گوشی موبایل را برمی‌دارید و پیش از آن‌که حتی طعم چای صبحانه را حس کنید، با سیلابی از اخبار ویرانگر مواجه می‌شوید: زلزله‌ای در گوشه‌ای از جهان، تصادفی مرگبار در جاده‌ها، بحران‌های بی‌پایان اقتصادی و تصاویری از رنج انسان‌هایی که هیچ‌گاه آن‌ها را ندیده‌اید. در گذشته، دیدن تنها یکی از این تصاویر کافی بود تا روزها ذهن شما را درگیر کند و اشکی به چشم‌تان بیاورد. اما امروز فقط با یک حرکت انگشت از روی رنج دیگران عبور می‌کنید و بلافاصله به تماشای ویدیوی طنز یک گربه می‌نشینید. اگر این تضاد آزاردهنده شما را می‌ترساند، باید بدانید که در این تجربه تنها نیستید. شما به یک هیولای بی‌احساس و سنگدل تبدیل نشده‌اید؛ روان شما تنها قربانی پدیده‌ای فراگیر به نام «دلزدگی از همدلی» شده است.
دلزدگی از همدلی یا خستگی از شفقت زمانی رخ می‌دهد که ظرفیت روانی انسان برای همدردی با رنج دیگران به پایان می‌رسد. ما از نظر تکاملی برای پردازش این حجم روزمره از اندوه طراحی نشده‌ایم. مغز انسان در مواجهه با اخبار ناگوار، بلافاصله هورمون‌های استرس ترشح می‌کند تا بدن را برای واکنش سریع آماده سازد. اما وقتی این چرخه در قالب اخبار به‌صورت مداوم تکرار می‌شود، سیستم عصبی دچار فرسودگی می‌شود. شبکه‌های اجتماعی با الگوریتم‌های بی‌رحم خود، کاربر را در تونل تاریک اخبار گرفتار می‌کنند. نتیجه آن است که سیستم دفاعی روان، برای جلوگیری از فروپاشی، مدار همدلی را قطع می‌کند. بی‌حسی عاطفی، فلج شدن در تصمیم‌گیری و ناتوانی در بروز واکنش‌های طبیعی، همگی سازوکارهای دفاعی ذهن برای زنده ماندن در میان این حجم از درد هستند.
یکی از تلخ‌ترین پیامدهای این وضعیت روانی، چرخه‌ی ویرانگر و خاموش عذاب وجدان است. مخاطب خسته، وقتی متوجه می‌شود دیگر مانند گذشته به مرگ و رنج همنوعانش واکنش نشان نمی‌دهد، خود را به‌شدت سرزنش می‌کند. او در آینه شبکه‌های اجتماعی به دنبال انسانیت گمشده‌اش می‌گردد و با دیدن بی‌تفاوتی خود، دچار عذاب وجدان می‌شود. اما این احساس گناهِ مضاعف، به‌جای آن‌که محرکی برای تغییر یا کمک به دیگران باشد، فرد را بیشتر به انزوا و افسردگی می‌کشاند. ما در جهانی زندگی می‌کنیم که الگوریتم‌ها از خشم و اندوه ما سود مالی می‌برند. هر کلیک روی اخبار فاجعه‌بار، معادل تولید ثروت بیشتر برای پلتفرم‌هاست. در این ماشین عظیم تولید داده، روان انسان‌ها تنها هیزمی است که برای گرم نگه داشتن تنور «اقتصاد توجه» سوزانده می‌شود و در نهایت چیزی جز خاکستر احساسات باقی نمی‌ماند.
درک این نکته کلیدی که نمی‌توان بار تمام رنج‌های جهان را به دوش کشید، نخستین گام برای رهایی ذهنی است. برای محافظت از سلامت روان، باید مرزهای دیجیتال خود را بازتعریف کنیم. پذیرش محدودیت‌های انسانی به معنای بی‌تفاوتی نیست، بلکه به معنای مدیریت انرژی برای زمان‌هایی است که واقعاً می‌توانیم در دنیای واقعی تغییر مثبتی ایجاد کنیم. وقتی خزانه روان از همدلی خالی شود، حتی برای عزیزان و نزدیکان نیز نمی‌توانیم تکیه‌گاهی مناسب باشیم. مدیریت سختگیرانه مصرف اخبار و خاموش کردن اعلان‌های غیرضروری، سپر دفاعی در برابر این هجوم بی‌وقفه است. به‌جای آن‌که روزانه ساعت‌های طولانی را صرف پیمایش در میان خبرهای بد کنیم، می‌توان زمان مشخص و محدودی را به دریافت اطلاعات ضروری اختصاص داد.
اقدام عملی در دنیای واقعی، پادزهر دیگری برای دلزدگی از همدلی است. وقتی احساس ناتوانی و فلج‌شدگی می‌کنیم، کمک‌های کوچک و ملموس در جامعه اطراف می‌تواند احساس عاملیت از دست‌رفته را بازگرداند.