احمد محمود از جمله نویسندگان ایرانی بود که به‌آسانی تن به مصاحبه نمی‌داد و «حکایت حال» تنها مصاحبه مفصلی است که از او به جا مانده است. «حکایت حال» حاصل گفت‌وگوی لیلی گلستان با احمد محمود است. گفت‌وگویی که به روایت گلستان در مقدمه کتاب، به آسانی میسر نشده و محمود در آغاز پیشنهاد آن را رد کرده اما بعد نظرش عوض شده و گفت‌وگو سر گرفته است. احمد محمود یکی از بهترین نویسندگان رئالیست ایرانی بود. نویسنده‌ای که مرتب و مداوم می‌نوشت و سختی‌ها و دشواری‌های زندگی مانع او برای نوشتن نشد. در رمان‌های او نویسنده‌ای حساس به زمانه‌اش را باز می‌یابیم. ادبیات برای احمد محمود صرفا هنرنمایی‌های فرمی و تکنیکی نبود و او داستان را در ارتباط با اجتماع می‌دید نه عرصه‌ای بی‌ارتباط به آن‌چه پیرامون نویسنده اتفاق می‌افتد. 

به همین دلیل در پس‌زمینه داستان‌هایش رد روزگارش را بازمی‌یابیم و نشانه‌هایی از رخدادهایی که بخشی از تاریخ معاصر ایران را شکل داده‌اند. بخش‌هایی از حوادث مهم تاریخ معاصر ایران در آثار احمد محمود حضوری پررنگ دارند؛ مثل ملی شدن نفت در رمان «همسایه‌ها»؛ سرخوردگی‌ حاکم بر فضای ایران در سال‌های بعد از کودتای 28 مرداد 1332 در رمان «داستان یک شهر» و جنگ ایران و عراق در رمان «زمین سوخته». محمود به ویژه در رمان‌های آخرش شخصیت‌های داستانی جان‌دار و به یادماندنی خلق کرد که نمونه‌اش فرامرز آذرپاد است در رمان «درخت انجیر معابد» و نوذر در رمان «مدار صفر درجه».   محمود در کتاب «حکایت حال» علاوه بر داستان‌های خودش و زمینه‌های شکل‌گیری این داستان‌ها، از نویسندگان ایرانی و داستان‌نویسی ایران هم صحبت کرده است و همچنین از رابطه نویسنده با اجتماع. حکایت حال را انتشارات معین منتشر کرده است.