با ورود تجهیزات جدید تشخیصی، پاراکلینیکی و آزمایشگاهی و همچنین رواج انواع و اقسام فرآیندهای درمانی تازه و گران‌قیمت، شاهد هستیم که هزینه‌های نظام درمان به طور مداوم در حال افزایش است. علاوه بر آن، نباید فراموش کرد که هدررفت منابع در بخش درمان نیز رقم قابل‌توجهی است. در چنین شرایطی به نظر می‌رسد اصلی‌ترین راه منطقی‌سازی هزینه‌های درمان در سال 95، توجه بیشتر به مقوله بهداشت و پیشگیری باشد. وقتی بحث پیشگیری به میان می‌آید، باید سه وجه مهم پیشگیری را مدنظر داشته باشیم. اولین راه پیشگیری، مراقبت از شهروندان برای جلوگیری از ابتلای آنان به انواع بیماری‌هاست، به طوری که باید در وهله اول تلاش کنیم شهروندان کمتری به بیماری‌های واگیر و غیرواگیر مبتلا شوند. دومین راه پیشگیری، جلوگیری از حاد شدن فرآیند بیماری است، به نحوی که بیماری به مراحل پیشرفته‌تر منتهی نشود. سومین مسیر پیشگیری، بازتوانی بیمار با فعالیت‌هایی مثل فیزیوتراپی، کاردرمانی و... است، به طوری که بیمار بتواند مثل دوران قبل از بیماری به جریان زندگی برگردد. در کشور ما نوع دوم پیشگیری با دقت عمل بسیار خوبی انجام می‌شود، اما متاسفانه نوع اول و سوم پیشگیری به فراموشی سپرده شده و چندان جدی گرفته نمی‌شود، در حالی که اگر می‌خواهیم سلامت عموم جامعه ارتقا یابد و هزینه‌های گاه سرسام‌آور درمان کنترل شود، به آموزش و فرهنگ‌سازی گسترده نیاز داریم تا فرهنگ پیشگیری در مردم نهادینه شود. اما متاسفانه شاهد هستیم که مثلا گاهی میلیون‌ها تومان خرج عمل قلب باز یک بیمار می‌شود، ولی پس از ترخیص از بیمارستان، بیمار به حال خود رها می‌شود و درنتیجه همان بیمار به سبک زندگی قبلی‌اش بازمی‌گردد. اگرچه طی سال‌های اخیر، برخی اقدامات برای ارتقای سطح بهداشت و پیشگیری در کشور انجام شده، اما این طرح‌های جرقه‌ای نمی‌تواند خلاها و نارسایی‌های فراوان این حوزه را جبران کند. اگر می‌خواهیم در سال 95، سلامت جامعه ارتقا یابد و هزینه‌های سنگین درمانی کاهش یابد، راهی جز سرمایه‌گذاری جدی در بخش بهداشت و پیشگیری نداریم؛ کاری که به‌نظر می‌رسد اصلی‌ترین وظیفه متولیان حوزه سلامت کشور باشد.