پنج هنرمندی که اولین مواجههشان با جشنواره سیمرغ بود
رویای واقعی
آدمها، آدمهای معمولی که ما باشیم، برایمان پیش میآید که برای اتفاقهای زندگیمان رویا ببافیم. رویاهایی جذاب و جاندار. پیش خودمان بگوییم این پروژهای که رویش کار میکنم آنقدر برایم اسمورسم میآورد که هیچکس نمیتواند مرا نادیده بگیرد. روی قلههای شهرت میایستم و دیگران به افتخارم دست میزنند، به افتخار کار مهمی که انجام دادهام. همه ما این رویا را داریم و برایمان هم پیش آمده که در زندگی به این رویا برسیم. آنچه فکرش را نمیکردهایم برایمان عزت و احترام آورده، هیجانزدهمان کرده و خلاصه داستان زندگیمان را از این رو به آن رو کرده است. به همین خاطر تصور سعید روستایی، کارگردان 26ساله «ابد و یک روز»، مشکل نیست وقتی فیلمنامه را مینوشت و کارگردانی میکرد. اما بعید است که چنین موقعیتی را در خواب هم دیده باشد. اینکه با همان اولین فیلم وارد معرکه سینما شوی و سیمرغها را درو کنی، یکی پس از دیگری. با این حال، سعید روستایی اولین کارگردانی نیست که نخستین مواجههاش با جشنواره فیلم فجر به سیمرغ ختم شد. ما چهرههای نامآور فراوانی داشتهایم که در همان نخستین حضور توانستهاند نظر کاملا مثبت هیئتداوران را به خود جلب کنند.
واروژ کریممسیحی
وقتی «پرده آخر» را ساخت
واروژ کریممسیحی در 38سالگی اولین فیلم بلند سینمایی خود را ساخت، فیلمی با نام «پرده آخر» که یکی از مهمترین فیلمهای پس از انقلاب به حساب میآید. داوران نهمین دوره جشنواره فیلم فجر آنچنان فیلم را تحسین کردند که هشت سیمرغ جشنواره را به او تقدیم کردند. البته هر هشت سیمرغ را برای حضور در بخش مسابقه سینمای ایران به دست آورد. با این حال، او شبیهترین گزینه به سعید روستایی است. مردی که توانست در اولین حضور جشنوارهایاش هشت بار روی سن برود و هشت مرتبه سیمرغ بلورین را در دست بگیرد. البته کریممسیحی تا 18 سال بعد هیچ فیلمی را کارگردانی نکرد، تا همین سال 87 که «تردید» را ساخت و هرچند در بیش از 11 رشته نامزد دریافت سیمرغ بلورین شد، اما بهجز سیمرغ بهترین فیلم جشنواره، سیمرغی دریافت نکرد. بیایید امیدوار باشیم که سعید روستایی تبدیل به واروژ کریممسیحی نشود.
ابراهیم حاتمیکیا
مرد روزهای جنگ
در دهه شصت، مخصوصا سالهای ابتدایی آن دهه که در روزهای جنگ و دفاعمقدس میگذشت، نسل تازهای از سینماگران وارد عرصه شدند که دغدغههایی از جنس همان دوران داشتند. نسل تازهای که سینما را ایدئولوژیکتر میدیدند و میخواستند حرفهایشان را در مدیوم سینما عرضه کنند. اما از آن گروه پرتعداد، گروه اندکی توانستند از لحاظ فنی هم خود را با مدیوم سینما مطابقت دهند و طعم خوش موفقیت را بچشند. یکی از این افراد ابراهیم حاتمیکیا بود که با «دیدهبان» برای اولینبار با جشنواره فیلم فجر مواجه شد و در همان دوره توانست جایزه ویژه هیئتداوران را از آن خود کند. البته حاتمیکیا در تمام این سالهای طولانی دغدغهاش را نسبت به دوران دفاعمقدس حفظ کرد و فیلمهایش، دفترچه عقاید او در طول این سالها هستند. این سالها که گاهی نگاهی اعتراضی نسبت به جنگ داشت و گاهی دیگر نگاهی مهربان و صمیمی نسبت به بازماندگان.
پرویز پرستویی
شکارچی سیمرغ
بازیگری را در 28سالگی شروع کرد، با حضور در یک فیلم جنگی در سال 62 با نام «دیار عاشقان». فیلمی که اولین تجربه کارگردانش نیز به حساب میآمد. هرچند در این فیلم بهعنوان بازیگر نقش مکمل حضور داشت، اما حضورش در نقش دوم آنچنان به دل هیئتداوران دومین دوره جشنواره فیلم فجر نشست که سیمرغ بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را به او دادند. امروز که از پرستویی صحبت میکنیم، او رکوردی شگفتانگیز در کسب سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را دارد و یکی از مهمترین بازیگران مرد سینمای ایران است. از آن بازیگرها که حضورشان در یک فیلم نشان میدهد که اگر با فیلمی عالی طرف نباشیم، دستکم فیلم موردنظر از استانداردهای منطقی برخوردار است و توی ذوق مخاطبش نمیزند. یا اگر توی ذوق مخاطب بزند، به خاطر انتظار بالایی است که از پرستویی دارد.
حمید فرخنژاد
موفقیت زودهنگام
بازیگر اهل جنوب ایران امسال در جمع داوران نگاه نو حضور داشت. همان هیئتداورانی که دو سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی و بهترین فیلم را به «ابد و یک روز» اهدا کردند. حمید فرخنژاد نیز در 30سالگی، در نخستین تجربه جدی فیلمنامهنویسی و بازیگریاش در «عروس آتش» توانست برای هردو رشته سیمرغ بلورین را دریافت کند. سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد، برای بازی در نقش مردی جنوبی که پایبند به سنتهاست و دیالوگهای ماندگاری در آن نقش به زبان میآورد که پس از 16 سال هنوز دهانبهدهان میچرخد. فرخنژادی که امروز میبینیم، حالا دیگر پختگی و بلوغ یک بازیگر-کارگردان صاحبنام را دارد، اما درحقیقت اولین مواجههاش با جشنواره، مواجههای خوب و مهربان و پذیرا بوده است. هرچند در حوزه اکران و نمایش فیلمهایش با او چندان مهربان نبودهاند.
ترانه علیدوستی
وقتی ترانه 17ساله بود
ترانه علیدوستی، 14 سال پیش در نقش ترانه 15ساله، توانست سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول زن را از آن خود کند. در جشنواره سال 80، در جشنوارهای که کمتر کسی فکرش را میکرد هیئتداوران ریسک اهدای سیمرغ به بازیگر 17ساله را به جان بخرند. ترانه علیدوستی در همان نخستین حضورش توانست نگاهها را به خود جلب کند و در عین حال از پس بازی در یک نقش سخت و نفسگیر بربیاید. پس از آن سیمرغ بلورین زودهنگام، ترانه علیدوستی سعی کرد بازیگری جدی برای سینمای ایران باشد. بازی در تئاتر را تجربه کرد، به دنیای ترجمه سرک کشید و سعی کرد بازیگری کمکار و گزیدهکار باشد. او این روزها نقش اول سریال «شهرزاد» را بازی میکند و در این سریال نیز حضور محکم و جانانهای دارد. با این حال، نمیتوان فراموش کرد که او هم یکی از بازیگرانی است که خاطره خوبی از نخستین مواجهه با جشنواره فیلم فجر دارد.
