سفر کردن با اتومبیل‌های عبوری هنوز در ایران مرسوم نیست.در بسیاری از کشورها سفر بدون هزینه حمل‌ونقل (هیچ هایکینگ) بسیار عادی و شناخته‌شده است. «هیچ هایکر» در ابتدای جاده می‌ایستد و برای اتومبیل‌ها دست تکان می‌دهد تا او را به شهر بعدی برسانند. در ایران بیشتر کامیون‌ها و راننده‌های تریلر از هیچ هایکرها استقبال می‌کنند و با حرف زدن با مسافرشان مزد خود را می‌گیرند. این نوع جابه‌جایی از شهری به شهر دیگر مزایای زیادی دارد. می‌توان با فرهنگ‌های مختلف آشنا شد و زمانی را با راننده‌ای معاشرت کرد. دیدن هیچ‌کدام از شهرها و روستاهای مسیر را از دست نمی‌دهی و می‌توانی هرلحظه پیاده شوی. هزینه‌ای خرج حمل‌ونقل نکرده‌ای اما بسیار هم آموخته‌ای. شاید هنوز زود باشد تا درک کنیم هیچ هایکرها لزوما فقیر نیستند، آن‌ها بیش از هرچیز ماجراجو هستند و می‌خواهند هزینه را بهانه‌ای برای سفر نکردن نکنند و در عین حال معاشرت با رهگذران را از دست ندهند. هیچ هایکرها بسیار بیشتر از ما به سفر می‌روند و لذت دیدن هیچ شهر در مسیری را از دست نمی‌دهند. برای غذا خوردن در شهر غریب بهتر است از مراکز توریستی دور شویم. غذا را در غذاخوری‌های محلی و شاید در اطراف بازار می‌توان ارزان‌تر پیدا کرد. همچنین در این مناطق می‌توان با افراد محلی هم‌کلام شد و از فرهنگ غذایی آن‌ها اطلاع پیدا کرد.