کاوه رضایی، امید ابراهیمی و خسرو حیدری بازیکنانی هستند که قراردادشان را با استقلال تمدید نمی‌کنند. این خبر در ابتدای هفته منتشر شده و بازیکنان آبی‌پوش گفته‌اند تمدید پس از پایان فصل! این رسم جدیدی میان بازیکنان تیم‌ها نیست که تمدید قراردادشان را به پایان فصل بیندازند. در اصل آنها با انتخاب چنین روشی تلاش می‌کنند بازارگرمی کنند و مبلغ دریافتی خودشان را بالا و بالاتر ببرند. این مسئله اینقدر رسم شده که بازیکنانی مثل بازیکنان استقلال که تیمشان چندان موفق هم نبوده می‌توانند دست به این کار بزنند. نگاهی به نقل و انتقالات بین‌فصلی چند سال اخیر نشان می‌دهد که جابه‌جایی می‌تواند اینقدر زیاد باشد که بازیکنان بتوانند همگی جایشان را با هم عوض کنند و در مقابل پول بیشتری از باشگاه جدید دریافت کنند. پول دولتی موجود در ساختار برخی تیم‌ها به این شرایط بیشتر کمک می‌کند. تیمی در یک سال خاص شرایط مالی خوبی ندارد و ستاره‌ها را رها می‌کند و سال دیگر به دنبال جذب بازیکنان می‌افتد. این فقط قصه استقلال نیست، پرسپولیس هم درد مشترک دارد. کمال کامیابی‌نیا و محسن مسلمان با پیشنهادهایی از سپاهان روبه‌رو بوده‌اند. باشگاهی که در 8 سال دولت نهم و دهم توانایی مالی زیاد و دسترسی بالایی به منابع دولتی داشت اما در دولت یازدهم دستش از این منابع کوتاه شد. اما حالا استقلال و پرسپولیس، مستقل‌شده از نظر مالی، دوباره باید با تیمی با منابع مالی غیرمستقل رقابت کنند و همین شرایط طاقچه بالا گذاشتن بازیکنان را فراهم می‌کنند.