نان در روغن خودروهاست

تعمیر خودرو مهارتی فنی محسوب می‌شود. مهارت‌هایی که باید فرد به‌دست بیاورد شامل چند مرحله و چندین بخش است. برای آموزش چنین مهارت‌هایی می‌توان از دوره‌های آموزشی استفاده کرد که معمولا در کلاس‌های آزاد و سازمان فنی و حرفه‌ای ارائه می‌شوند. حتی کتاب‌ها و سی‌دی‌های آموزشی در این زمینه وجود دارد که به صورت مکتوب و همراه با تصاویر، روند تعمیرات انواع خودرو را به علاقه‌مندان می‌آموزد. اما از آنجایی که تعمیرات خودرو کاری عملی است و فرایندی عملیاتی دارد، شاید ارجاع خوانندگان به کتاب‌های آموزشی غیرمنطقی به نظر برسد. به همین دلیل برای بررسی کم و کیف روند آموزش تعمیرات خودرو، هزینه‌های آموزش و فرایند آموزش، سرمایه اولیه برای راه‌اندازی یک تعمیرگاه، درآمدهای احتمالی و... به سراغ یکی از خاک‌خورده‌های این بازار رفته‌ایم تا از سیر تا پیاز این شغل بگوید. رضا جمیلی، تعمیرکاری حرفه‌ای است که چند سالی می‌شود بار سفر را از شهرستان محل زندگی‌اش به سمت تهران بسته و با راه‌اندازی تعمیرگاه خودرو کسب‌وکاری مبتنی بر مهارت راه‌اندازی کرده و آنطور که می‌گوید، درآمدش هم خوب است و چرخ زندگی‌اش به خوبی می‌چرخد. جمیلی مهم‌ترین آموزه‌هایش را حاصل آموزش از راه استاد-شاگردی می‌داند: «کار عملی و حضور در تعمیرگاه‌ها بهترین روش برای یادگیری این مهارت است.» این تعمیرکار کلاس‌های فنی و حرفه‌ای را دارای آموزش‌های بسیار ابتدایی می‌داند و می‌گوید: «آموزش‌های این سازمان کمتر براساس آموزش‌های روز دنیاست و دانشجویان در این دوره‌ها تنها با اصول ابتدایی و جزئی تعمیرات آشنا می‌شوند. در حالی که مهارت تعمیرکاری باید همپای تولید خودرو در جهان پیش برود و با آموزش‌های ابتدایی تنها می‌توان خودروهای دهه 70 تا 80 را تعمیر کرد و سرویس‌دهی به مدل‌های جدید و اتومبیل‌های مدرنی که وارد کشور می‌شوند، با این سطح از آموزش‌ها غیرممکن است.»