یکی از محاسن دکتر شریعتمداری برای تصدی پست وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی این است که در بحث وزارت و مدیریت در این سطوح عالی، مسبوق به سابقه است، یعنی او تجربه وزارت صنعت، معدن و وزارت بازرگانی را دارد. کسی که در حد یک وزیر کار کرده باشد، قاعدتا چالش‌هایی را که یک وزارتخانه‌ دارد می‌تواند فوری شناسایی و متناسب با آن رفتار کند.

بحث اصلی که برای هر وزیری پیش می‌آید، این است که هر وزیر هرقدر هم که لایق، مدبر و آشنا به محیط کار باشد، یک تیم توانمند و مجرب می‌خواهد. تیمی که در وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی نیاز است، مثل هر وزارتخانه‌ای، در مرحله اول معاونان، در مرحله دوم مدیران کل و در مرحله سوم روسای سازمان‌هایی است که در ذیل این مجموعه کار می‌کنند. این‌ها باید افراد توانا با پیشینه خوب و توانمند و اهل‌فن باشند.

هر وزارتخانه‌ای اهداف و وظایف مشخص و تدوین‌شده‌ای دارد، بنابراین مسئولان آتی وزارت رفاه باید به‌گونه‌ای برنامه‌ریزی کنند که وظایف به‌درستی انجام شود تا رسیدن به اهداف، تحقق پیدا کند. البته این فرایند فقط توسط یک شخص به نام وزیر نمی‌تواند انجام شود، بلکه تیمی که او در اختیار می‌گیرد باید تیم توانمندی باشد.معاونان، مدیران کل و روسای سازمان‌های زیرمجموعه وزارت رفاه علاوه بر اینکه باید شایستگی‌ها و توانمندی‌های فردی داشته باشند، باید به دور از نگرش‌های صنفی و گروهی نیز عمل کنند. آقای شریعتمداری در صورت تصدی مسئولیت این وزارتخانه باید در نظر داشته باشد افرادی را که برای تیم مدیران و معاونان خود انتخاب می‌کند، حتی‌الامکان درون‌سازمانی باشند، یعنی از افرادی استفاده کند که سازمان تامین‌اجتماعی را می‌شناسند، در حوزه تعاون فعالیت می‌کنند یا به حوزه روابط کار مسلط هستند. در واقع ایشان باید سعی کند از منابع و پرسنل خدوم و خوش‌نام و اهل فن وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و سازمان‌هایش استفاده کند، یعنی افرادی را انتخاب کند که می‌توانند برای تصدی این پست‌ها اصلح باشند، البته بدیهی است که اگر در برخی حوزه ‌ها افراد موردنظر را پیدا نکردند، می‌توانند از دستگاه‌های دیگر کمک بگیرند.متاسفانه گاهی شاهد هستیم دخالت‌هایی در انتخاب و انتصاب معاونان، مدیران و حتی روسای ادارات صورت می‌گیرد. این در حالی است که این افراد بهتر است فقط پیش‌شرط‌ها و پارامترهای یک مدیر خوب را به آقای شریعتمداری گوشزد کنند، نه اینکه به گماردن شخص خاصی اصرار ورزند و به سهم‌خواهی بپردازند، چراکه این مسئله در کوتاه‌مدت و بلندمدت به نفع هیچ وزارتخانه‌ای نخواهد بود.طبعا مسئولانی که ارتباطات نزدیک یا دوستی با وزیر دارند، باید از رانت‌خواری و گماردن بستگان خود در پست‌های مختلف مدیریتی پرهیز کنند تا دست وزیر برای اداره صحیح وزارت کار باز باشد و بتواند تیم خود را بر اساس اهداف و وظایفی که وزارت کار دارد گزینش کند، چون وزارت کار، مخاطبان زیادی در سطح کشور دارد که کارگران و کارفرمایان و در راس هر دو گروه، تشکل‌های کارگری و کارفرمایی قرار دارند، انتظار داریم که وزیر آینده نقطه‌نظرات این تشکل‌ها را در اجرای برنامه‌ها لحاظ کند. در این صورت است که می‌توانیم به اهداف عالی این وزارتخانه دست پیدا کنیم.