«حاجی‌فیروز» یا «خواجه پیروز» در اساطیر ایرانی نماد مردم رنج‌کشیده و فقیر است. کسی که از وجود صلح و شادی در میان مردم خوشحال می‌شود و با رک‌گویی، آزادی‌خواهی، بذله‌گویی و صفا و صمیمیتی که دارد در میان مردم محبوب شده است. سرخ‌پوشِ روسیاهی که بر دایره می‌کوبد و تو را وامی‌دارد که در ترافیک و دم و دود لحظه‌ای لب به خنده بگشایی و فارغ شوی از غم و غصه. با کلمات شکسته می‌گوید: «ارباب خودم، سامبولی بلیکم، ارباب خودم سرتو بالا کن...» و وقتی این را می‌گوید بهتر است سرتان را بالا کنید و ببینیدش. پژوهشگران شخصیت حاجی‌فیروز را مربوط به جشن‌های سیاوش می‌دانند و می‌گویند لباس سرخ او نشان از سرخی خون سیاوش دارد؛ پس اگر همیشه با دیده متکدی به این افراد نگاه می‌کردید بهتر است کمی خوش‌بین‌تر شوید و این حاجی‌فیروزها را سفیران فرهنگی بدانید که نمی‌گذارند یکی از آیین‌های نوروزی به باد فراموشی سپرده شود. آن‌ها سمبل شادی‌آوری در میان مردم بودند و شاید کارشان را در روزگاری که خنده و شادی کاری دشوار است درست انجام می‌دهند.