یکی از پرسش‌های پایه‌ای که هر صندوق بازنشستگی با آن مواجه است، موضوع کفایت مزایایی است که به جامعه هدف خود ارائه می‌دهد. آیا قرار است مزایای بازنشستگی کل هزینه‌های یک فرد بازنشسته یا مستمری‌بگیر را تامین کند؟ آیا ارتباط میان حق‌بیمه‌های پرداختی و مزایای دریافتی باید به‌صورت یک‌به‌یک باشد یا ریسک‌ها به‌صورت جمعی توزیع شود؟ نرخ تعدیل مستمری‌ها چگونه محاسبه و اعمال شود تا قدرت خرید مستمری‌بگیران حفظ شود؟ و سوالات دیگر از این قسم. در حال حاضر متوسط مستمری‌های پرداختی توسط سازمان تامین‌اجتماعی چیزی حدود 53درصد از هزینه‌های یک خانوار شهری را پوشش می‌دهد. با توجه به شرایط رکود تورمی اقتصاد کشور و برهم خوردن توازن نرخ افزایش مستمری‌ها، حداقل دستمزد و بازدهی سرمایه‌گذاری‌ها، پایداری مالی سازمان تامین‌اجتماعی برای ایفای تعهدات بین‌نسلی خود به‌شدت به تحولات جمعیتی و بازار کار وابسته شده است. این تغییر رویکرد جبری به‌دلیل عمق کم و ریسک بالای بازارهای مالی کشور کارکرد توزیعی صندوق‌های بیمه اجتماعی را با مشکل مواجه کرده و به عبارتی حفظ قدرت خرید مستمری‌بگیران بدون توجه به میزان مشارکت آن‌ها در طول دوره کاری و از طریق همسان‌سازی مستمری‌ها، ارائه بسته‌های حمایتی یا مزایای جنبی پوشش داده می‌شود که صدالبته با اصول محاسباتی یک صندوق بیمه‌ای مغایرت دارد. برای رفع این مشکل، نظام تامین‌اجتماعی چندلایه در دستورکار قرار گرفته که در آن، لایه بیمه‌های تکمیلی به‌صورت اختیاری و با مدیریت بخش خصوصی پیش‌بینی شده است، چیزی شبیه به بیمه‌های عمر تا افرادی که توان پرداخت حق‌بیمه‌های اضافه دارند در زمان بازنشستگی مستمری بالاتری را دریافت کنند، اما آیا بیمه‌های عمر یا بازنشستگی که توسط بیمه‌های تجاری در کشور عرضه می‌شوند از ضریب نفوذ مناسبی برخوردارند؟ مسلماً خیر. چرا؟ چون بسیاری از افراد سرمایه‌گذاری در این طرح‌ها را با سرمایه‌گذاری در دارایی‌ها مقایسه کرده و با توجه به دوره‌های تورمی موجود و افق میان‌مدتی که بیمه‌های مکمل بازنشستگی ارائه می‌کنند حفظ قدرت خرید و تامین آتی خود را در سرمایه‌گذاری در دارایی‌ها می‌بینند. مهم‌ترین و بزرگ‌ترین دارایی اکثر افراد در طول عمر، مسکن است. مسکنی که در دوره سالمندی هیچ عایدی و درآمدی برای فرد ندارد، چون به‌عنوان یک کالای ضروری و سرپناه، فرد تا زمان فوت مجبور به حفظ آن خواهد بود تا در صورت داشتن وارث -در سال‌های اخیر با افزایش سهم افراد با تجرد قطعی یا زوجین بدون فرزند مسئله ارث نیز پیچیده‌تر شده است-  به نسل بعد منتقل شود، اما آیا می‌شود فرد سالمند در مسکن خود زندگی کند و از آن درآمدی نیز کسب کند؟ بله با ابزار وام رهن معکوس مسکن. وام رهن معکوس مسکن یک ابزار استاندارد و آزمون‌شده براى صاحب‌خانه‌هاى بزرگسال و سالمندی است که قصد دارند از طریق تبدیل دارایی خود به نقد،  مبالغی را دریافت کنند. در این روش فرد مالک سالمند، مسکن خود را در رهن بانک یا موسسه مالی قرارداده و با توجه به سن و وضعیت سلامت فرد، ارزش و مقیاس ملک، نرخ بهره رهن و شاخص‌های دیگر مزایایی به‌صورت ماهیانه یا وام به نسبت رهن تا زمان حیات به او تعلق می‌گیرد. پس از فوت، میزان مبلغ پرداخت شده به‌عنوان مستمری به ارزش روز یا سهمی از ملک که توافق‌شده محاسبه می‌شود و باقی‌مانده ارزش منزل به ورثه تعلق می‌گیرد. البته ممکن است مالک کل مسکن را تعهد کرده باشد که در این صورت ملک بعد از فوت کلا در اختیار بانک یا موسسه مالی قرار خواهد گرفت.