بررسی‌های انجام‌شده برنامه‌های رفاه اجتماعی کودکان در قاره سبز بیانگر این نکته است که خانواده‌ها در این کشورها، پس‌انداز کافی برای دوران نوجوانی فرزندان خود ندارند، چون هرچه داشتند در دوران کودکی هزینه کرده‌اند. در این تحقیقات نتایج به‌دست آمده تاکیدی بر این نکته است که اگرچه طی دوران کودکی و تا قبل از شش سالگی دولت‌ها برنامه‌های حمایتی گسترده‌ای برای خانواده‌ها ارائه می‌کنند تا به‌نوعی آینده کودکان تضمین‌شده باشد، اما شرایط موجود حاکم بر جامعه، عاملی است تا دوران نوجوانی این گروه نادیده گرفته شود. در این کشورها از زمان تولد تا قبل از شش‌سالگی، قانون همه موارد موردنیاز خانواده‌ها و کودکان را مدنظر قرار داده و تقریبا چیزی نیست که برای امنیت اجتماعی و رفاه خانواده نادیده گرفته شده باشد، اما آن طور که شواهد نشان می‌دهد دقیقا پس از پنج‌سالگی یک‌باره قوانین، ضعیف و ضعیف‌تر می‌شوند که نهایتا دوران نوجوانی کودکان را تحت‌تاثیر قرار می‌دهد. «اگنس براون»، جامعه‌شناس، در این زمینه می‌گوید: «به‌طور کلی از سه سالگی تا ده‌سالگی زمانی است که شخصیت و توانمندی ذهنی کودکان در حال شکل‌گیری است، اما یک‌باره با توجه به کاهش کمک‌هزینه‌های دولتی اغلب خانواده‌ها امکان توجه به فرزندان خود را ندارند.» براون معتقد است، این اتفاق باعث می‌شود یک‌باره شکاف قابل‌توجهی در برنامه‌های آموزشی کودکان به‌دلیل شرایط اقتصادی خانواده ایجاد ‌شود و همین امر می‌تواند آینده‌ای نگران‌کننده در اقتصاد کشور و خود خانواده‌ها ایجاد کند. وی تاکید می‌کند: «معمولا دوره‌ای به‌عنوان حمایت‌های قانونی دولت از خانواده‌هایی که تازه فرزندی به‌دنیا آورده‌اند براساس قانون درنظر گرفته شده که بسیار کوتاه است و پس از یک‌سالگی معمولا خانواده‌ها یک‌باره با هزینه‌های متفاوتی روبه‌رو می‌شوند که درصد کمی از آن، توسط حمایت‌های دولتی پوشش داده می‌شود.» این جامعه‌شناس می‌افزاید: «پس از دوسالگی اغلب والدین به‌خصوص خانواده‌‌های متوسط از نظر اقتصادی مجبور هستند برای تامین آینده فرزندشان زمان زیادتری را در محل کار خود باشند در حالی که تا قبل از این دوره، بیشتر اوقات خود را با کودکان گذرانده‌اند و نکته اینجاست که دقیقا در همین دوره، آموزش، نقش کلیدی در آینده کودکان دارد.» این جامعه‌شناس، با اشاره به اهمیت همگانی‌شدن آموزش زودهنگام در کشورها می‌افزاید: «همه کودکان حق دارند در این دوره در بالاترین سطوح یادگیری، دسترسی ارزان و ساده به سیستم آموزشی داشته باشند، ولی می‌بینیم در بخش‌های مختلف شهرها متناسب با شرایط اقتصادی خانواده‌ها سطوح مختلفی از نظام آموزشی، بهداشتی و اجتماعی در اختیار کودکان قرار می‌گیرد.» به گفته براون، درواقع لایه‌های مختلف اجتماعی دقیقا در همین سن کودکان شکل می‌گیرد و از آنجا که این کودکان آینده‌سازان جامعه هستند، اگر با همین شرایط بخواهیم دوره یادگیری آن‌ها را دستخوش تغییرات معنادار به‌دلیل سیاست‌های حمایتی کنیم قطعا در آینده جامعه باید هزینه بالاتری برای مدیریت آن‌ها بپردازیم. وی می‌گوید: «سال گذشته کمیسیون اتحادیه اروپا اعلام کرد، 66درصد کودکان این اتحادیه در سنین یادشده به آموزش و مراقبت‌های مناسب دسترسی ندارند. به‌عنوان مثال، در 38کشور منطقه از جمله 10کشور مهم اتحادیه اقتصادی اروپا همه حمایت‌ها از بدو تولد تا حداکثر پنج سالگی ارائه می‌شود، در حالی که اصل اهمیت آموزش کودکان از شش‌ سالگی خواهد بود.» این در حالی است که بسیاری از کشورهای اروپایی، سیستم مناسبی برای ایجاد سیستم آموزش مناسب و زودرس در کودکی در قوانین خود ارائه نمی‌کنند و کودکان زیر سه سال به‌نوعی فقط از نظر مالی حمایت می‌شوند و پس از شش سالگی هم که مشخص است. «فرانک چمبلر» یک مددکار اجتماعی در این زمینه می‌گوید: «خانواده‌ها در اکثر کشورهای اروپایی پس پایان دوره مرخصی زایمان اصولا برای نگهداری فرزندان خود باید از خدمات خصوصی و نیمه خصوصی نگهداری کودکان استفاده کنند تا بتوانند در محل کارشان حاضر شوند و دقیقا مشکل از همین نقطه آغاز می‌شود.»