تحولات سیستم‌های انرژی در جهان به سرعت در حال تغییرند، اما این تغییرات به دلیل فقدان یک جزء کلیدی—قابلیت همکاری (interoperability)—به شکل کامل به بهره‌برداری نمی‌رسند. با افزایش تقاضا برای برق، به ویژه در نتیجه رشد استفاده از خودروهای برقی، دستگاه‌های هوشمند و مراکز داده‌ نیازمند برق زیاد، آژانس بین‌المللی انرژی پیش‌بینی می‌کند که تقاضای برق تا سال 2035 شش برابر سریع‌تر از تقاضای کل انرژی رشد خواهد کرد. با این حال، بخش عرضه انرژی نیز با حضور گسترده‌تر منابع تجدیدپذیر، به ویژه انرژی خورشیدی، در حال تحول است. با افزایش استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر، مانند انرژی خورشیدی، چالش‌های جدیدی در مدیریت شبکه‌های برق ایجاد می‌شود. اپراتورها باید جریان‌های برق متغیر را مدیریت و در عین حال اطمینان حاصل کنند که برق تولید شده برای مصرف‌کنندگان مقرون به صرفه و قابل اعتماد است. علاوه بر این، با توجه به روند دیجیتالی شدن دستگاه‌ها و متصل شدن آن‌ها به شبکه، انعطاف‌پذیری سیستم‌ها برای پاسخگویی به نوسانات عرضه و تقاضا ضروری است. پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهند تا سال 2030 بیش از 30 میلیارد دستگاه دیجیتال به شبکه‌ها متصل خواهند شد. اگرچه دیجیتالیزه شدن سیستم‌ها می‌تواند باعث بهبود کارایی، کاهش هزینه‌ها و افزایش امنیت انرژی شود، چالش اصلی در این است که سیستم‌های دیجیتال به‌طور جداگانه عمل می‌کنند و قادر به تعامل مؤثر با یکدیگر نیستند. بسیاری از این سیستم‌ها دارای طراحی‌های اختصاصی، رابط‌های غیر استاندارد و قابلیت‌های لازم برای همکاری با شبکه‌های دیگر را ندارند. این تکه‌تکه شدن باعث افزایش هزینه‌ها، سرکوب نوآوری و کاهش منافع دیجیتالیزه شدن می‌شود. برای حل این مشکل، لازم است که سیستم‌های انرژی از قابلیت‌های دیجیتال برخوردار باشند، اما بیشتر از آن، این سیستم‌ها باید به گونه‌ای طراحی شوند که به راحتی با دیگر فناوری‌ها تعامل کنند. تنها در صورتی که سیستم‌ها قابلیت همکاری داشته باشند، می‌توانند به شکل مؤثر و پیوسته با یکدیگر کار کنند. به عنوان مثال، شارژرهای هوشمند خودروهای برقی می‌توانند زمان شارژ را به زمانی موکول کنند که تولید انرژی تجدیدپذیر زیاد است. ترموستات‌ها و وسایل هوشمند می‌توانند به سیگنال‌های قیمت در زمان واقعی پاسخ دهند و به کاهش مصرف برق در زمان اوج کمک کنند. برای دستیابی به اهداف انرژی، سیستم‌ها به چارچوبی نیاز دارند که تعاملات میان منابع انرژی را تسهیل کند. به‌عنوان مثال، برق تولیدی از سیستم‌های خورشیدی باید ذخیره شده و در مواقع نیاز به شبکه افزوده شود. در غیر این صورت، با مشکلاتی چون از دست دادن فرصت‌ها، تهدیدات امنیتی و حملات سایبری روبه‌رو خواهیم شد که می‌تواند به شبکه‌های انرژی آسیب جدی وارد کند و فشار بر تأمین انرژی را افزایش دهد. در این راستا، کشورهای مختلف باید همکاری‌های بیشتری برای ایجاد سیستم‌های انرژی دیجیتال هماهنگ داشته باشند. هند در این زمینه پیشتاز بوده و با راه‌اندازی «زیرساخت انرژی هند» گام‌های بلندی در راستای ایجاد یک زیرساخت عمومی دیجیتال برداشته است. این زیرساخت به ایجاد استانداردهای مشترک برای شناسایی و تبادل انرژی کمک می‌کند و برای سایر کشورهای جهان نیز می‌تواند الگویی برای ایجاد سیستم‌های دیجیتال پایدار و قابل اعتماد باشد. 
منبع: پروجکت سندیکیت