رسانه‌ها به‌عنوان یک عامل اجتماعی و فرهنگی در جوامع می‌توانند در فرایندهای اجتماعی و فرهنگی جامعه نقش موثری ایفا کنند و گستره جمعیتی، مالی، و جغرافیایی سازمان تامین‌اجتماعی نیز باعث شده سازمان مزبور به‌شدت تحت‌تاثیر فضای رسانه‌ای قرار گیرد و به‌عنوان یک سازمان بزرگ ملی، نیازمند رصد، پایش و پیمایش فضای رسانه‌ای کشور و تنظیم سازگارسازی ظرفیت‌ها و فرایندهای تعاملی و ارتباطی خود با رسانه‌ها از طریق یک مدل مطلوب متناسب با سیاست‌گذاری رسانه‌ای باشد. هدف این پژوهش، ارائه الگوی کاربردی برای پاسخ به این سوال است که «مدل سیاست‌گذاری رسانه‌‌ای سازمان تامین‌اجتماعی چیست؟» بخش رسانه‌ای سازمان تامین‌اجتماعی ایران در سال‌های اخیر به‌لحاظ تاثیرگذاری بر مخاطبان وشرکای اجتماعی، نتوانسته به‌طور کامل افکارعمومی را به سمت اهداف سازمان خود سوق دهد. این تحقیق می‌تواند به سازمان برای رسیدن به اهدافی که در اسناد بالادستی کشور از جمله قانون‌اساسی، برنامه‌های توسعه کشور و قانون تامین‌اجتماعی برای آن تعریف  شده است،  کمک کند و با توجه به تنوع و تکثر ذی‌نفعان و شرکای اجتماعی سازمان و تفاوت بین آن‌ها از منظر سواد رسانه‌ای و دسترسی به رسا‌نه‌ها، ارتباطات رسانه‌ای سازمان مزبور با آن‌ها را سامان دهد و پشتوانه پژوهشی محکمی باشد برای سیاست‌گذاری رسانه‌ای برای سازمان‌هایی با ماهیت عمومی غیردولتی. این پژوهش از نوع کیفی و روش اجرای آن، نظریه‌پردازی داده بنیاد است که با تکنیک مصاحبه‌های عمیق و هدفمند انجام شده است. یافته‌های حاصل از مطالعه اسناد و مدارک و تحلیل 1546گزاره کلامی مستخرج از مصاحبه 12مدیر، کارشناس و پژوهشگر صاحب‌نظر و خبره حوزه رسانه و بیمه‌های اجتماعی که به روش نمونه‌گیری گلوله‌برفی انتخاب شده بودند، نشان داده که مدل سیاست‌گذاری رسانه‌ای سازمان را می‌توان با رویکرد سیاست به‌عنوان بازده سیستم یا  یک سیستم در نظر گرفت. مدل پژوهش با 9 بُعد، 41 مولفه و 144 شاخص و مبتنی بر یافته‌های پژوهش مشخص و پیشنهاد شده با توجه به محیط پیرامونی سازمان انجام گرفته است. از مهم‌ترین شرایط زمینه‌ای که موفقیت این مدل را تضمین می‌کند، می‌توان به نقش برجسته سه راهبرد مهم؛ تمرکز بر پویایی‌های درونی قوی و گسترده سازمانی، سازمان یادگیرنده و راهبرد ظرفیت‌سازی نظام‌های موردنیاز مدیریت تقاضا و عرضه رسانه‌ای اشاره کرد.