نظام سلامت و بیمه درمان یکی از مهم‌ترین سرفصل‌هایی است که در دستور کار دولت‌ها قرار دارد. هدف اغلب کشورها کاستن از هزینه‌های درمانی از طریق ارتقاء سطح سلامت عمومی است. در این میان هزینه‌های بیمه درمان و نظام سلامت معمولاً بین دولت، بیمه‌گر و بیمه شونده تقسیم می‌شود. در برخی کشورها سهم عمده را دولت می‌پردازد و در برخی دیگر بیماران. 

آمریکایی‌ها حدود ۵۵.۳ درصد از هزینه‌های درمانشان را خودشان می‌پردازند؛ اما خدمات بیمه دولتی در ایالات‌متحده نمی‌تواند انتظارات شهروندان را برآورده کند، از همین رو، حدود ۷۵ تا ۸۰ درصد از ساکنان این کشور تحت پوشش بیمه‌های خصوصی قرار گرفته‌اند. البته دولت ۴۴.۷ درصد هزینه‌های درمان را می‌پردازد اما بالا بودن این هزینه‌ها باعث می‌شود، مردم دست به دامان بیمه‌های خصوصی شوند. 

در بریتانیا به‌عنوان یکی از موفق‌ترین کشورهای اروپایی، بیمه درمان برای تمامی شهروندان اجباری است و سهم هر کس از پرداخت حق بیمه، با توجه به درآمد و وضعیت شغلی‌اش مشخص می‌شود. در این کشور، ۸۰ درصد هزینه‌های بهداشت و درمان توسط مالیات‌ها تأمین می‌شود. در بریتانیا ۱۵.۹ درصد تولید ناخالص داخلی صرف هزینه‌های درمانی مردم می‌شود. 

اما در آلمان و فرانسه، بیمه خصوصی در کنار بیمه دولتی به شهروندان دو کشور ارائه می‌شود. بیمه دولتی تقریباً ۸۸ درصد از مردم این کشورها را تحت پوشش قرار می‌دهد و تنها ۲۳.۱ درصد از هزینه تمام‌شده درمان را خود مردم می‌پردازند. پرداخت هزینه‌های جراحی، دارو، آزمایش، دندانپزشکی و معاینات پزشکی تنها بخشی از خدماتی است که بیمه‌های دولتی به مردم آلمان و فرانسه ارائه می‌کنند و بیمه‌های حوادث، سالمندان و ازکارافتادگی هم توسط بیمه‌های دولتی انجام می‌شود. 

دولت بابت خدمات درمانی و بهداشتی در سوئد یارانه می‌پردازد. کودکان و نوجوانان زیر ۱۸ سال از خدمات درمانی رایگان در درمانگاه‌ها و پزشکان متخصص بهره‌مند می‌شوند. در سال ۲۰۱۰ میلادی، سقف حداکثر هزینه درمانی ۹۰۰ کرون بوده است. اگر بیمار چنین مبلغی را بپردازد، یک کارت آزاد دریافت خواهد کرد و با این کارت می‌تواند از خدمات درمانی رایگان در باقیمانده سال برخوردار شود. 

در کانادا که یکی از پیشرفته‌ترین کشورهای جهان در این زمینه به‌حساب می‌آید، بیمه دولتی حرف نخست را می‌زند. این نوع از بیمه، هزینه‌های پزشکی، بستری شدن، جراحی، عکس‌برداری، واکسیناسیون و ... را در بر می‌گیرد. مردم کانادا تنها حدود ۳۰.۲ درصد از هزینه‌های درمانشان را از جیب خود پرداخت می‌کنند و با توجه به کمک‌های دولتی، نیازی به وجود شرکت‌های خصوصی بیمه ندارند. 

اما در قاره آسیا شرایط به‌گونه دیگری در حال رقم خوردن است. در چین که یکی از گسترده‌ترین خدمات را ارائه می‌دهد، ۴۰ درصد از هزینه‌های درمان توسط خود مردم پرداخت می‌شود. طبق آخرین گزارش منتشر شده، ۹۵ درصد از شهروندان چینی در حال حاضر حداقل از یک نوع پوشش بیمه درمانی برخوردند. در هند که رقیب اقتصادی چین به شمار می‌آید، بیمه درمان مهجور مانده است. در حال حاضر بیمه‌های درمانی تنها بخش کوچکی (تقریباً ۱۰ درصد) از جمعیت این کشور را پوشش می‌دهند؛ اما با ارائه راهکارهای جدید توسط دولت دهلی مانند برنامه داوطلبانه بیمه درمانی یا ورود شرکت‌های خصوصی به این بازار، این امید وجود دارد که این صنعت رشد خوبی را تجربه کند. بیش از ۷۲ درصد هزینه‌های درمانی در کشور هند در زمان بیماری و از محل هزینه‌های پیش‌بینی‌نشده توسط خود بیماران پرداخت می‌شود؛ این روش بسیار ابتدایی است و در اغلب موارد موجب گسترش فقر می‌شود. دولت ژاپن با گرفتن مالیات، به رشد بیمه‌های عمومی کمک می‌کند و به همین دلیل است که این کشور یکی از موفق‌ترین نظام‌های درمانی را دارد. ژاپنی‌ها تنها ۷.۱۸ درصد از هزینه درمان خود را می‌پردازند.