اول، خبری منتشر شد که «هفتاد درصد بخش‌خصوصی نسبت به آینده اقتصادی کشور خوش‌بین نیستند». بعد از آن، جماعت رنود از سعه‌صدر مسئولان عزیز سوءاستفاده کرده، شروع به جنجال و سیاه‌نمایی کردند که «ای جماعت چرا نشسته‌اید که وضع تولیدکننده خصوصی اِل است و بِل است.» بعد شروع کرده‌اند زارزار گریه‌کردن برای تولیدکننده خصوصی که خودش دارد قاه‌قاه می‌خندد. حالا به چی؟ ما نمی‌دانیم اما به هرحال اگر حالش بد بود که نمی‌خندید. اگر باور نمی‌کنید بروید سراغ یک تولیدکننده و صفحه اول ده تا روزنامه مملکت را بگذارید جلویش. تیتر مصاحبه اولی را بلند بخوانید: «با تمام توان از بخش‌خصوصی حمایت می‌کنیم.» شروع می‌کند به خندیدن. مصاحبه بعدی: «باید موانع تولید را از پیش پای صاحبان حرفه و تولید برداشت.» ریسه می‌رود. سومی را می‌خوانید: «حمایت از تولید داخلی از اولویت‌های ما در وزارتخانه است.» آن‌قدر می‌خندد که اشک توی چشمش جمع می‌شود. همین طور اگر تا روزنامه دهم جلو بروید دور از انتظار نیست که مجبور شوید برای جمع‌کردن بخش‌خصوصیِ پخش شده روی زمین، اورژانس و آتش‌نشانی خبر کنید.

صبح تا شام پی آمارید

چون مه و مهر، همه در کارید

همه گویید که حامی توایم!

جان من، سر‌به‌سرم نگذارید

تازه از این گذشته، مخبرهای سیاه‌نما هیچ از آن 30‌درصد خوش‌بین حرفی نزدند. البته ممکن است آن 30درصد کمی تا حدودی بخش «اختصاصی» باشد تا «خصوصی» ولی به هرحال می‌بینید که این‌ها مثل بچه‌های خوب از همه چیز راضی‌اند. از همه بیشتر، از سازمان خصوصی‌سازی راضی‌اند و مدام بر این موضوع تاکید دارند که باید دولت خود را کوچک‌تر کند تا ما بزرگ‌تر شویم. خلاصه که بهتر است آن هفتاد درصد بدبین کمی از این 30درصد یاد بگیرند و ببینند چطور آن‌ها موفق شده‌اند، اما این‌ها نه. بیاموزند چطور بدون اینکه در کارخانه‌شان یک دستگاه روشن باشد، روی کاغذ، لای پوشه زرد، کنج فایل تسهیلات تولید بانک فلان، هوار تا کارگر داشته باشند. اگر بلد نیستند کار کنند، الکی خنده و گریه نکنند و نزنند زیر میز. همه که مثل آن‌ها بیکار نیستند، کلی کار دارند!