای دریافت خدمات همه‌جانبه از سازمان و امید بیمه‌شدگان برای خدمات‌رسانی مطلوب در زمان بیمه‌پردازی، بستگی به تأمین منابع پایدار برای تأمین‌اجتماعی دارد. پیش‌بینی این موضوعات باید به‌گونه‌ای  باشد تا علاوه بر نگهداری و حفاظت از منابع تأمین‌اجتماعی در راستای هزینه‌کرد آن در بخش‌های مربوط به تعهدات نیز گام‌هایی اساسی برداشته شود. خدماتی که در حوزه‌های سه‌گانه بیمه‌ای، درمانی، بازنشستگی و انواع خدمات متنوع و گسترده کوتاه‌مدت به جامعه بزرگ 47 میلیون نفری تحت‌پوشش ارائه می‌شود. توجه ویژه برای حفظ منابع و کنترل مصارف سازمان تأمین‌اجتماعی در جهت تحقق برنامه‌های توسعه‌ای ازجمله مواردی است که نباید مورد غفلت مسئولان اجرایی و کلان کشوری و تأمین‌اجتماعی قرار گیرد. توجه خاص به تأمین‌اجتماعی به این علت باید محقق شود که این نهاد بیمه‌گر از بدو تأسیس و فعالیت در دهه‌های گذشته، بدون استفاده از منابع دولتی و صرفاً از طریق بیمه‌پردازی افراد تحت‌پوشش و سود حاصل از سرمایه‌گذاری به همه تعهدات خود در قبال ذی‌نفعان عمل کرده است. در صورتی که تأمین عمده منابع در تأمین‌اجتماعی با استفاده از وصول حق‌بیمه‌های بیمه‌شدگان در زمان خود اجرایی شود و این سازمان نیز در راستای صیانت از حقوق قانونی افراد بیمه‌شده و مستمری‌بگیر تلاش کند، به‌طور یقین برنامه‌ریزی‌ها و سیاست‌گذاری‌های این نهاد بیمه‌ای به شیوه‌ای مطلوب و در مسیر تحقق حقوق ذی‌نفعان اجرایی خواهد شد. از آنجا که همه منابع تأمین‌اجتماعی به‌عنوان حق‌الناس و بین‌نسلی و متعلق به افراد بیمه‌شده و مستمری‌بگیر تحت‌پوشش این سازمان است، مدیریت کلان این نهاد برای صیانت از این منابع، اموال و دارایی‌ها باید رویکرد عدالت‌محور و تلاش جدی داشته باشد تا حقی از ذی‌نفعان که صاحبان اصلی این نهاد بیمه‌ای هستند تضییع نشود.
تأمین‌اجتماعی به ازای حق‌بیمه‌های دریافتی از شرکای اجتماعی خود نظیر کارفرمایان و بیمه‌شدگان، خدماتی در بخش‌های درمانی، بیمه‌ای، بازنشستگی و تعهدات کوتاه‌مدت و بلندمدت به افراد تحت‌پوشش ارائه می‌دهد. بنابراین استفاده از همه منابع پایدار این سازمان به‌منظور خدمات‌رسانی کامل و مستمر به جامعه هدف به‌عنوان اقدامی اصولی و کاربردی به شمار می‌رود. سازمان تأمین‌اجتماعی در مقام بزرگ‌ترین نهاد بیمه‌گر در سال گذشته 460هزار میلیارد تومان برای اجرای تعهدات خود هزینه کرده که مبلغی بیش از 43هزار میلیارد تومان ماهانه را شامل می‌شود. مجموعه این اقدامات بر پایه وصول سهم حق‌بیمه دریافتی از کارفرمایان و کارگران به بستر تعهدات کوتاه‌مدت، میان‌مدت و بلندمدت تبدیل شده است. جامعه بیش از 4 میلیون و 300 هزار نفری بازنشستگان و مستمری‌بگیران تحت‌پوشش نیز با افراد تبعی  خود به‌عنوان بخش بزرگی از جامعه ذی‌نفعان این سازمان، در سنوات گذشته سهم قابل‌توجهی از تأمین‌اجتماعی را از طریق پرداخت حق‌بیمه برعهده داشته‌اند. جامعه بازنشستگان و مستمری‌بگیران به‌واسطه انجام تعهد نسبت به پرداخت حق‌بیمه در طول سنوات متوالی، در دریافت خدمات متنوع از سوی این سازمان و منابع بین‌نسلی تأمین اجتماعی سهیم هستند.