آمار دقیقی درباره کودکان کار در ایران وجود ندارد، اما در پژوهشی با استناد به آمارهای موجود در حوزه‌های مختلف و برآوردهای ریاضی و اعتبارسنجی داده‌ها تا حدی آمار این کودکان محاسبه شده است. نتیجه این برآورد، آمار یک میلیون و ۶۰۰ هزار تا دو میلیون و ۱۰۰ هزار کودک است که تا حدی با سایر داده‌های موجود، اعتبارسنجی‌ شده، اما همچنان جای نقد و بررسی بیشتر دارد.

برخی عملی بودن حذف کار کودک را باور ندارند و آن را آرمان‌گرایانه تلقی می‌کنند، اما واقعیت این است که تصحیح نظام اطلاعاتی و استفاده بهینه از ظرفیت‌های دولت و دانشگاه می‌تواند منجر به حذف کار کودک شود. رویکرد مواجهه با این مسئله در ایران قدم‌به‌قدم نیست، زیرا برآورد درستی از آن وجود ندارد. در حالی با مستندکردن تجارب و انجام کار مشترک در این زمینه می‌توان به یک برنامه‌ریزی منسجم و نظام‌مند رسید که به حذف کار کودک کمک کند. در همین زمینه و در تجربه‌ای جهانی، برنامه 

IPEC یا International Programme on the Elimination of Child Labour  در ۸۵کشور عضو سازمان جهانی کار  (ILO)  اجرایی شده که نشان می‌دهد، طی سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۶، بیش از ۹۰میلیون مورد کار کودک - سالی 60هزار مورد- حذف شده است. این کشورها با برگزاری نشست و کنفرانس‌های متعدد، فعالیت‌های تحقیقی و نتایج و تجربیات خود را به سازمان جهانی کار گزارش می‌دهند. گرچه غالب‌شدن رویکردهای نئولیبرال در چند سال اخیر باعث شده کاهش این معضل با سرعت کمتری دنبال شود، با این حال در همین چارچوب‌های موجود اقتصادی و سرمایه‌داری، این برنامه توانسته کار کودک را در بسیاری از کشورها که با ایران نیز شباهت دارند، کاهش دهد و اولویت این کاهش نیز بدترین اشکال کار کودک بوده است.

 این کشورها در تلاش بودند تا سال 2016، کار کودک را حذف کنند، اما این اتفاق عملی نشد. با وجود این، تلاش آن‌ها ادامه دارد و قرار است تا سال2025، به نقطه آرمانی خود، یعنی حذف کار کودک برسند.در کشور ما نیز طی 20،15 سال گذشته منابع فکری، مادی و انسانی بسیاری برای حل مشکل کار کودک صرف شده، اما نتیجه موفقیت‌آمیزی نداشته و به‌دلیل فقدان یک برنامه منسجم، گویی به‌جای حل مشکل و حرکت رو به جلو، دورِ خودمان چرخیده‌ایم. این در حالی است که تجربه جهانی نشان می‌دهد حذف کار کودک بدون برنامه‌ریزی، مشخص‌کردن نقطه زمانی برای کاهش این پدیده و ارائه مدل درست برای حذف آن، امری ممکن و شدنی نیست.