کاظم فرج‌اللهی، فعال کارگری، در  نشست جامعه و دستمزد گفت: «کارگران نیروی کار خود را در اختیار فرایند تولید قرار می‌دهند و بنابراین انتظار حداقلی آنان درباره رفاه و آسایش، طبیعی به نظر می‌رسد. از سوی دیگر کارفرمایان نیز در اندیشه کسب سود بیشتر هستند. به همین دلیل عموما منافع این دو قشر در مقابل یکدیگر تصور می‌شود.» وی افزود: «دستمزد نیروی کار مولفه‌ای است که توازن قوای طبقاتی مشخص می‌کند چقدر می‌توان آن را کاهش یا افزایش داد.» فرج‌اللهی گفت: «تلاش کارگران برای تبادل نظر و حل مشکلاتشان به ‌صورت جمعی، گاه با انگ‌های مختلفی همراه می‌شود و برقراری ارتباط با مجامع جهانی کارگری برای استفاده از تجربیات آن‌ها در مواردی توام با اتهام‌های سیاسی است، اما تماس کارفرمایان با انواع شرکت‌ها و اتحادیه‌های کارفرمایی خارجی و بین‌المللی و شرکت در هر نوع نشست‌های بین‌المللی صاحبان سرمایه، نه‌تنها مورد مخالفت قرار نمی‌گیرد بلکه با عنوان انعقاد قراردادهای اقتصادی و سرمایه‌گذاری در خارج یا سرمایه‌گذاری خارجی در ایران ستایش و تشویق هم می‌شود.» این فعال کارگری گفت: «متاسفانه سیاست‌های اقتصادی مبتنی بر واردات انبوه و بی‌رویه کالاهای مصرفی پس از پایان جنگ تحمیلی، که تا امروز نیز به اشکالی ادامه یافته است، منجر به تضعیف شدید و بلاتکلیفی بخش اعظم ظرفیت‌های تولیدی کشور شده و جمعیت بیکار دست‌کم 5/5 میلیونی به وجود آمده است. بسیاری از شاغلان نیز به سبب قراردادهای موقت کار از کمترین امنیت شغلی و قدرت چانه‌زنی برخوردارند و بخش بزرگی از شاغلان بدون هرگونه قرارداد با دستمزدی به‌مراتب کمتر از حداقل دستمزد در انواع و اقسام کارگاه‌ها مشغول کارند. بسیاری از نیروهای تحصیل‌کرده در کارگاه‌هایی با شرایط نامساعد کار می‌کنند و از سویی هم محروم از هرگونه حامی و تشکل کارگری و ناآگاه از ساده‌ترین قوانین کار هستند. به همین دلیل به شرایط بسیار پایین‌تر از حداقل‌ها تن درمی‌دهند.» وی افزود: «تا زمانی که تشکل‌های مستقل و کارآمد کارگری نباشند، افزایش دستمزدها و هرگونه دستاوردی که حاصل شود، پایدار نیست و از کف خواهد رفت.»