وقتی صحبت از تجمیع بیمه‌ها به میان می‌آید، تاریخی که این طرح از سر گذرانده خودنمایی می‌کند. این موضوع، صحبت وزیر وقت کابینه نیست؛ ردپای آن را به‌نوعی در سخنان همه وزرای قبلی هم می‌توان دید، منتها کسی تاکنون نتوانسته این کار را به سرانجام برساند. واقعیت اما این است که بالاخره باید این اتفاق بیفتد و دلایل آن هم کاملا مشخص است. در هیچ کجای دنیا مثل کشور ما مرسوم نیست که دست هر شهروند یک دفترچه بیمه متفاوت آن هم دفترچه‌هایی باارزش و منابع متنوع باشد. در نظام سلامت اصل بر این است که اگرچه فردی حق‌بیمه‌ای متفاوت از دیگری پرداخت می‌کند، اما خروجی کار یکی است. درست نیست کسی بگوید چون ما حق‌بیمه بیشتری می‌پردازیم باید خدمات بیشتری دریافت کنیم. اینجاست که به نظر می‌رسد قانون رعایت حقوق شهروندی از طرح پیشنهادی وزارت بهداشت حمایت می‌کند. از دید کارشناسی هم تجمیع بیمه‌ها قابل دفاع است. در روزهای شروع به کار دولت، فکر می‌کردیم این طرح بتواند در دولت تدبیر و امید به ثمر بنشیند و اجرا شود. دلیل آن هم بالا بودن فضای همدلی در این دولت بود. طرح تحول سلامت در چنین فضایی بود که در کمال ناباوری موفق از آب درآمد. وزیران و بدنه دولت فعلی بحث سلامت را ارج می‌نهند و آن را اولویت خود قرار داده‌اند. این فرصتی بود که در عمل نشد از ظرفیت آن به نفع اجرای طرح ادغام بیمه‌های درمان بهره جست. البته نباید از نواقص طرح هم به‌سادگی عبور کرد؛ نواقصی که هرکدام ادله‌ای جدی و درست پشت خود دارند. اما چیزی که موافقان و مخالفان طرح تجمیع بیمه‌های درمانی نباید فراموش کنند این است که «همه ما مدافع حقوق کارگران هستیم و نخواهیم گذاشت اتفاقی به ضرر آن‌ها بیفتد.» از نگاه من این موضوع با توجه به جایگاه مسئله سلامت در دولت امکان انجام شدن داشت که متاسفانه نشانه‌های اجرای آن کمرنگ شده است. این موضوع از زاویه عدالت در دسترسی نیز قابل ردگیری است. یکی از راه‌های تحقق عدالت در دسترسی همین طرح تجمیع بیمه‌هاست. در حال حاضر به خاطر تعدد صندوق‌ها و رویه‌های خدمت‌رسانی به بیمه‌شده‌ها، دسترسی‌های متفاوتی را برای شهروندان به وجود آورده‌ایم و این از عدالت در دسترسی به دور است. یکی در شهری بزرگ امکانات رایگان و خوبی دارد و دیگری که ساکن روستایی دور از مرکز است، از حداقل‌ها هم بی‌نصیب است. البته ادغام در هر سطحی در کشور ما سابقه‌ای مخدوش دارد. معتقدم در هر جایگاه و سمتی که هستیم باید خویشتن‌داری کنیم و به نتایجی که ممکن است انجام دادن یا ندادن این طرح روی زندگی مردم و حوزه رفاه و سلامت بگذارد فکر کنیم. باید مستقل از جایگاه و تعلق سازمانی به موضوع بنگریم تا از تبعات احتمالی آن جلوگیری کنیم. همه ما به مردم و رفاه آنان می‌اندیشیم و من امیدوارم هرچه صلاح آن‌هاست اتفاق بیفتد.