روز خبرنگار آمد، از ما گذشت و رفت، ولی ما از آن نمی‌گذریم. چه خیال کرده‌اید، یک روز در سال به نام‌مان است همان را هم بگذاریم به همین راحتی برود؟ لذا ما که به قول سردبیرمان کارگری فرهنگی می‌کنیم قصد داریم شمه‌ای از اصول خبرنگاری را به زبان «کارگری – فرهنگی» توضیح دهیم که می‌دهیم: 

روزنامه‌نگار، خبرنگار و گزارشگر خوب مثل یک کارگر زحمتکش، باید برای نثر اثرش تلاش کند؛ یعنی کلمات و واژگان باید در متن خبر و گزارش خوب لگد بخورند تا خواننده دستش بیاید که تهیه اخبار همین‌جور قضاقورتکی نیست. از طرف دیگر، باید توجه داشت که همیشه کاهگل الفاظ و افکار و نظرات غیر سازنده را نباید با ضریب اطمینان بالا از آزادی، برای ساختن متن به کار برد و حتما صاف کردن سطوح ناهموار با ابزاری مانند ماله هم لازم است. همچنین باید به این مساله توجه کرد که همیشه ممکن است از درز زوایای اخبار، مصاحبه‌ها، گزارش‌ها و به ویژه یادداشت‌ها، هوای سرد و فرهنگ بیگانه احیانا نفوذ کند. بر همین اساس باید دقیقا جمله به جمله و کلمه به کلمه مطالب عایق‌بندی شود تا سردبیرتان خدای ناکرده نچاد.

یک روزنامه‌نگار حرفه‌ای باید به این نکته اساسی توجه کند که بی‌مایه فطیر است و اگر اندازه مایه‌ای که برای نگارش مصاحبه‌ها و گزارش‌ها به کار رفته کافی نباشد، گزارش‌ها و مصاحبه‌ها بیخودی کش می‌آیند و در نهایت خوب هضم نمی‌شوند و خواننده را دچار سوءهاضمه می‌کنند. در حالی که خبرنگار حرفه‌ای اصول روزنامه‌نگاری و تفکر مثبت بیشتری را قاطی کار می‌کند و آن را خوب ورز داده، جلوی افکار نفوذی را می‌گیرد. البته چانه گیر و دبیر تحریریه هم بی‌تاثیر نیست. 

 مصاحبه‌ها و گزارش‌هایی که پاراگراف‌ها و داربست‌های آن تق و لق و فرازهای آن یک جورهایی از هم وارفته است، اصلا برای مصاحبه‌شونده‌ها ایمن نیست و کدام سردبیری مصاحبه شونده را در صفحات ناایمن جانمایی می‌کند؟ جرزهای اینگونه مطالب حتما باید در بررسی مجدد دقیقا تعمیر شده و محور عمودی گزارش و مصاحبه توسط ویراستار محترم حتما دوباره پی‌بندی شود. امروزه بعضا مشاهده می‌شود که برخی روزنامه‌نگاران با تهیه و چاپ اخبار و گزارش‌هایی آب به آسیاب دشمن می‌ریزند. شایسته است گزارشگر حرفه‌ای ضمن تهیه گزارش‌هایی همه فهم، در خصوص موضوعات دم‌دستی نظیر سلبریتی‌ها و شوهای لباس، از تهیه گزارش‌های بودار (مخصوصا اگر بدبو باشند) خودداری کرده و البته روزنامه‌نگاران و گزارشگران خاطی نیز به نحو مناسبی تبدیل به «همکاران حق‌التحریری» شوند و بعد حق‌التحریر آنها داده نشود.