«سعید برای فیلمبرداری از تظاهرات 17شهریور‌ماه سال ۱۳۵۷ به میدان ژاله می‌رود. همسرش فاطمه با یکی از بستگانش به‌ نام مریم در تظاهرات شرکت دارند. پس از درگیری و تیراندازی، سعید زخمی می‌شود و دوربینش را به فاطمه می‌سپارد. ثابت‌پور، مأمور ساواک که شاهد ماجراست، برای به‌دست آوردن دوربین فاطمه را تعقیب می‌کند، در نهایت ثابت‌پور به‌دلیل ناتوانی در انجام وظیفه خلع مقام می‌شود، اما با گزارش یکی از مأموران به فاطمه و مریم می‌رسد. او مریم را غافلگیر می‌کند و با شلیک چند گلوله او را از پا درمی‌آورد و سرانجام فاطمه نیز ثابت‌پور را به قتل می‌رساند.» این خلاصه‌ای از داستان فیلمی قدیمی به نام «جای امن» با محوریت انقلاب سال 57 است. در این فیلم ماجرای فیلمبرداری از رخداد‌ خون‌بار میدان ژاله و تلاش مأموران ساواک برای یافتن فیلم گرفته شده توسط یکی از حاضران در تظاهرات، حکم مقدمه‌ای بر اثری را دارد که تعقیب و گریز در آن حرف اول و آخر را می‌زند. «مجتبی راعی» کارگردان این اثر، جای امن را در اوایل دهه ۷۰ کارگردانی کرده است، اما لحن فیلم کاملاً شبیه فیلم‌های دهه 60 سینمای ایران است. بعد از «جست‌وجو ۱» (امیر نادری) و خونبارش (امیر قویدل) این سومین فیلم سینمای ایران است که درباره ۱۷شهریور ساخته شده است.