درباره اولویت‌های اقتصادی دولت آینده بارها صحبت شده، مخصوصا با نگاه به اقشار کارگری و ضرورت حل مسائل حوزه رفاه و تامین‌اجتماعی در سریع‌ترین زمان ممکن. با این حال وقتی از اقشار کارگری حرف می‌زنیم، لزوما تنها به کارگران و کارمندان واحدهای دولتی، صنعتی، خدماتی و... اشاره نمی‌کنیم بلکه کلیه افراد ذی‌نفع در این حوزه ازجمله بازنشستگان و مستمری‌بگیران را هم باید مورد توجه قرار دهیم. در واقع اینجا دایره پوشش ما کلیه افرادی هستند که یا برای کارفرما کار می‌کنند و یا از کار فارغ شده‌اند. از این رو این بحث گستره وسیعی از افراد را دربرمی‌گیرد که امروز شاغل هستند و یا در گذشته شاغل بوده‌اند. با این نگاه اگر به مسئله اولویت‌های دولت در بحث رفاه، معیشت و تامین‌اجتماعی کارگران نگاه کنیم، هیچ اقدامی نمی‌تواند به شکل جدا از هم نتیجه موثری به بار آورد و باید ضمن به‌کارگیری سیاستی همگرا برای معیشت کلیه اقشار این حوزه اقدامی یکپارچه صورت گیرد. مهم‌ترین انتظار جامعه کارگری و نمایندگان مجلس از دولت دوازدهم، افزایش تراز رفاه است چراکه معتقدیم تنها با افزایش تراز رفاه است که می‌توان وضعیت فعلی اقشار ضعیف جامعه را دگرگون کرد. منظور از تراز رفاه اجتماعی کلیه اقلام اعم از بهداشت، خوراک، پوشاک، مسکن، حق امنیت شغلی و یا همه عواملی است که به نوعی در مطالعات اجتماعی به‌عنوان بخشی از ساختار تامین‌اجتماعی مورد تاکید قرار می‌گیرند. نباید این موارد را کتمان کرد و یا بر سر نبود آنها بحث کرد، چراکه لوازم اولیه یک زندگی حداقلی هستند. با این مقدمه مهم‌ترین اولویت‌های دولت آینده برای افزایش تراز رفاه اجتماعی به این شرح است؛ نخست گسترش چتر بیمه برای تمام آحاد جامعه مخصوصا آن دسته از افراد که فاقد هرگونه پوشش بیمه‌ای هستند. این مورد به‌عنوان ضروری‌ترین مسئله وقتی مهم‌تر جلوه می‌کند که به وضعیت افراد فاقد بیمه و آسیب‌دیده از کار توجه کنیم. مورد دوم لزوم پرداخت بدهی‌های دولت به صندوق تامین‌اجتماعی است که موجب می‌شود سازمان تامین‌اجتماعی توان لازم برای اجرای مورد اول را به دست آورد. سومین مورد توجه ویژه به معیشت بازنشستگان است که از باقی اقشار سطح نارضایتی بالاتری دارند. چهارم اینکه انتظار داریم دولت آینده با افزایش دستمزد پایه کارگران، تا رسیدن به حداقل معیشتی که مطابق با بند 2 ماده 41 قانون کار حدود 3/2 میلیون تومان تصویب شده، در حوزه معیشت کارگری وضعیت را بهبود ببخشد. درمجموع باید گفت بدون تقویت صندوق تامین‌اجتماعی نمی‌توان به افزایش سطح تراز رفاه اجتماعی در ایران امیدوار بود. بهترین کمک دولت آینده به رفاه و معیشت کارگران همین پرداخت بدهی‌هایی است که حجم زیادی دارند و علاوه بر صندوق تامین‌اجتماعی، بسیاری از صندوق‌های دیگر را هم شامل می‌شوند. نکته پایانی اینکه سرعت افزایش حمایت‌های دولتی از صندوق‌ها باید بالا برود.