این روزها شاهد برخی نارضایتی‌ها در پیکره بهداشت و درمان کشور هستیم. در این شرایط، این سوال پیش می‌آید که چرا بسیاری از کارکنان حوزه سلامت و شاغلان مراکز درمانی کشور از شرایط کاری خود رضایت چندانی ندارند؛ آن هم در حالی که اجرای طرح تحول نظام سلامت توانسته سطح رضایتمندی بیماران را نسبتا ارتقا بخشد. درواقع، سوال اینجاست که چرا گروه قابل‌توجهی از افرادی که بانی این طرح هستند و در حال خدمت به مردمان این مرزوبوم‌اند، از وضعیت کاری خود نالان‌اند و هرروز صدای اعتراضشان از گوشه و کنار این جامعه به گوش می‌رسد؟

جامعه بزرگ رادیولوژی و رادیوتکنولوژیست نیز، که بالغ بر ۲۵ هزار نفر جمعیت دارد، از این نارضایتی‌ها مستثنا نیست و سال‌هاست که با وجود قوانین مصوب هیئت‌وزیران، مجلس شورای اسلامی، سازمان انرژی اتمی و... شاهد نابه‌سامانی‌های متعدد در مراکز تصویربرداری، به‌خصوص مراکز خصوصی هستیم. کارشناسان رادیولوژی با وجود قوانین صریح و روشن، متاسفانه از حق‌وحقوق قانونی خود محروم مانده‌اند.

مضرات کار با اشعه ایکس بر کسی پوشیده نیست. طبق قانون، افرادی که با اشعه ایکس به طور متناوب سروکار دارند علاوه بر کاهش ساعت کاری و بازنشستگی زودتر از موعد، باید تا ۵۰ درصد حقوق و مزایای خود را نیز به‌عنوان حق اشعه دریافت کنند، اما متاسفانه هیچ‌کدام از این موارد به طور صحیح رعایت و اجرا نمی‌شود. حتی به دلیل حقوق و دستمزدهای پایین، که ریشه در رعایت نکردن قانون دارد، این قشر از کادر بهداشت و درمان مجبور به اضافه کاری و شیفت‌های اضافه در مراکز دیگر هستند. این اتفاق، نه‌تنها سلامت این نیروها را به دلیل ماهیت اشعه ایکس به خطر می‌اندازد، بلکه باعث افت کیفیت ارائه خدمات نیز شده است. با وجود همه این مشکلات و تهدید سلامت کارکنان مراکز تصویربرداری، متاسفانه این رشته در زمره مشاغل سخت و زیان‌آور محسوب نشده و از امتیازات این نوع مشاغل محروم مانده است.

از سوی دیگر، متاسفانه مراکز تصویربرداری با سرعت ‌بالا و بدون هیچ نظارتی به بخش خصوصی در حال واگذاری‌ است. پیامدهای این اتفاق، که از نزدیک شاهد آن‌ها هستیم، تصدی‌گری افرادی است که بدون داشتن سررشته‌ای از علم پزشکی، این بخش‌ها را در اختیار گرفته و به چشم تجارت به این مراکز می‌نگرند. کاهش نیروی انسانی موجود، کاهش حداقل پرداختی‌های قانونی و افزایش حجم و ساعت کاری پرسنل معدود، نمونه اتفاقاتی است که بعد از این نوع واگذاری شاهد آن هستیم.

دغدغه بعدی اینجاست که داشتن پایان طرح، شرط لازم برای استخدام نیروهای تازه‌فارغ‌التحصیل و جوان در مراکز دولتی و خصوصی است. حال جای این سوال باقی است که با واگذاری مراکز تصویربرداری بیمارستان‌های دولتی و عدم به‌کارگیری و جذب نیروی طرحی توسط پیمانکار، این افراد کجا باید طرح خود را بگذرانند و شرط استخدام را کسب کنند. همچنین با رفع نیاز بیمارستان به نیروی جدید و تازه‌نفس توسط پیمانکار (که با هر شرایط و قیمتی در حال اداره بخش است) آیا دیگر نیازی به جذب و استخدام نیروهای تازه‌فارغ‌التحصیل احساس می‌شود؟ با این حساب، تکلیف طیف وسیع بیکاران این رشته چیست؟

در مراکز تصویربرداری خصوصی و مطب‌ها نیز وضع به همین منوال و حتی بدتر است. ورود غیرقانونی افراد نامرتبط به حیطه رادیولوژی و بالین بیمار، پرداختی‌های بعضاً بسیار پایین در برابر حجم کاری بسیار بالا، قراردادهای ظالمانه یک‌طرفه به سود کارفرما و... در مراکز خصوصی رایج است و متاسفانه روی این مراکز نیز نظارت دقیقی وجود ندارد. به همین دلایل، می‌توان گفت بزرگ‌ترین مشکل خانواده رادیولوژی و پرتونگاری، عدم وجود نهاد نظارتی است.

به دلیل انبوه همین مشکلات و نارسایی‌هاست که از متولیان نظام سلامت تقاضا داریم مبحث نظارت را که از نظر ما حلقه مفقوده خدمات رادیولوژی و پرتونگاری است، به دست خود خانواده رادیولوژی بسپارند و در این بین، انجمن علوم پرتونگاری حاضر است این وظیفه را به صورت رایگان و کاملا داوطلبانه بر عهده بگیرد تا حداقل مبحث نظارت بر ارائه خدمات به جامعه رادیولوژی و پرتونگاری بازگردد. قطعا نتیجه این واگذاری خدمت، چیزی جز رضایت کارکنان این خانواده و درنهایت، افزایش کیفیت خدمات دریافتی جامعه نخواهد بود.