رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران گفت: «رفتارهای خوب فرزندان‌مان را ببینیم و مورد تشویق قرار دهیم و در برابر رفتارهای زشت آنها نیز سکوت نکنیم و عکس‌العمل مناسب نشان دهیم.»
سید حسن موسویچلک درباره تأثیر عدم بی‌تفاوتی والدین نسبت به رفتارهای فرزندان‌شان اظهار کرد: «فرزند ما اگر ببیند با کار خوب، او تشویق می‌شود، نه‌تنها ارتباط او با والدینش نزدیک و صمیمی‌تر خواهد شد بلکه در تمایل بیشتر او به انجام کارهای مثبت دوچندان می‌شود و در مقابل باید بفهمد که رفتار ناپسندش نیز عواقب و مجازاتی از سوی والدین به دنبال دارد و همین مسأله می‌تواند برای او هشدار‌برانگیز باشد.»
وی افزود: «پدران و مادران باید نسبت به چرایی و عواقب رفتارهای زشت با فرزندان‌شان گفت‌و‌گو کنند تا آنان بدانند اگر چنانچه رفتاری ‌از او سر بزند، آن رفتار چه تأثیری بر روابط خود فرد با اطرافیانش خواهد گذاشت.»
این مددکار اجتماعی با اشاره به ظرفیت بالای جامعه‌پذیری در افراد تأکید کرد: «کودکان می‌توانند ارزش‌ها، هنجارها و قوانین، باورها و رسوم را یاد بگیرند. پایه اول جامعه‌پذیری کودکان به نوعی از درون خانواده‌ها آغاز می‌شود. والدین باید تلاش‌شان بر این باشد تا به فرزندان‌شان درک کردن دیگران را آموزش دهند، به آنها بیاموزند که منصف و مسئولیت‌پذیر باشند، وجدان داشته باشند، دروغ نگویند، قبل از انجام هر کاری فکر کنند، به دیگران احترام بگذارند،  افراد دیگر را قضاوت نکنند و واقع‌بین و منصف باشند.»
موسوی‌چلک تصریح کرد: «فرزندان ما باید درک‌شان تقویت شود و بفمهند که در جامعه‌ای با تکثر بالای نژادی، زبانی، دینی، جغرافیایی و... نباید متوقع باشند که تمام مردم مانند او رفتار کنند و یا خواسته‌هایش را برآورده سازند.»
وی با تأکید بر تأثیر مهربانی و عدم بی‌تفاوت نسبت به دیگران در تحکیم روابط افراد افزود: «تلاش‌های تربیتی باید بر ترویج مهربانی متمرکز باشد. خانواده‌ها و سیستم پرورشی و آموزش کشور باید عزم‌شان بر این باشد که مهر و عطوفت از سنین اولیه رشد به کودکان آموزش داده شود؛ چرا‌که افرادی که می‌توانند مهربانی را به دیگران هدیه دهند، دایره دوستی‌های آنها بسیار گسترده است. این افراد به سادگی احساسات، مهر، عطوفت و علایق خود را به دیگران نشان می‌دهند و در صورت نهادینه شدن مهربانی در شخصیت افراد، به مرور شبکه ارتباطات دوسویه، مثبت و توسعه‌بخش در کشور ایجاد خواهد شد.»
رییس انجمن مددکاران اجتماعی تصریح کرد: «به موازات تمام آموزه‌هایی که والدین تلاش می‌کنند به فرزندانشان منتقل کنند، باید آگاه باشند که تأثیر شبکه‌های اجتماعی و فضای مجازی مسیر تربیتی آنها را تحت شعاع قرار ندهد؛ چراکه در نبود نظارت و کنترل، بعضاً اطلاعات و داده‌هایی به فرزندان ارائه می‌شود که قطعاً نه‌تنها اختلال تربیتی ایجاد می‌کند بلکه بعضا آثار روحی و روانی آنها برای مدت‌طولانی کودکان را آزار خواهد داد.»