زمانی که در سال 47 کار خود را در مجله «صبح امروز» شروع کردم، به‌طور معمول مجلات نیروهای شاغل در تحریریه خود را بیمه نمی‌کردند. چون آن زمان بحث بیمه و فرهنگ بیمه‌ای آنچنان در سطح جامعه جدی نشده بود. از سال 53 که وارد روزنامه رسمی و صاحب‌نام آن دوران شدم، اولین کاری که برایم کردند، تحت پوشش بیمه قرار دادن من بود. یعنی حکم و سمت من مشخص شده بود و حق‌بیمه نیز بر این اساس به سازمان بیمه‌گر پرداخت می‌شد. یک قرارداد جمعی کار میان سندیکای نویسندگان و خبرنگاران مطبوعات، که همان انجمن صنفی امروزی است، میان مدیران رسانه، وزارت کار و سازمان تامین‌اجتماعی آن زمان منعقد شده بود که بر اساس آن نیروهای شاغل در روزنامه از پوشش بیمه‌ای برخوردار بودند. از 18 سال قبل تا به امروز که مجله «آزما» را منتشر می‌کنم، تمام اعضای ثابت تحریریه‌ام بیمه هستند. 18 سال پیش نیز مسئله بیمه و اهمیت آن چندان مطرح نبود اما چون بر این باور بودم که بخش زیادی از زندگی این افراد در تحریریه سپری می‌شود و اصول انسانی و اخلاق حرفه‌ای روزنامه‌نگاری ایجاب می‌کند که از پوشش بیمه‌ای برخوردار باشند، به همین دلیل به مطالبات صنفی آن‌ها اهمیت زیادی می‌دادم. درواقع مسائل صنفی از دغدغه‌های اصلی من بوده، چراکه اعتقاد دارم زمانی که در صنفی مشغول به فعالیت هستم که دلم برای خودم و حقوقم می‌تپد، قاعدتا باید برای حقوق هم‌صنفم هم بتپد. بنابراین از ابتدای کار تا به امروز همکاران خود را بیمه کرده‌ام و حق‌وحقوق آن‌ها را به طور کامل پرداخت کرده‌ام. هرچند وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی امتیازات و کمک‌هایی به نشریات مختلف می‌کند اما ما هرگز متکی به این کمک‌ها نبوده‌ایم و بر این باور بوده‌ایم که به‌عنوان روزنامه‌نگار و خبرنگار خودمان به ‌حق و حقوقمان احترام بگذاریم.

فراموش نکنیم که پوشش بیمه‌ای از حق‌وحقوق اولیه هر نیروی کار شاغل در هر بنگاه اقتصادی است. چراکه پوشش بیمه‌ای نه‌تنها هنگام بیماری احتمالی نوعی اطمینان خاطر برای افراد ایجاد می‌کند، بلکه در تامین آتیه افراد نیز نقش به‌مراتب مهمی دارد. به هر حال همه ما روزی بازنشسته می‌شویم و طبیعتا پوشش بیمه‌ای است که کمک می‌کند تا از یک زندگی حداقلی در ایام بازنشستگی برخوردار باشیم. به باور من بزرگ‌ترین اجحاف در حق خبرنگاران برخوردار نبودن بسیاری از آنان از پوشش بیمه‌ای است. باید به مدیران مسئول گوشزد کرد که بخش زیادی از قدرت آنان در جامعه و بین مسئولان، ثمره کار نویسندگان و خبرنگاران است؛ کسانی که زندگی خود را بر سر این کار می‌گذارند.