خبر خط خوردن چند تن از بازیکنان تیم ملی والیبال در آخر هفته گذشته می‌تواند جنجالی‌ترین اتفاق ممکن باشد. تیم ملی والیبال ایران که بالاخره بعد از سال‌ها تلاش مدیریتی و فنی و تلاش بازیکنان به المپیک رسیده در آستانه یک حاشیه بزرگ قرار گرفته که معلوم نیست ممکن است تا چه اندازه به تیم ملی ضربه بزند. هرچند بزرگ‌ترین جنجال فهرست ماجرای خط خوردن میرزاجانپور بود اما در خبرهای متعددی که منتشر شد کسی به دلیل جنجالی شدن این خبر توجهی نکرد و همه آن را اشتباه خواندند. اما اصل ماجرا از یک حاشیه بزرگ خبر می‌دهد. المپیک امسال برخلاف سال‌های دیگر محدودیتی برای حضور بازیکنان در کنار تیم دارد. پیش از این برای هر دوره مسابقه 14 بازیکن به مسئولان برگزاری مسابقات معرفی می‌شدند اما این بار تعداد بازیکنان لازم برای المپیک 12 نفر اعلام شده و همین مسئله سبب شده خط قرمز روی نام بازیکنی مانند فرهاد ظریف بیاید. با این همه لوزانو فهرست 12 نفره تیم ملی را پیش از اینکه برای فدراسیون بفرستد یا با کسی هماهنگ کند، در میان بازیکنان اعلام کرد. او اسامی 12 نفر نهایی را در میان بازیکنان خواند و به این شکل بازیکنان تیم ملی والیبال اولین نفراتی بودند که نام بازیکنان حاضر در المپیک را می‌شنیدند. اصلا به همین دلیل بود که خبر خط خوردن ظریف از فهرست تیم ملی را نه فدراسیون و نه سایت‌ها و خبرگزاری‌ها، که خود این بازیکن از طریق اینستاگرامش اعلام کرد. اما نام دیگر بازیکنان خط‌خورده سروصدا نکرد. میرزاجانپور بازیکنی بود که به شهادت فهرست سایت جهانی والیبال از فهرست تیم ملی خط خورد. بازیکنی که به دوستان نزدیکش هم خبر داده بود که از تیم ملی کنار گذاشته شده و تلاش‌هایی خواهد کرد برای بازگشت به فهرست تیم ملی. پس از این، با فاصله‌ای 24 ساعته خبر خط خوردن میرزاجانپور از فهرست تیم ملی تکذیب و اعلام شد که هنوز تصمیم نهایی گرفته نشده است. پس از آن هم سایت جهانی فهرست ایران را تغییر داد و میرزاجانپور را برگرداند. اتفاقی عجیب که برای تحلیل و تصمیم‌گیری در آن باید منتظر صحبت‌های مربی تیم ملی نشست. سرمربی درجه اول تیم ملی که کیفیتش را در کوچینگ و انتخاب بازیکن ثابت کرده، حالا با عملیات حمایت از بازیکن نه‌چندان درجه‌یک تیم ملی مواجه شده است. اینکه لوزانو چقدر راضی شده و چطور راضی شده یک بحث است و تلاش‌های داخل فدراسیون برای تصمیم کدخدامنشانه بحثی دیگر. لوزانو در روزهای ابتدایی حضورش در ایران شناخت کافی از تیم ملی نداشت. سرمربی مشهور، سیچلو را به‌عنوان دستیار انتخاب کرد تا هم تیم را تمرین دهد و هم بر شرایط مسلط شود. تیم ملی با همین شیوه کوچینگ هم به المپیک رسید و هم در مسابقات لیگ جهانی شرکت کرد. امروز حتما سیچلو  بر توانایی‌های بازیکنان تسلط کامل دارد و اگر تصمیم بگیرد بازیکنی را خط بزند باید به نظر او احترام گذاشت. او به‌عنوان نفر اول تصمیم‌گیرنده فنی انتخاب شده است و قاعدتا فقط او می‌تواند در مورد بازیکنانی که استفاده می‌کند نظر دهد. این البته فقط بعد فنی ماجراست. از قسمت حاشیه‌ای که به مسئله نگاه کنید، مسئله خیلی بدشکل خواهد بود. سرمربی تیم ملی یک بازیکن نه‌چندان ستاره را خط می‌زند. آن بازیکن نه موسوی است نه محمودی نه معروف، اما همین بازیکن می‌تواند به ترکیب اصلی بازگردد. در چنین شرایطی قدرت نفوذ سرمربی در اداره تیم به کمترین حد ممکن خواهد رسید. یعنی مربی‌ که نتواند بازیکن درجه دوم تیمش را حذف کند حتما در فرمان دادن تاکتیکی به بازیکنان درجه اول هم به مشکل خواهد خورد. تیم ملی ایران برای اولین بار حضور در المپیک را تجربه می‌کند و این نگرانی وجود دارد که تصمیم‌گیری‌های کدخدامنشانه شرایط بهترین نتیجه‌گیری را فراهم نکند.