یعنی اگر همین الان یکی از راه برسد و به شیوه آن آقا که در گلپایگان، نایب‌رئیس مجلس مملکت را یقه کرد، ما را هم خفت کند و بپرسد: «تایتلت را نگاه کن!» می‌توانیم به تایتل‌مان نگاه کنیم؟ اصلا روی‌مان می‌شود بگوییم: «داداش! یک راهنمایی بکن. خدایی‌ش تایتل آدم کجای آدم می‌شود؟» نه؛ واقعا اگر یکی از ما بپرسد: «تو چه کاره مملکتی که هفته‌ای یک‌بار می‌آیی اینجا و برای بالا و پایین‌مان نسخه می‌پیچی؟» چه جوابی داریم؟ راستش، احتمالا ما هم همین‌طوری بایستیم و طرف را نگاه کنیم و زیر لبی (به‌طوری که فقط خودمان بشنویم و دوربین شهروند-خبرنگار فضول) بگوییم: «برو تایتل خودت را نگاه کن!»

گرچه فرقی هست بین تایتل تا رایتل

ما نمی‌دانیم فرق رایتل با تایتل!

البته به احتمال زیاد هر کسی ما را یقه کند، به جای اینکه بگوید: «در مورد پراید 40میلیونی صحبت کن!» می‌گوید: «تو را به خدا راجع به پراید 40میلیونی صحبت نکن. اثنی‌عشرمان زخم شد از بس که گفتی یک نفر کارگر حقوق‌بگیر (تازه اگر حقوقش را گرفته باشد) با یک‌میلیون‌وپانصدهزار تومان چطور زندگی کند؟ برای سفره‌اش چطور گوشت 70هزار تومانی و مرغ 12هزار تومانی و شیر 4000تومانی بخرد؟ اگر خرید، کی بخورد، کی نگاه کند؟ هر هفته که رسیدیم به صفحه آخر مجله، تو را که دیدیم، یاد بدهکاری‌های‌مان افتادیم. خب آخر اگر تو تایتل داشتی که این‌طور حرف نمی‌زدی. اصلا حقت است که عکست را بگیرند تا بعدا داخل گونی را هم ببینی!»

به جز یک عده بیکاری که هی گیر

به ما دادند، بیکاری نداریم

تمام جیب‌ها پُر (مثل جیبم)

خلاصه هیچ دشواری نداریم!

راستش حالا هم فکری شده‌ام. نمی‌دانم در مورد چند ده‌هزار کارگر کارگاه‌های قطعه‌سازی که در این سر سیاه زمستان قیمت‌ها، یک ماه است بیکار شده‌اند چیزی بنویسم یا نه. اصلا بگویم که: برادر خودروساز! حالا شما می‌خواهی این‌قدر محصول عرضه نکنی تا تایتلت بیاید دست مسئولان، چرا صف را به هم می‌زنی؟ الان کارگر کارگاه‌ قطعه‌ساز اتومبیل با روی سیاه و سرافکنده برود سر سفره خانواده، شما خوشحال می‌شوی؟ والله مانده‌ام رویم را سمت برخی مسئولان محترم و وزرای مربوطه بکنم یا نکنم. بگویم یا نگویم که: آقا! گلی به گوشه جمالت. حالا کارگری که بیکار شده، پراید هم نمی‌تواند بخرد، برود مسافرکشی.