مرحله یک‌هشتم نهایی لیگ قهرمانان آسیا هفته گذشته به پایان رسید و متاسفانه از ایران فقط یک نماینده موفق به صعود به مرحله یک‌چهارم نهایی مسابقات شد. اتفاقی که شاید نشانه‌ای قابل تأمل از قدرت واقعی فوتبال ایران در آسیاست. فوتبالی که در رنکینگ فیفا به‌شکلی دیگر به‌نمایش درمی‌آید و طور دیگری رخ می‌نمایاند.

فوتبال ایران در چهار سال اخیر به لطف نتیجه‌گیری‌های تیم ملی ایران در رتبه اول رنکینگ فیفا در آسیا بوده است. اتفاقی که سبب شده همه تصور کنند قدر و اندازه فوتبال ایران همین‌قدر است و بابت بسیاری از اتفاقات به تیم ملی و سرمربی‌اش خرده بگیرند. این اتفاقات در حالی رخ می‌دهد که تیم ملی روز 22 خرداد در تهران با ازبکستان بازی دارد و در صورت پیروزی می‌تواند زودترین صعود خود را به جام جهانی جشن بگیرد؛ اما آیا صعود به‌عنوان تیم دوم جهان پس از برزیل به جام جهانی و حضور در رتبه اول آسیا در رنکینگ و رسیدن به سریع‌ترین صعود تاریخ فوتبال ایران به جام جهانی و صعود متوالی، واقعیت‌های فوتبال ایران است؟ لیگ قهرمانان آسیا می‌گوید نه!

باشگاه‌های ایران به‌لطف موفقیت‌های تیم ملی در سال‌های اخیر همیشه چهار سهمیه درلیگ قهرمانان آسیا داشته‌اند. به‌لطف تیم ملی به این دلیل که سهمیه حضور در لیگ قهرمانان امتیازهایی را از نتایج تیم ملی طلب می‌کند و ایران در چهار سال اخیر امتیازهای ملی را کامل گرفته است. با این همه، حضور چهار تیم در مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا به‌هیچ‌وجه سبب نشد که در مسابقات یک‌هشتم نهایی، ایران یک تیم به‌عنوان تیم اول داشته باشد.

یعنی ذوب‌آهن که صعود نکرد و پرسپولیس و استقلال و استقلال خوزستان هر سه به‌عنوان تیم دوم گروه‌شان به مرحله یک‌هشتم نهایی صعود کردند. اولین نشانه‌ها از قدرت پایین فوتبال ایران در همین مرحله بود. کشوری که تیم ملی‌اش در مرحله گروهی جام جهانی صدرنشین است، حتی یک تیم هم نداشت که در گروه خود اول شده‌باشد اما تراژدی وقتی رقم خورد که استقلال در مجموع 6-2 شکست خورد و استقلال خوزستان 4-2.

در اصل تیم‌های ایرانی به‌غیر از پرسپولیس، در همین مرحله حذف شدند و به کشوری که در رنکینگ آسیا اول است، فقط یک سهمیه از جمع هشت سهم رسید! البته دو نکته مهم در مورد مسئله‌ای که تا اینجا گفته شد وجود دارد؛ اول اینکه پرسپولیس آن‌طور که باید نماینده فوتبال ایران نیست و دوم اینکه خوش‌شانسی فوتبال ایران این است که در مسابقات باشگاهی، شرق آسیایی‌ها را از غرب آسیا تا نیمه‌نهایی جدا کرده‌اند. وگرنه خدا می‌داند چه اتفاقی برای نماینده‌های ایران و غرب آسیا می‌افتاد!

در مورد ایرانی نبودن نتیجه کار پرسپولیس هم باید به مسئله سرمربی‌اش اشاره کرد. پرسپولیس تهران در حالی فصل قبل رکوردها را جابه‌جا کرد که برانکو ایوانکوویچ را روی نیمکت خود می‌بیند؛ چارچوب کوچک‌شده‌ای از تیم ملی ایران. پرسپولیس هم، امکاناتش مثل تیم ملی و مثل همه باشگاه‌هاست اما سرمربی دارد که برایش موفقیت می‌سازد. برانکو در مدت اخیر جوانان پرسپولیس را به ستاره تبدیل و در لیگ برتر همه رکوردها را جابه‌جا کرده، کمترین گل خورده، بیشترین گل زده، بیشترین امتیاز تاریخ و...

لیگ قهرمانان آسیا به‌خوبی واقعیت فوتبال ایران را به‌نمایش می‌گذارد که اگر قرار باشد با امکانات ایرانی، سرمربی ایرانی و بازیکنان ایرانی به جنگ رقبا برویم، نهایتا باید راضی باشیم که تک سهمی در هشت تیم نهایی داشته باشیم و بس. امروز در یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان آسیا، عربستان و چین دو نماینده دارند و ژاپن هم می‌تواند دو نماینده داشته باشد. این قسمتی از واقعیت‌های فوتبال آسیاست. فوتبالی که اگر شرق و غربش را در همان مرحله یک‌هشتم نهایی به‌هم پیوند بزنند، شاید سهمی هم برای غرب آسیایی‌ها در بین هشت تیم باقی نماند. در این میان باید اشاره کرد که فوتبال ایران، فوتبالی که این روزها این‌قدر به آن بالیده می‌شود و کارشناسان از آن تعریف می‌کنند، بیش از همه چیز مدیون مستشارانی مانند کی‌روش و برانکوست؛ وگرنه واقعیتش استقلال است که 6 گل و استقلال خوزستان که چهار گل خورد.