پرونده جشنواره سی‌وششم فیلم فجر، با پرواز سیمرغ‌های بلورین بسته شد. معمولا مراسم اختتامیه هر چه به آخر می‌رسد، جذاب‌تر می‌شود. هیجان‌انگیزترین بخش اختتامیه، زمانی است که نام بازیگران برگزیده را اعلام می‌کنند. سیمرغ، نام بازیگران ناشناخته را بر سر زبان‌ها می‌اندازد و بر محبوبیت ستاره‌های مشهور می‌افزاید. در این گزارش، نگاهی داریم به رقابت نفس‌گیر بازیگران مطرح، برای دریافت سیمرغ سی‌وششم فیلم فجر. 

سحر دولتشاهی؛ در نقش سرپرست تیم فوتسال و زن باردار پلاسکو!

از بین چهار بازیگری که امسال سیمرغ گرفتند، دو نفر جزء چهره‌های جدید بودند و دو نفر، قبلا تجربه کسب سیمرغ را داشتند. سحر دولتشاهی، سه سال پیش با فیلم عصر یخبندان (مصطفی کیایی) برنده سیمرغ شد. او امسال هم در نقش مکمل خوش درخشید و نظر مثبت داوران را به سمت خودش جلب کرد. این بازیگر، امسال برای دو فیلم چهارراه استانبول و عرق سرد، در فهرست نامزدها قرار گرفت. دو نقش کاملا متفاوت، که کیلومترها از هم فاصله دارند. در عرق سرد، نقش مدیری متعصب را بازی می‌کند که می‌خواهد چوب لای چرخ پیشرفت یک بازیگر بگذارد. او در این نقش، شکل و شمایلی سنتی دارد و در گفتارش از الفاظ خشک و رسمی استفاده می‌کند. خانم مدیر، از آنجا که در برابر قهرمان داستان می‌ایستد، جلوه‌ای دافعه‌برانگیز پیدا می‌کند. سحر دولتشاهی، در نقش‌آفرینی‌اش سعی کرده که مختصات زنی دوست‌نداشتنی را ارائه کند؛ زنی که سرپرست یک تیم فوتسال است و به جایگاه خودش، بیش از هر چیز اهمیت می‌دهد. او در فیلم «چهارراه استانبول» نقش زنی باردار را بازی می‌کند که از همه طرف، تحت‌فشار است. زنی که ترکش‌های یک بحران اقتصادی را تحمل می‌کند و از طرف دیگر، پایش به حادثه آتش‌سوزی پلاسکو هم باز شده است. دولتشاهی، برای کسب جایزه جدیدش، رقبای سرسختی نداشت. هدی زین‌العابدین و لیلی رشیدی، هر دو همبازی او در فیلم «عرق سرد» بودند. این دو بازیگر، تاثیرگذاری چندانی در روند اتفاقات قصه نداشتند و شاید به همین دلیل، از گردونه رقابت حذف شدند. اگر داوران می‌خواستند سیمرغ نقش مکمل زن را به «نگار عابدی» برای فیلم «دارکوب» بدهند، دو بازیگر زن از یک فیلم برنده جایزه می‌شدند. اتفاقی که چندان مرسوم نیست. با این حساب، سحر دولتشاهی، بهترین و مطمئن‌ترین گزینه برای سیمرغ نقش مکمل بود. این بازیگر سی‌وهشت ساله در فیلم‌ها، سریال‌ها و نمایش‌های زیادی بازی کرده که از میان آثارش، می‌توان به طلا و مس، بارکد، مرگ ماهی، شکاف و عصر یخبندان اشاره کرد. اتفاق حاشیه‌ای درباره بازیگری «سحر دولتشاهی» این بود که خیلی‌ها به صفحه اینستاگرام «رامبد جوان» رفتند و از او پرسیدند چرا موفقیت همسر سابقش را تبریک نمی‌گوید!

سارا بهرامی؛ معرفی یک استعداد جدید

داوران ترجیح دادند که در بخش بهترین بازیگر نقش اول زن، جایزه را به یک استعداد کمترشناخته شده تقدیم کنند. سارا بهرامی، در رقابت با ستاره‌های مشهوری چون مهناز افشار، باران کوثری و هانیه توسلی، پیروز میدان شد. توجیه داوران این بود که دیگر بازیگران، قبلا تشویق شده‌اند و وظیفه جشنواره این است که به بازیگران جدید، انگیزه بدهد. فیلم‌ها و سریال‌های کارنامه سارا بهرامی، به تعداد انگشتان دو دست نمی‌رسد. در تلویزیون، سریال‌های پروانه و پرده‌نشین را بازی کرده و در سینما، بازیگر ایتالیا ایتالیا، من دیه‌گو مارادونا هستم و هزارپا بوده است. در فیلم «دارکوب» نقش زنی معتاد را بازی می‌کند که در دوراهی انتخابی عاشقانه، گیر کرده است. بازیگری او آن‌چنان درخشان بود که در همان زمان نشست مطبوعاتی، منتقدان، برنده‌شدنش را پیشاپیش تبریک گفتند. در سینمای ایران، یک‌بار دیگر باران کوثری، برای بازی در نقش «زن معتاد» در فیلم «خون‌بازی» سیمرغ گرفته است.

امیر جدیدی؛ رزمنده باغیرت و مجری متظاهر

دومین کشف داوران پس از سارا بهرامی، «امیر جدیدی» نام داشت. او برای دو فیلم تنگه ابوقریب و عرق سرد، نامزد دریافت بهترین بازیگر نقش اول مرد شد و سیمرغ را از آن خود کرد. جدیدی، با این دو فیلم نشان داد که توانایی زیادی در ارائه نقش‌های متفاوت دارد. در تنگه ابوقریب، نقش رزمنده‌ای را بازی می‌کرد که روحیات خاصی داشت. یک به‌ظاهر جاهل بامعرفت که غیرتش به جوش آمده و می‌خواهد دشمن را تار و مار کند. جدیدی، در چرخشی صدوهشتاد درجه‌ای در فیلم «عرق سرد» بدل به همسری متظاهر و ناسازگار می‌شود. یک مجری تلویزیون که خودش را مودب و فداکار جلوه می‌دهد؛ اما در زندگی خصوصی‌‌اش، هزار و یک مشکل ریز و درشت دارد. جدیدی از عهده هر دو نقش به خوبی برآمد و جشنواره سی‌وششم را با سیمرغ پشت سر گذاشت. رقبای او در این مسیر، امین حیایی، نوید محمدزاده، بابک حمیدیان، رضا عطاران و سعید آقاخانی بودند. نوید محمدزاده، با توجه به آنکه نقش قبلی خودش در فیلم «ابد و یک روز» را تکرار کرده بود، نتوانست دل داوران را به دست بیاورد. 

جدیدی، فعالیت بازیگری‌اش را از هفت سال پیش، با بازی در فیلم «آفریقا» (هومن سیدی) آغاز کرده است. چهار سال پیش، در جشنواره فیلم فجر، بابت بازی در فیلم‌های سیزده و پایان خدمت، یک‌بار طعم گرفتن دیپلم افتخار بهترین بازیگری را چشید. در فیلم «قاتل اهلی» نیز این فرصت را پیدا کرد که با مسعود کیمیایی، به عنوان بازیگر همکاری کند. 

امین حیایی؛ جایزه‌ای که خوشحالش نکرد

دیپلم افتخار در جشنواره فیلم فجر، حکم مدال نقره در مسابقات ورزشی را دارد. امسال «امین حیایی» بعد از امیر جدیدی، بهترین بازیگر نقش اول مرد شد. واکنش او روی سن مراسم اختتامیه نشان داد که خیلی از دریافت این جایزه خوشحال نیست. او امسال با دو نقش جدی ثابت کرد که صرفا بازیگر فیلم‌های کمدی نیست. در فیلم‌های «شعله ور» و «دارکوب» از قالب همیشگی خودش بیرون آمد و شخصیت‌هایی را ارائه داد که طنازی‌‎ای ندارند. او در این دو فیلم، فریاد می‌زند، دست به یقه می‌شود، خرابکاری می‌کند و آدم‌هایی را نشان‌مان می‌دهد که اهل خندیدن و خنداندن نیستند. او از بازیگران پرکار و فعال سینمای ایران است و از سال 76 تا الان، به طور میانگین سالانه در دو یا سه فیلم بازی کرده است. در سال 86 با فیلم «شب» ساخته رسول صدرعاملی، برنده سیمرغ شده است. بنابراین جایزه جدیدی که دریافت کرده، اعتبار خاصی به کارنامه‌اش نمی‌بخشد. 

جمشید هاشم‌پور؛ تجلیل از یک پیشکسوت

نکته جالب درباره سیمرغ بهترین بازیگر مرد نقش مکمل این است که جمشید هاشم‌پور، فقط در سه سکانس فیلم «دارکوب» بازی کرده است. او در این فیلم، حضوری کوتاه اما تاثیرگذار داشت. اصلی‌ترین رقیب او در این مسیر، فرهاد اصلانی بود که برای فیلم «مغرهای کوچک زنگ‌زده» نامزد شده بود. شاید داوران می‌خواستند از هاشم‌پور، به عنوان یک بازیگر پیشکسوت، تجلیل به عمل آورند. بازیگری که در دهه‌شصت، با سری تراشیده، عراقی‌ها را تار و مار می‌کرد. آن زمان با نام «جمشید آریا» شناخته می‌شد و تیپ و رفتارش، الگوی جوانان دهه‌شصتی بود. هاشم‌پور، جایزه‌اش را در هفتادوسه سالگی دریافت کرد و نامش را در فهرست مُسن‌ترین بازیگرانی که سیمرغ گرفته‌اند، نوشت. او پس از ده سال غیبت، در جشنواره فیلم فجر امسال شرکت کرد.