از ۲۵۰ میلیون نفر جمعیت اندونزی ۹۶ میلیون نفر در فقر کامل به سر می‌برند و این جمعیت برای دهه‌ها یا به امکانات و بیمه درمانی دسترسی نداشت و یا این دسترسی بسیار محدود بود. با وجود رشد اقتصادی اندونزی در دهه گذشته، این کشور بودجه اندکی را به بیمه درمانی اختصاص داد و شرایط بهداشتی در خارج از شهرهای بزرگ نگران‌کننده بود. 

تا چندی پیش مقامات اندونزی علاقه چندانی به بهبود سیستم بیمه درمانی نداشتند و در مقابل بی‌توجهی به این بخش یارانه‌های سنگینی برای بنزین در نظر گرفتند. در سال ۲۰۱۲، تنها 1/2 درصد از تولید ناخالص داخلی این کشور به بهداشت عمومی اختصاص یافت. در حالی که چین و تایلند در همسایگی اندونزی بیش از ۳ درصد تولید ناخالص داخلی را صرف هزینه‌های درمانی می‌کنند. گزارش بانک جهانی حاکی از آن است که در اندونزی برای هر هزار نفر تنها یک تخت بیمارستان وجود دارد. 

اما مقامات اندونزی سرانجام به فکر توسعه نظام بیمه درمانی افتادند و در حال حاضر شرکت‌های بیمه دولتی در این کشور سرگرم اجرای طرحی هستند که بزرگ‌ترین طرح بهداشت و درمان در جهان لقب گرفته است. تحلیل‌گران می‌گویند در صورتی که دولت بخواهد هدف پوشش بیمه همگانی را تا سال ۲۰۱۹ به سرانجام برساند، باید بر سه مشکل بزرگ غلبه کند: نخست احداث مراکز درمانی بیشتر، چراکه در مناطق شهری برای هر ۱۰ هزار نفر یک کلینیک و در مناطق روستایی برای هر ۸۰ هزار نفر یک کلینیک وجود دارد.  دوم، دولت باید پزشکان بیشتری را به مناطق روستایی اعزام کند و در‌‌نهایت نیز دسترسی به خدمات درمانی باید گسترش یابد. در صورتی که طرح توسعه با موفقیت انجام شود، سرانه هزینه بهداشت و درمان تا سال ۲۰۱۸ به ۱۰۹ تا ۲۳۷ دلار در سال افزایش می‌یابد. البته روند توسعه زیرساخت‌ها و بیمارستان‌های جدید بسیار زمان‌بر است و دست‌کم برای آینده‌ای قابل‌پیش‌بینی هزینه بیمه‌های خصوصی سرسام‌آور خواهد بود. بخشی از این هزینه سنگین به دلیل کمبود بیمارستان است. 

این در حالی است که بسیاری از مردم با درآمد متوسط ترجیح می‌دهند به جای اندونزی در مالزی یا تایلند مداوا شوند. هزینه درمان آن‌ها در بیمارستان‌های مالزی به مراتب کمتر از اندونزی است. آن دسته از مردم که توانایی مالی بیشتری دارند نیز برای بهره‌مندی از خدمات درمانی به سنگاپور سفر می‌کنند. طرح بزرگ درمانی–بهداشتی اندونزی با هدف دسترسی بهتر به خدمات بهداشتی و درمانی برای میلیون‌ها نفر از اندونزیایی‌هایی اجرا می‌شود که قبلا این خدمات را دریافت نمی‌کردند. در طرح جدید میلیون‌ها نفر از فقرا مراقبت‌های بهداشتی رایگان را شامل خدمات مربوط به سلامت عمومی و درمان بیماری‌های مزمن دریافت خواهند کرد. گفتنی است این سیستم جدید بهداشت و درمان در اندونزی به صورت طرح یارانه متقاطع طراحی شده و به اجرا گذاشته می‌شود.  افزایش امیدواری‌ها نسبت به آینده نظام بیمه درمانی اندونزی سرمایه‌گذاران خارجی را نیز برای حضور در این کشور ترغیب کرده است. برخی از سرمایه‌گذاران به دنبال احداث بیمارستان‌های مجهز هستند. شرکت‌های داخلی نیز مانند سیلوام، که از حمایت خانواده سلطنتی برخوردار است، قصد دارند تا سال ۲۰۱۷ تعداد بیمارستان‌های تحت پوشش خود را از ۱۷ بیمارستان به ۴۰ بیمارستان افزایش دهند. 

در طرح جدید افراد با درآمد بالا‌تر سهم اسمی بالاتری برای بیمه می‌پردازند و سهم افرادی که درآمد پایین‌تری دارند، کمتر است. اما در‌‌نهایت هردو قشر خدمات بیمه درمانی مشابهی دریافت می‌کنند. به این ترتیب ثروتمندان به نفع فقرا و جوانان به نفع سالمندان در طرح بیمه درمانی نقش‌آفرینی می‌کنند. طبق قوانین جدید کارمندان باید ۵ درصد از حقوق خود را به‌عنوان حق‌بیمه پرداخت کنند و قشر فقیر به طور رایگان بیمه می‌شود. در طرح جدید آژانس حمایتی به نام سازمان امنیت اجتماعی مدیریت پوشش بیمه را بر عهده خواهد داشت. این آژانس نیمه‌دولتی است و هدف آن مبارزه با بروکراسی در نظام بهداشت و درمان اندونزی است. هدف دیگر این سازمان مقابله با تاخیر در پرداخت خسارت بیمه‌شدگان است که امروزه یکی از چالش‌های اساسی سیستم بیمه درمانی اندونزی به شمار می‌رود.  طبق طرح جدید یک آژانس حمایتی جدید به نام سازمان امنیت اجتماعی پوشش بهداشت و درمان بیمه‌ها را در اندونزی مدیریت خواهد کرد، وظیفه‌ای که تاکنون در قالب طرح‌های بیمه‌های مختلف دولتی مدیریت می‌شد. این آژانس نیمه‌دولتی خواهد بود و قصد دارد تا سیستم بهداشت و درمان را از بند بروکراسی اداری و به‌خصوص تاخیر در پرداخت خسارت بیمه‌شدگان که بلای جان سیستم فعلی است خلاص کند.