طبق قانون، مجتمع‌هایی که حفاری در آنها صورت می‌گیرد باید مسئول ایمنی داشته باشند تا با در نظر گرفتن شرایط فردی و محیطی اجازه حفاری را صادر کند. در بسیاری از موارد نبود مسئول ایمنی در مجتمع‌هایی که کار حفاری در آنها انجام می‌شود از عوامل اصلی بروز حوادث در بین کارگران چاه‌کن است. سه مورد تجربه و توانمندی‌های فردی، وجود مسئول ایمنی، و اخذ مجوز کار از سوی مسئولین ایمنی ازجمله مواردی هستند که اگر به طور جدی مورد توجه قرار بگیرند میزان این حوادث کاهش می‌یابد. اگر امکانات حفاظت فنی در کار فراهم نباشد و فرد مقنی تجربه یا میزان سلامت کار لازم برای این حرفه را نداشته باشد، مجوز فعالیت صادر نمی‌شود. از نظر پزشکی، فرد سالم برای تنفس به فضایی نیاز دارد که غلظت اکسیژن هوای آن به طور طبیعی ۲۰ و ۹ درصد باشد اما در نهایت غلظت ۱۹ و ۵ درصد اکسیژن هوا حداقل شرایط ایده‌آل برای تنفس فرد سالم است. چنانچه غلظت اکسیژن در محیط محصور افت کند و به ۱۲ درصد برسد، فرد دچار بی‌هوشی آنی می‌شود که در صورت عدم رسیدگی می‌تواند تبعات جبران‌ناپذیری در پی داشته باشد. برای حل این مشکل کارشناسان ایمنی راه‌حلی را پیشنهاد می‌کنند و آن هم استفاده از دستگاه‌های تهویه صنعتی قابل‌حمل است که امکان گردش هوا را در اعماق چاه فراهم می‌کند و به این ترتیب می‌تواند از استمرار حوادثی که به مسمومیت و فوت کارگران چاه‌کن منجر می‌شود جلوگیری کند. از سوی دیگر مسئله اصلی مورد بحث در خصوص این کارگران وضعیت بیمه آنهاست. کارگران چاه‌کن به همراه کارگران نصاب داربست‌های ساختمانی و کارگران نصب‌کننده سقف‌های شیروانی جزو کارگران ساختمانی محسوب نمی‌شوند و از بیمه اجباری کارگران ساختمانی بی‌بهره‌اند.