وقتی تحریریه روزنامه یک کارگاه در نظر گرفته شود، خبرنگار کارگر محسوب می‌شود و قوانین کار و مسائل مرتبط با آن باید در این کارگاه اعمال شود. به نظر می‌رسد وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به‌عنوان یک نهاد فرهنگی نمی‌تواند بر اجرای دقیق و بی‌کم‌وکاست قوانین مرتبط با مسائل بیمه‌ای خبرنگاران اعمال نظر کند. اما وزارت کار و سازمان تامین‌اجتماعی رسالت ذاتی‌شان اعمال این نظارت قانونی است. بحث بیمه به‌خصوص بیمه‌های اجتماعی یکی از بحث‌های مهم کارگری و اجتماعی است. بیمه خبرنگاران به دلایل مشخص مسئله مهمی است که نباید مغفول واقع شود اما به دلیل اینکه در جامعه ما شرایطی بوده که پایگاه اجتماعی و حرفه‌ای خبرنگاران آن‌گونه که باید به رسمیت شناخته نشده، مشکلاتی در این زمینه به وجود آمده است. با این حال طبق قوانین تامین‌اجتماعی هر کارگاهی هر تعداد کارگر داشته باشد باید تحت پوشش تامین‌اجتماعی قرار بگیرد. درحقیقت بیمه خبرنگاران باید از طریق کارفرمایان اجرا شود  و سازمان‌های بیمه‌گر مانند تامین‌اجتماعی با جدیت آن  را ساماندهی کنند. بی‌شک وزارت ارشاد در این زمینه به‌تنهایی نمی‌تواند کارکرد موفقیت‌آمیزی داشته باشد. به طور کلی در شرایطی هستیم که باید بپذیریم بیمه خبرنگاران، چه آن‌ها که تحت پوشش تامین‌اجتماعی هستند چه آن‌ها که خود را ملزم نمی‌دانند و از بیمه ارشاد استفاده می‌کنند، دچار اختلال و مخدوش است. در همه جای دنیا خبرنگاری جزو مشاغل سخت محسوب می‌شود و طبق قوانین جهانی کار، مزایای خاصی برای آن در نظر گرفته شده است. چراکه جزو حرفه‌های پرخطر است و فدراسیون جهانی روزنامه‌نگاران نیز بر این اصل تاکید دارد. با این حال در ایران وضعیت به شکل دیگری پیش رفته و بیمه خبرنگاران به جای اینکه از سوی کارفرمایان صورت بگیرد به امان خدا رها شده است. درحقیقت وقتی حرفه خبرنگاری را به‌عنوان حرفه‌ای کارگری شناخته‌ایم باید تمامی قوانین کار بر آن مترتب باشد. این وضعیت در همه نشریه‌ها حتی اگر یک روز منتشر شوند باید اجرا شود. باید در نظر داشت در شرایطی که تشکیل نهادهای صنفی معتبر با چالش‌هایی مواجه شده،‌ خبرنگاران باید شخصا حقوق خود را جبران کنند. همان‌طور که برای بیمه کردن کارگاه‌های کوچک قوانین اجباری اعمال می‌شود این روال باید در مورد نشریات نیز اعمال شود. فرقی نمی‌کند در این کارگاه سه نفر هستند یا بیشتر. باید قوانین جرائم بیمه‌ای در صورت بیمه نکردن روزنامه‌نگاران در مورد مدیران مسئول هم اعمال شود و آینده آنان به حال خود رها نشود. بنابراین وظیفه وزارت کار و سازمان تامین‌اجتماعی است که بر کارگاه‌های تحریریه مطبوعات نظارت و با متخلفان طبق قانون برخورد کنند. باید در نظر داشت ورود یکطرفه وزارت ارشاد به ماجرای بیمه خبرنگاران شائبه عدم استقلال خبرنگار را در اذهان شکل می‌دهد. از سوی دیگر وقتی خبرنگاران از حداقل حقوق کارگری برخوردار نیستند، چرا خودشان دست به اقدامی نمی‌زنند؟ اگر این قانون در مورد نانواها یا بقال‌ها یا خیاط‌ها اجرا نشود، اعتراض می‌کنند، چرا وقتی در مورد خبرنگاران اجرا نمی‌شود اتفاقی نمی‌افتد؟ به عقیده من یک جایی باید این مانع رفع شود و مسئله به صورت جمعی پیگیری شود.