ایالت تامیل نادوی هندوستان جایی است که در آن مدارس دولتی درگیر کمبود امکانات هستند؛ در نتیجه بسیاری از آموزگاران تلاش بسیاری برای جبران این ضعف و عرضه بیشترین توان خود به دانش آموزان را دارند. خانم «کریشناونی» در این میان نشان داد که اگر اراده انجام کاری وجود داشته باشد، راه انجام آن هم پیدا می شود.

کریشناونی از آموزگاران زبان انگلیسی است که تا سال 2004 در یک مدرسه خصوصی کار می‌کرده. پس از آن او، امکان کار در یک مدرسه دولتی را به دست آورد. این موقعیت شغلی جدید چشمان او را به روی واقعیت‌های تعجب برانگیزی درباره مدارس دولتی، باز کرد. او خودش در اینباره می‌گوید:«یک روز از دانش‌آموزان کلاس هفتم خواستم که پاسخ تعدادی پرسش درباره یکی از فصل هایی را که برایشان تدریس کرده بودم، بدهند. با تعجب دیدم که همه دانش آموزان به استثناء یک نفر قادر به نوشتن به انگلیسی نیستند. حتی همان یک دانش‌آموز هم قادر به خواندن انگلیسی نبود و بعد متوجه شدم که پاسخ ها را حفظ کرده و بر اساس محفوظات آنها را بازنویسی کرده است.»

این اتفاق گویی او را از خواب بیدار کرد تا متوجه برخی موارد بنیادی شود. بسیاری از این دانش آموزان متعلق به خانواده‌های فقیری بودند که اشتیاقی به آموزش و تحصیل نداشته و اهمیت آموزش و تحصیل را نمی‌دانستند. از همینجا بود که او شروع به ایجاد تغییر در برخی شیوه های آموزشی کرد تا دانش آموزان را ترغیب به آموختن کند. مثلا نحوه روخوانی یکنواخت از روی متون درسی را تغییر داد به شکلی که دانش آموزان مشتاق به مشارکت در آن شدند. به این ترتیب کریشناونی شاهد بروز برخی تغییرات در دانش آموزان شد، آنها در حال تغییر نگرش خود نسبت به آموزش بودند. اینک او به این امر می بالد که دانش آموزی که در آن سال قادر به خواندن از روی یک متن نبود، موفق به اخذ مدرک MBA شده است. 

پس از چند سال یعنی در سال 2008 کریشناونی به مدرسه دولتی دیگری منتقل شد که وضعی بهتر از مدرسه قبلی نداشت. در آن زمان او برای اطلاع از شیوه‌ها و امکانات بهتر کردن آموزش برای دانش آموزان به موسسه شورای بریتانیایی برای معلمان انگلیسی مراجعه کرد. او درباره اینکه چگونه دانش‌آموزان را به فراگیری زبان انگلسی ترغیب کرده می‌گوید: «گاهی اوقات از آنها می‌خواستم که بخشی از محتوای درسی را به صورت نمایش درآورند، این نمایش را ضبط کرده و از طریق یک پروژکتور برایشان نمایش می دادم.»

کریشناونی از چند سال قبل شروع به استفاده از فیسبوک کرد، گرچه در آن زمان بسترهای شبکه‌های اجتماعی چندان فراگیر نبود. او در شبکه های اجتماعی صفحاتی درست کرد که از ابتدا، نه برای معرفی استعدادهای برتر بلکه برای معرفی شیوه های خلاقانه آموزش زبان ایجاد شده بود. به این ترتیب همانگونه که انتظار می‌رفت آموزگاران زیادی از روش های معرفی شده توسط کریشناونی برای سازگار کردن برنامه آموزشی خود با شرایط مدارس استفاده کردند. در ادامه همین مسیر بود که برخی از افراد حمایت هایی را در اختیار مدرسه کریشناونی گذاشتند. کریشناونی، آموزگاری که خود را وقف کارش کرده امروز خوشحال است که دانش آموزان او در برنامه های آموزشی مشارکت کرده و در مسابقاتی که نه‌تنها در تامیل نادو بلکه در سراسر هندوستان برگزار می شود، شرکت و جوایزی را دریافت می‌کنند.

منبع: yourstory.com