حضور طولانی «کی‌روش» در فوتبال ایران، موضوعی را باب کرد که شاید مدتی به نفع فوتبال بود، اما کم‌کم دارد به بیراهه کشیده می‌شود. زمانی که اصغر فرهادی برای «جدایی نادر از سیمین» نخستین اسکار تاریخ سینمای ایران را گرفت، این اسکار به غیر از افتخاری که برای سینمای ایران به همراه داشت، ضایعاتی را هم به آن تحمیل کرد. سینمای ایران بعد از مدتی دچار سندرم «اسکار فرهادی» شد و بخش مهمی از کارگردانان جوان سینما شروع کردند به موج‌سواری روی ژانر ملودرام‌های اجتماعی ملتهب و پرتنش و البته چون هوش، قدرت نویسندگی و تسلط فرهادی را نداشتند، حاصل کارشان به آثاری متوسط و زیرمتوسط تبدیل شد و سینمای ایران را چند سالی دچار تقلید و رکود کردند. حالا پس از موفقیت نسلی از لژیونرها که با اصرار کی‌روش راهی اروپا شده بودند، فوتبال ایران هم دچار سندرم «لژیونرشدن به هر قیمتی» شده است. بله، زمانی یکی از شروط مهم کی‌روش برای دعوت از بازیکنان به تیم ملی، حضور آن‌ها در باشگاه‌های خارجی بود، اما الان نه کی‌روشی هست و نه بازیکنان ما به باشگاه‌های درست می‌روند. بحث کم‌ارزش‌شدن ریال و دریافت حقوق به دلار و یورو هم مزید بر علت شده تا بازیکنان جوان فوتبال ایران بدون توجه به عواقب حضور در باشگاه‌های دسته دو قطر و لیگ ضعیف کشورهایی مثل یونان، تایلند و حتی آذربایجان، فقط به صرف لژیونرشدن و دریافت دلار از ایران خارج شوند. حتما سرنوشت امثال «صادق محرمی» و «فرشاد احمدزاده» که روزگاری ستارگان لیگ بودند خاطرتان هست که چه بلایی در لهستان و کرواسی بر سرشان آمد. به‌نظر می‌رسد تنها کسی که می‌تواند جلو این مسیر معیوب را سد کند، «مارک ویلموتس» است. توجه بیشتر او به بازیکنان لیگ باعث انگیزه بیشتر فوتبالیست‌های داخلی خواهد شد.