سازمان‌های رفاهی باید به مولفه‌هایی فراتر از توزیع رفاه اندیشه کنند.این «باید» از خصوصیت‌های دنیای امروز است که بر شانه سامانه‌های رفاهی سنگینی می‌کند. دنیای امروز و یا آدم‌های ساکن در دنیای اکنون ویژگی‌های متفاوتی دارند که صرفا نمی‌توان با توزیع رفاه بر این باور بود، دایره وظایف سازمانی در قبال جامعه به اتمام رسیده است. گزاره فوق را می‌توان در قالب این پرسش نیز مطرح کرد که در روزگار ما آیا می‌شود رفاه را صرفا در مکانیزم‌های متنوعی تعریف کرد که می‌خواهند زندگی را برای مخاطبان سامانه‌های رفاه آسوده‌تر کنند؟ پرسش فوق دقیقا محتوای چالش بزرگی را نشان می‌دهد که اکنون در بسیاری از نقاط جهان در مقابل روابط‌‌ اجتماعی سامانه‌های رفاه قرارگرفته است. اگر رفاه را صرفا به عنوان یک وظیفه سازمانی تلقی کنیم،احتمالا پاسخ پرسش موردنظر مثبت خواهد بود چون سازمان‌های کارآمد، تراز رفاه را مثبت می‌کنند و در قالب یک ریل از رفتارسازمانی،وظایفی را که برای ارتقای آسودگی مخاطبان خود تعریف کرده‌اند به سرانجام می‌رسانند اما اگر بگوییم رفاه جزوی از ماهیت و محتوای«قوه اجتماعی» کشور است آن وقت شیرازه تعاریف ما به هم می‌ریزد. چون یک قوه در کنار ثبیت و یا ارایه خدمات متنوع، وظیفه «ایحاد کردن» و «ساختن» را نیز برعهده دارد. با این نگاه در سطح بندی وظایف‌سازمانی یک قدم جلو آمده‌ایم. تغییرماهیت سامانه رفاه از یک ارایه‌دهنده صرف خدمات رفاهی به سازنده و ایجادکننده سرمایه‌های اجتماعی، به نوعی تغییر محتوای یک سامانه محسوب می‌شود تا درامتداد خود به خلق قوه‌اجتماعی برسد. هدف ساختن نگاهی فراتر است تا یک مجموعه سازمانی به چشم‌اندازی بیشتر از وظایف سازمانی خویش اندیشه کند، چون آدم‌های دنیای امروز در کنار نیاز به رفاه عمومی و متداول به امری فراتر نیز نیاز دارند تا در بطن خود گزینه رفاه واقعی را لمس کنند.رفاه باید آسودگی خاطر و آرامش روحی و روانی شهروندان را نیز به عنوان ملاکی برای توسعه ظرفیت‌های اجتماعی درنظر بگیرد. این اتفاق چه زمانی رخ می دهد؟ زمانی که راویان رفاه در یک ظرف مشترک با مردم قرار بگیرند و مقیاس «رفاه بطنی» را در همزیستی مشترک با مردم تخمین بزنند. این نقطه، جغرافیای وسیعی دارد که می‌شود گفت یکپارچه در راستای ارتقای سرمایه‌های اجتماعی شکل گرفته است. ما بی‌شک ملزم خواهیم بود که از چنین اندیشه‌ای جدا نشویم و به عنوان بازوی رسانه‌ای سازمان تامین‌اجتماعی بیشتر از هر وقت دیگری به سهم خود مسیرسازمان را برای دست‌یابی به این یکپارچه‌سازی برای ایجاد سرمایه‌های اجتماعی هموار سازیم. ‍