اگر نگاهی سطحی به وضعیت کارگاه‌های ایران بیندازیم متوجه می‌شویم که هیچ کارگاه قدیمی حتی صدساله در ایران وجود ندارد. در حالی که در بسیاری از کشورها کارگاه‌هایی با قدمت چند ده‌ساله حتی 500ساله هنوز وجود دارند و نسل به نسل به فعالیت خود ادامه می‌دهند. در ایران بسیار به‌ندرت پیش می‌آید که کارفرمایی در نسل بعد تداوم پیدا کند. چرا این اتفاق نمی‌افتد و نسل بعد وارد این چرخه نمی‌شود؟ چون نسل اول عاشق بوده و این عشق تداوم پیدا نکرده است. خودش نیروی کار بوده و کارگاهی را دایر کرده است و در آنجا مثل باغچه خانه خودش درخت کاشته است. با مشقات فراوان کارگاه را سر پا نگه داشته و حفظ کرده است. حالا اگر این کارفرما به دلایلی دچار مشکل شود نسل بعدی اساسا رغبتی به ادامه فعالیت این کارگاه ندارد چون مثل نسل اول عاشق نیست و به لحاظ اقتصادی برایش صرف نمی‌کند که بخواهد کارگاهی را از نسل قبل خانواده خود اداره کند. از بین رفتن این کارگاه‌ها از دست رفتن سرمایه‌های مملکت است. ریشه تمام این مشکلات در بی‌ثباتی مدیریت اقتصاد است، چراکه در بعد نیروی کار ما نیروی انسانی بسیار باکیفیتی داریم. نیروی کار ایرانی باشعور است. نیروی کاری که آموزش‌پذیر است، کسی است که می‌تواند کار یاد بگیرد. نیروی کار ایرانی بااستعداد است. اگر معیشت این نیرو تامین شود، اگر از نظر روحی-روانی وضعیت مناسبی داشته باشد بهره‌وری بالایی دارد. و اگر مملکتی نیروی کار سالمی داشته باشد از نظر کیفی و کمی بهره‌وری بالایی خواهد داشت و درآمد سرانه ملی آن هم افزایش پیدا می‌کند. طبیعی است این نیروی انسانی قوی می‌تواند ساختار مملکت را به سمت جلو هدایت کند.

به کارگاه ساعت‌سازی سیکو در ژاپن دقت کنید. در حال حاضر یکی از بزرگ‌ترین برندهای ساعت‌سازی جهان و یکی از گران‌قیمت و باکیفیت‌ترین‌های دنیاست. برندی که هنوز کارگاه زیرزمینی آن در شهر توکیو به فعالیت ادامه می‌دهد و جالب است که شیک‌ترین ساعت دست‌ساز جهان را به بازار بین‌المللی عرضه می‌کند.

ایجاد اشتغال و به‌کارگیری نیروی انسانی اساسا نیازمند امنیت برای سرمایه‌گذاری است. سرمایه‌گذاری در هر مملکتی ابتدا امنیت می‌خواهد. امنیت یعنی اینکه فضا سالم، بدون تنش و بدون نوسان باشد، تا سرمایه‌گذار بتواند به‌راحتی سرمایه خود را بیاورد و بر اساس آن در زمینه‌های تولید و اشتغال برنامه داشته باشد. عمدتا خارجی‌ها در حوزه سرمایه‌گذاری همه جزئیات را در نظر می‌گیرند و به همه‌چیز دقیق می‌کنند. بعد از توافق هسته‌ای برجام، وضعیت سرمایه‌گذاری در ایران تغییر کرده است و اتفاق بسیار بزرگی رخ داده و چشم‌انداز بسیار مثبتی پیش چشم کشور و جامعه کارگری کشور است. این فضا باید در وهله نخست حفظ شود و فضا از آنچه هست بهتر شود.

تاثیر امنیت بر سرمایه‌گذاری در حوزه کارگری بسیار ملموس است. در صورتی که فضا برای رونق فضای کسب‌وکار و تولید و اشتغال فراهم شود، بیش از هر چیز فضای کارگری از آن متاثر می‌شود. اما به نظر می‌رسد برخی منتقدان توافق هسته‌ای توجه همه‌جانبه به وضعیت کشور و تبعات نبود سرمایه‌گذاری و رونق تولید و اشتغال ندارند. 

بی‌شک بهسازی فضای کار در ایران در گرو بهبود شرایط اقتصادی در کشور است و کارگران به‌عنوان قشری از این جامعه اولین گروه‌ آسیب‌پذیرند که تبعات بیکاری و کم‌درآمدی می‌تواند مسائل اجتماعی را نیز به دامن آن‌ها بیندازد و بی‌شک مسئله کار در ایران بی‌اندازه به ساختار سیاسی–اقتصادی کشور وابسته است و برای بهبود وضعیت کارگری در ایران نیازمند عزمی همگانی هستیم که در آن همه برای منافع ملی گام بردارند و ارج‌شمردن منافع‌گروهی پرهیز گردد.