نامی که برای امسال تعیین شده است، به جهت اهمیتی است که مقام معظم رهبری برای مسئله تولید قائل هستند. اگر به نام‌گذاری چند سال اخیر توجه کنیم، می‌بینیم که تولید ملی همواره یکی از دغدغه‌های رهبری بوده است. واقعیت این است که همه چیز از تولید برمی‌آید. اگر تولید نباشد، کار و اشتغال و زندگی هم نیست. در واقع تولید منشأ همه آن چیزی است که ما در اقتصاد ملی می‌توانیم به آن افتخار کنیم و در پرتو آن به حیات ادامه دهیم.

رونق تولید در کشورهای توسعه‌یافته به‌درستی هدف‌گذاری می‌شود و برنامه‌ریزی دقیقی نیز برای همین منظور اعمال می‌شود.

در این مسئله شکی نیست که باید تولید در راس امور باشد. اشتغال، رفاه و آرامش و همچنین کاهش آسیب‌های اجتماعی از جمله دستاوردهای رونق تولید خواهد بود. طبیعتا مقدمه تولید، سرمایه‌گذاری، اطمینان‌بخشی به سرمایه‌گذاران و رعایت سیاست‌های ناظر بر تولید است. این سیاست‌ها می‌تواند در بخش‌های اقتصاد، سیاست بین‌الملل، صادرات و واردات و همین طور فرهنگ لحاظ شود. به عبارت دیگر، ارتقای تولید ملی شامل پارامترها و شاخص‌های متعددی شود.

وقتی رهبری در خصوص تولید ملی صحبت می‌کنند، به این معناست که همه عوامل و مولفه‌های ناظر بر تولید ملی باید در خدمت تولید قرار گیرد که متشکل از مجموعه‌ای از مقررات و سیاست‌هایی است که باید به‌کار گرفته شود. حاصل رونق تولید این خواهد بود که مثلا معضل بیکاری رفع می‌شود، و بنگاه‌هایی که مشکل فروش، نقدینگی، تکنولوژی و مسائلی از این دست دارند، می‌توانند بر مشکلات فائق آیند.

فراموش نکنیم وقتی ما صحبت از تولید ملی می‌کنیم منظور این نیست که هر آنچه تولید می‌شود باید هدف و نیاز جامعه داخل باشد، بلکه تولید باید در مقیاس‌های کلان و بین‌المللی رونق یابد. در پرتو مجموعه‌ای از سیاست‌ها، راهکارها، قوانین و مقررات و توجه جدی به تولید می‌توانیم از رکود موجود رهایی یابیم. متاسفانه تا به امروز توجه کافی و وافی به بحث تولید و توسعه اقتصاد معطوف نشده است. با نگاهی گذرا به گذشته نزدیک اقتصاد کشور، متوجه می‌شویم که اغلب به بخش غیرتولیدی اقتصاد توجه شده است، نه بخش تولیدی. اگر به بخش تولید توجه می‌شد، در آن صورت با کاهش ارزش پول ملی یک کشور، قطعا بنگاه‌های تولیدی بیش از پیش فعال می‌شدند تا مانع افت بیشتر ارزش پول ملی شوند و ارزآوری بیشتری را رقم بزنند، اما در کشور ما، کاهش ارزش پول ملی باعث رکود اقتصادی بیشتر شده است. بنابراین نگاه سیاست‌مداران کلان کشور در حوزه اقتصادی باید متوجه رونق تولید باشد و اگر یک باور قدرتمند شکل نگیرد، به نظر می‌رسد توفیق چندانی در سال 98 نخواهیم داشت. علاوه بر این، مشکلات عدیده‌ای که در حوزه اقتصاد و سیاست بین‌الملل اعم از تحریم‌ها و تبعاتش با آن دست به گریبانیم نیز ممکن است مزید بر علت شود و کشور را در تنگناهای سخت‌تری فرو ببرد.

در این بین، نقش نیروی انسانی را به‌عنوان یک سرمایه اصلی نباید نادیده گرفت. در واقع تعصب نیروی کار در امر تولید و تلاش برای رقابت بر سر کیفیت، می‌تواند آینده روشن‌تری را در عرصه تولید رقم بزند.