لایه رسوبی در دریاچه‌ها حاوی مواد آلی و معدنی است که در طول زمان در کف دریاچه انباشته شده است. این رسوبات می‌توانند از منابع مختلفی از جمله خاک فرسایش یافته، روان‌آب‌ها از زمین‌های مجاور و مواد گیاهی و جانوری در حال پوسیدگی به دست آیند. با گذشت زمان، این مواد می‌توانند در کف دریاچه جمع شوند و لایه‌ای از رسوبات را تشکیل دهند که در برخی دریاچه‌ها می‌تواند چندین متر ضخامت داشته باشد. این لایه رسوبی می‌تواند پیامدهای مهمی برای سلامت و اکولوژی دریاچه داشته باشد. این لایه می‌تواند زیستگاه مهمی برای موجودات اعماق دریا مانند کرم‌ها، حلزون‌ها و لارو حشرات فراهم کند و به عنوان منبع غذایی برای گیاهان آبزی و سایر موجودات مفید باشد. با این حال، همین لایه رسوبی ممکن است به عنوان مخزنی برای آلاینده‌ها مانند فلزات سنگین و آلاینده‌های آلی باشد، آلاینده‌هایی که می‌توانند در طول زمان انباشته شده و به‌طور بالقوه به آبزیان و سلامت انسان آسیب برسانند. در برخی شرایط، لایه رسوبی ته دریاچه می‌تواند دوباره معلق شود و بر سلامت دریاچه تأثیر منفی بگذارد و باعث مرگ آبزیان شود. کاهش اکسیژن محلول در لایه رسوبی منجر به ناسالمی دریاچه‌ها می‌شود و این لایه‌ها را مستعد مشکلاتی مانند ایجاد گل‌و‌لای، جلبک، بوی متعفن و حشرات مزاحم می‌کند. دریافت اکسیژن محلول به لایه رسوبی دریاچه بسیار مهم است، زیرا از رشد و بقای موجودات اعماق دریا و سایر آبزیان که در لایه رسوبی زندگی می‌کنند، حمایت می‌کند. اکسیژن برای تنفس موجودات اعماق زمین ضروری است، به آن‌ها اجازه می‌دهد مواد آلی را تجزیه کرده و مواد مغذی را به آب برگردانند. بدون اکسیژن کافی، لایه رسوبی بدون اکسیژن یا هیپوکسیک می‌شود، به این معنا که غلظت اکسیژن محلول در رسوب کم است یا وجود ندارد. این موضوع منجر به تجمع ترکیبات سمی مانند سولفید هیدروژن (S2H) و تغییر در جوامع میکروبی که در لایه رسوبی زندگی می‌کنند، می‌شود. فناوری «‌نانوحباب» می‌تواند اثرات مثبت زیست‌محیطی داشته باشد. یکی از کاربردهای این فناوری، هوادهی دریاچه‌ها با نانوحباب و کمک به نجات دریاچه‌ها و جلبک‌زدایی از آن‌هاست. فناوری نانوحباب را می‌توان برای رساندن اکسیژن محلول بیشتر به لایه رسوبی دریاچه با تولید و رساندن حباب‌های بسیار کوچک اکسیژن به داخل آب استفاده کرد. این حباب‌ها آن‌قدر کوچک هستند که به‌طور خنثی شناور بوده و برای مدت طولانی در آب معلق می‌مانند و به اکسیژن اجازه می‌دهند در لایه رسوب پخش شود. سیستم‌های هوادهی رایج مانند هواده‌های مکانیکی، حباب‌های بزرگی ایجاد می‌کنند که به سرعت به سطح آب می‌آیند و اکسیژن را در جو آزاد می‌کنند.