بر اساس تجربیات جهانی افرادی که در حوزه روانشناسی و مشاوره ارائه خدمت می‌کنند، باید ابتدا خود مورد روانکاوی قرار بگیرند. این ارزیابی به این دلیل باید انجام شود تا در صورتی که مشکلات شخصیتی، رفتاری و کرداری در درمانگران محرز شد، به آن‌ها کمک شود تا ابتدا خوددرمانی را پی بگیرند و سپس از دانشگاه فارغ‌التحصیل شوند. همچنین به این دلیل که احتمال دارد مشکلات مراجعان بر زندگی درمانگران فارغ‌التحصیل تاثیر بگذارد، باید از کمک «درمانگر درمانگران» که اساتید باتجربه حوزه روانشناسی و مشاوره هستند، بهره بیشتری ببریم. بنابراین، دانشجویان روانشناسی و مشاوره باید قبل از فارغ‌التحصیلی، سنجش شخصیتی شوند تا مشکلات رفتاری و شخصیتی احتمالی آن‌ها مرتفع شود. همچنین بعد از فارغ‌التحصیلی هم باید از کمک‌های روان‌درمانگران استفاده شود تا مشکلات پیش‌آمده برای مشاوران و روان‌درمانگران حل شود، اما در کشور ما این موارد جدی گرفته نمی‌شود و سلامت روان ارائه‌دهندگان خدمات روان‌شناختی مورد ارزیابی دقیق قرار نمی‌گیرد. هم‌اکنون حدود 250 تا 260 هزار دانشجوی روانشناسی و مشاوره داریم که نه در حین پذیرش در دانشگاه‌ها و نه در مرحله قبل از فارغ‌التحصیلی، سنجش و پالایش نمی‌شوند، در حالی که نباید روانشناسی که ممکن است مانند هر انسان دیگری خود به بیماری‌ها و اختلالات روانی مبتلا باشد، با مدرک دانشگاهی از دانشگاه فارغ‌التحصیل شود. بعد از فارغ‌التحصیلی هم این پایش به‌درستی انجام نمی‌شود. البته درست است که احتمال دارد یک دانشجوی روانشناسی در ایران خود به طور خودجوش به استادش مراجعه کند و برای حل مشکلات رفتاری و روانی‌اش از او کمک بخواهد، اما اگر هم مراجعه نکند و تحت درمان قرار نگیرد، متاسفانه هیچ الزامی برای او وجود ندارد و می‌تواند با همان مشکلات حل‌نشده روانی به ارائه خدمت بپردازد. دکتر فرزاد گلی، روانشناس و رئیس موسسه علمی تحقیقاتی دانش تندرستی، نیز در تایید همین موضوع عنوان می‌کند: «سال‌هاست که روش‌هایی برای توسعه پردازش عواطف، رفع آسیب‌های عاطفی پیش از زندگی فردی و حرفه‌ای برای درمانگران طراحی و اجرا شده است. درمان درمانگران امری ضروری است، چراکه آن‌ها پیوسته در معرض درد و رنج هستند و نیاز به سطح خودمراقبتی بالاتری دارند.»

این متخصص تاکید می‌کند: «پژوهش‌ها نشان داده که بسیاری از پزشکان ناچار می‌شوند از همدلی بیمارشان قدری فاصله بگیرند تا درد و رنج بیمار به آن‌ها سرایت نکند. به همین دلیل ممکن است گاه با بیمار همدلی نکنند. چون پزشکان در طول فرایند آموزش پزشکی نحوه خودمراقبتی و ارتباط و درک عمیق‌تر معنای زندگی را نمی‌بینند. پزشکانی تربیت می‌کنیم و می‌فرستیم به میدان جنگی که برای آن آموزش ندیده‌اند. بنابراین طبیعی است که به‌راحتی آسیب می‌بینند.»