مراقب آسیب روانی کرونا بر کودکان باشیم!
همهگیری ویروس کرونا زندگی روزمره را مختل کرده است. بسته شدن مدارس، کار کردن والدین در خانه یا بیکار شدن ناگهانی آنها، در کنار تبعیت تعداد زیادی از افراد جامعه از توصیه «ماندن در خانه»، توازن روال معمول زندگی مردم را مختل کرده است.
یکی از مواردی که درباره بحرانهایی مانند همهگیری کرونا پریشانکننده و هراسآور است، عدم آگاهی مردم از آینده این شرایط است. این حس غیرقابل پیشبینی بودن باعث میشود افراد احساس آسیبپذیری بیشتری داشته باشند.
تمرکز بر موضوعات قابل کنترل برای مراقبت از روان کودکان در دوران همهگیری کرونا بسیار مهم است و از آنجایی که بسیاری از افراد به طور دائم در خانه در حال بحث و گفتوگو در مورد ویروس کرونا هستند باید مراقب باشیم، زیرا آسیب به سلامت جسمی و روحی کودکان یکی از خسارات خاموش کرونا است.
مؤسسه عالی پژوهش تأمیناجتماعی در جدیدترین گزارش سیاستی این مؤسسه با عنوان «کرونا و کودکان؛ یافتههای جهانی اثرات کووید 19 بر کودکان » در خصوص آخرین اثرات کرونا بر کودکان گزارشی را منتشر کرده است.
در این گزارش آمده است: «در شرایط کنونی با توجه به همهگیری ویروس کرونا و شوک اقتصادی بازار کار ناشی از آن و تأثیر آن بر زندگی و وضعیت افراد جامعه، بدون شک کودکان نیز جزو گروهی هستند که از این وضعیت متأثر خواهند شد؛ بنابراین مقابله با این وضعیت برای یاری رساندن به این کودکان آسیبپذیر، در شرایط حساس کنونی، دارای اهمیت فراوانی است و اهتمام و عزم ملی میطلبد. همهگیری کرونا میتواند بستر زندگی کودکان را به سرعت تغییر دهد. معیارهای قرنطینه مثل بسته شدن مدارس و محدودیتهای جابهجایی کودکان، زندگی روزمره و محافظت از آنها را مختل و همزمان عوامل تنشآفرین جدیدی برای والدین و مراقبان ایجاد میکند که باید در پی یافتن امکانات جدیدی برای مراقبت از آنها باشند.»
در بخش دیگری از این گزارش آمده است: «انگ و تبعیض کرونا میتواند کودکان را نسبت به خشونت و فشارهای روانی- اجتماعی آسیبپذیرتر کند و در این میان، کودکان و خانوادههایی که از گذشته نیز به دلیل انزوای اجتماعی- اقتصادی آسیبپذیرتر بودهاند، در معرض خطر بیشتری قرار دارند. به علاوه، آسیبهای ناشی از این همهگیری یکسان نخواهد بود و انتظار میرود برای کودکان فقیرترین کشورها، فقیرترین محلات و برای آنهایی که پیش از این هم در محرومیت و شرایط آسیبپذیری به سر می برند، مخربترین اثرات را به دنبال داشته باشد.»
رئیس مؤسسه عالی پژوهش تأمیناجتماعی نیز چندی قبل گفته بود: «بر اساس پژوهش این مؤسسه، کودکان از سه مسیر اصلی شامل اثر مستقیم ویروس که ناشی از آلودگی به خود ویروس است، اثرات غیرمستقیم آن شامل تأثیرات اجتماعی و اقتصادی اقدامات سرکوبکننده انتقال ویروس و کنترل همهگیری و اثرات درازمدتتر آن و ایجاد تأخیر در تحقق اهداف توسعه پایدار از این بحران تأثیر میپذیرند.»
باید گفت بسیاری از کودکان تا حدودی از آنچه اتفاق افتاده باخبر هستند. حتی یک کودک نوپا میتواند به مضطرب بودن والدین خود یا تغییر برنامههای خانواده پی ببرد. بزرگسالان میتوانند از کودکانی که برای صحبت دراینباره به اندازه کافی بزرگ هستند بخواهند درباره چیزی که از شرایط درک کردهاند توضیح دهند و سپس از نگرانیهایی که دارند بپرسند.
من پیشنهاد میکنم بزرگسالان برای مواردی که میتوانند کنترل کنند (مثل برنامهریزی برای امور خانه)، حسی از قابل پیشبینی بودن برای کودکان به وجود آورند. شاید نتوانید به کودک بگویید چه زمانی میتواند به زمین بازی یا خانه دوستاناش برود، اما میتوانید به او بگویید شام چه زمانی حاضر خواهد بود. میتوانید زمانی را مشخص کنید که میتوانید با هم بازی کارتی انجام دهید یا داستانی را با هم بخوانید. سعی کنید تا حد امکان این چنین برنامههایی را تهیه و اجرا کنید، چون برای کودکان تسلیبخش است.»
دیوید اسکانفلد (David Schonfeld)، مدیر بخش ملی بحران و محرومیت از مدرسه و مدرس دانشگاه بوستون معتقد است: «این دوران زمان خوبی برای انجام پروژههای خلاقانه یا تماشای تلویزیون با هم است. توصیه میکنم برنامههای شاد و روحیهبخش تماشا کنید که باعث حواسپرتی سالمی برای هر دو شما باشد. شاید این دوران فرصت خوبی باشد که فرزند نوجوانتان را تشویق کنید داستانی مصور (کمیک) برای شما بخواند یا ویدیوهایی را که در برخی شبکه ها میپسندد به شما نشان دهد (و البته شما هم باید آنها را با اشتیاق تماشا کنید). با اینکه در حال حاضر کودکان نمیتوانند هر کاری را که دوست دارند انجام دهند، بزرگسالان باید فعالیت قابل انجامی را که کودک دوست دارد پیدا کنند و در انجام دادن آن به کودک کمک کنند.»
او در جایی دیگر از مطلب خود میگوید: «والدین اغلب تلاش میکنند از کودکان محافظت کنند، اما حرف آخر این است که کودک باید بیاموزد چگونه مسئولیت مراقبت از سلامت خود را برعهده بگیرد، این آموزش میتواند از سنین پایین شروع شود. بزرگسالان باید بر این وسوسه که دقیقاً به کودک بگویند چه کاری را انجام دهد غلبه کنند. بزرگسالان میتوانند به کودک بگویند چه چیزهایی مهم است و سپس به او اجازه دهند به نحوه انجام دادن آنها فکر کند. برای خردسالان، این کار میتواند انتخاب صابون برای شستوشوی دست یا انتخاب آهنگ برای خواندن هنگام شستوشوی دستانشان باشد. اجازه دهید کودکان تا اندازهای که میتوانند و متناسب با سطح رشد و پرورش آنها است، مسئولیت خود را برعهده بگیرند.»
سعیده شیردل، روانپزشک معتقد است: «والدین بهترین و نزدیکترین منابع کمکخواهی در زمان قرنطینه هستند. یک رابطه نزدیک و پذیرا نکته کلیدی برای شناسایی هرگونه مشکل جسمی و روانشناختی در کودکان است. والدین علاوه بر نظارت بر رفتار و عملکرد کودک باید به هویت و نیازهای او توجه داشته باشند و به کودک کمک کنند تا مهارتهای خودانضباطی را گسترش دهد. با کودکان به طور مستقیم در مورد احساسات شان صحبت کنید چون این کار میتواند باعث کاهش اضطراب در کودکان شود و از حملات هول (پانیک) جلوگیری کند.»
ماندن در خانه و عدم برقراری ارتباط اجتماعی احتمالاً برای کودکان در هر سنی استرسزا خواهد بود، بنابراین بزرگسالان باید راهکارهایی را برای مقابله با این شرایط به کودکان ارائه دهند. حفظ یک برنامه زمانی (مانند انجام تکالیف مدرسه هنگام صبح، بیرون رفتن بعد از ناهار) میتواند به کودکان و بزرگسالان کمک کند تا احساس کنند شرایط بیشتر قابل پیشبینی است. بیماری همهگیر کرونا در شرایط سیال قرار دارد. بزرگسالان میتوانند به کودکان اطمینان دهند که حتی تغییر شرایط، مثلاً اقدامات احتیاطی خاص، فقط برای این است که آسیبی به هیچیک از ما وارد نشود. مهم است کودکان بدانند که افراد بزرگسال سخت در تلاش هستند تا اطمینان یابند که این بیماری افراد زیادی را مبتلا نکند.
ارسال دیدگاه
ضمیمه
تیتر خبرها
