روزهای اولی بود که کارم را شروع کرده بودم. مشغول انجام کارهای روزانه محوله خود بودم که فردی نزد من آمد و با مهربانی و لبخند پس از سلام و احوال‌پرسی، از من پرسید، بلوز یا شلوار نمی‌خواهی؟ من که بی‌نهایت تعجب کرده بودم، با خود گفتم، این دیگر چه اداره‌ای است که در آن پوشاک خریدوفروش می‌‌شود؟ مردی حدودا 80 ساله، بلندقامت و چهارشانه، با کیسه‌ای در دست که در آن، انواع پوشاک برای عرضه وجود داشت. نگاهی به پیرمرد و کیسه در دستش انداخته و با بی‌میلی، چند تا از پیراهن‌ها را ورانداز کردم و شانه‌هایم را به نشانه عدم تمایل برای خرید به بالا انداختم و پیرمرد با لبان خندان و خداحافظی از ما جدا شد. از همکاران در خصوص این پیرمرد فروشنده، سوال کردم، متوجه شدم او «آقای یعقوبی»، همکار قدیمی و بازنشسته اداره است که در سال 58 بازنشسته شده و از آن زمان مشغول فروش پوشاک به کارمندان اداره است. مشتاق شدم که از ایشان لباسی خریداری کنم، بعد از چند بار رفت‌وآمد به اداره و آوردن چندین نوع شلوار، پیراهن و تی‌شرت، نهایتا چند تی‌شرت از او خریدم و قرار شد مبلغ آن را به‌صورت اقساطی پرداخت کنم. جالب بود که او، بدون ماشین‌حساب و دفتر، به‌خوبی تمام پرداخت‌ها را در حافظه خود (به‌رغم سن بالایش) ثبت می‌کرد.

آقای یعقوبی با داشتن 87سال سن، فعالیت‌های ورزشی هم داشت و همچنان برای فروش پوشاک به کارمندان اداره در رفت‌وآمد بود و تا آخرین لحظات عمرش، نیازمند عصا، ویلچر، سمعک و... نشد.  یک روز برای کاری، به قسمت بیمه و رفاه اداره مراجعه کردم، یکی از همکاران اداره که حدودا 60سال داشت، برای تحویل نسخه بیمه درمانی خود، به اداره آمده بود، البته به همراه یکی از اعضای خانواده، زیرا به تنهایی قادر به راه رفتن نبود و حتما باید فردی او را همراهی می‌کرد. از آن زمان، تمام هوش و حواس من، روی این ماجرا متمرکز شد که تفاوت آقای یعقوبی 87ساله سرحال، محاسبه‌گر، ورزشکار و پرتلاش، با این همکار عزیزمان که در دهه شش زندگی خود، نیاز به همراه برای جابه‌جا شدن خود داشت، چیست؟ بعد از تحقیقات، به این نتیجه رسیدم که انتخاب‌های این دو با یکدیگر، کاملا متفاوت است. آقای یعقوبی انتخاب کرده بود که خانه‌نشین نباشد و برای سلامتی و کسب درآمد به تلاش و کوشش خود ادامه دهد، اما این همکار عزیزمان، بعد از بازنشستگی و چندین‌ بار مراجعه برای تقاضای شغلی بعد از بازنشستگی و دریافت جواب منفی، خانه‌نشینی را برای خود انتخاب کرده بود. شاید تعدادی از افراد، بعد از بازنشستگی شروع به کار کرده و با انواع و اقسام مسائل و بیماری‌ها دست‌وپنجه نرم ‌کنند، اما اگر همین کار و تلاش هم نبود، مسائل و مشکلات آن‌ها چندین برابر می‌شد. امیدوارم انتخاب‌های هریک از ما، بعد از دوران بازنشستگی، تنها نشستن و نظاره‌گربودن کاهش درآمد و بالارفتن تورم و... نباشد و برای افزایش درآمد و سلامتی و نشاط خود، از کوشش و تلاش دست برنداریم.

همه می‌توانند تماشاگر باشند، اما همه نمی‌توانند بازیگر باشند. انتخاب کنید که تماشاگر باشید یا بازیگر؟