تنگ‌تر شدن حلقه محاصره و فشار خارجی بر اقتصاد کشور، یک واقعیت گریزناپذیر و ملموس است. بروز این وضعیت گرچه منجر به ایجاد مشکلات جدید و گسترش برخی دشواری‌های پیشین است، اما اگر صاحبان کسب‌وکارها رویکرد واقع‌بینانه و همراه با دوراندیشی را در برنامه خود قرار دهند، نه تنها گذر از این دوره با کمترین آسیب همراه خواهد شد، بلکه وجود آن را می‌توان یک فرصت تلقی کرد.

درهم‌تنیدگی همه بخش‌های اقتصاد کشور با فروش مواد خام و ارتزاق از محل منابعی که تنها باید برای استخراج آن‌ها هزینه کرد، موجب کم‌توجهی به سایر ظرفیت‌ها و منابع در دسترس اقتصاد کشور شده. در این میان هرگاه امکان فروش گشاده‌دستانه این منابع وجود داشته، اوضاع به ظاهر خوشایند بوده، اما در نتیجه آن، روند ایجاد یک اقتصاد پویا مختل شده، اما در پاره‌ای مواقع که محدودیت‌ها نگاه‌ها را به سمت ظرفیت‌های اقتصادی و تولیدی کشور برده، نتایج رضایت‌بخشی به‌دست آمده است. 

بیایید به تحریم و فشارهای جانبی آن به‌عنوان یک محصول بنگریم که خواسته یا  ناخواسته در اختیارمان قرار گرفته و ناگزیر از پذیرش نقش آن در زندگی روزمره خود هستیم. در چنین شرایطی اوضاع روزمره و آتی خود را چگونه سامان خواهیم داد؟ آیا گلایه و انفعال چاره کار است؟ آیا تعطیل کردن امور و نگاه به آسمان راه‌حل مشکلات و مسائل زندگی شخصی و اجتماعی‌مان است؟ 

تحریم، محصولی آزاردهنده و هزینه‌زاست که نمی‌توان آن را نادیده گرفت، موجودیتی فعال و نفوذگر است که نمی‌توان به حال خود رهایش کرد، در همین حال محرک ظرفیت‌های خفته و توانمندی‌هایی است که در دوران سرخوشی فروش آزاد منابع طبیعی فراموش شده بوده. تحریم در نخستین گام موجب نگرانی است، اما می‌توان این نگرانی را به‌جای تبدیل کردن به التهاب به انگیزه و عزم برای تلاش بیشتر و هماهنگ بدل کرد. 

محصول ناخواسته و ناخوشایندی به نام تحریم را به‌جای انکار، بپذیریم و خود را برای بهره‌برداری از خدمات جانبی آن مهیا کنیم. همان‌گونه که در خرید هرنوع خدمات و محصول به‌دنبال بهره‌مند شدن از خدمات پس از فروش و فواید جانبی آن هستیم، می‌توانیم تحریم را هم در قامت خدمات پس از وقوع بسنجیم و از آن پلی برای عبور از برخی مشکلات قدیمی بسازیم.

ظرفیت‌ها و توان فراوانی در فعالان اقتصادی و متخصصان داخلی وجود دارد. جوانان فعال و صاحب‌اندیشه آماده پذیرش مسئولیت و نقش‌آفرینی در حیات اقتصادی و اجتماعی کشور هستند. از تحریم و محدودیت‌های آن فرصتی برای توجه به آن‌ها بسازیم. وقتی که دسترسی به محصولات و ساخته‌های سایر کشور محدود و دشوار است، ظرفیت‌های داخلی را تقویت کنیم. افرادی که سال‌ها آرزو می‌کردند ای‌کاش مانند بسیاری کشورها نفت و منابع طبیعی نداشتیم تا اقتصادی پویا و زاینده داشته باشیم، امروز باید اندیشه تکیه به توان داخلی و زندگی بدون ریخت‌و‌پاش را نشر دهند. 

تردیدی نیست که ما نیازمند درمانگری رفتارهای خود چه در سطح فردی و چه در عرصه اجتماعی هستیم. باید بیاموزیم که خودخواهی و تلاش برای رفع مشکلات فردی به هر قیمت را کنار گذاشته و همانند مقاطع دشواری چون جنگ تحمیلی، منافع ملی و عمومی را در اولویت قرار دهیم. رفتارهای اجتماعی خود را به سمت رواداری و افزایش همبستگی بر مبنای نقاط اشتراک شکل دهیم.  مشتریان برای برخورداری خدمات پس از فروش، پیشاپیش هزینه پرداخت کرده‌اند و مشتریان هوشمند، خود را از دریافت آن محروم نمی‌کنند. در شرایط حاضر نیز ما هزینه تحمیلی تحریم را پرداخت کرده‌ایم، رفتار هوشمندانه ایجاب می‌کند که از خدمات پس از تحریم! هم استفاده کنیم. تقویت ظرفیت‌های داخلی، بهبود فرهنگ مصرف، افزایش بهره‌وری و کیفیت در تولید و عرضه خدمات و محصولات و محدود ساختن مصرف به تولید داخلی و... گام‌هایی هستند که می‌توان آن‌ها را در همین روند موردتوجه قرار داد.