نگران نباشید! او شما را به حاشیه نرانده است. تنها دوره تازه‌ای از رشد را تجربه می‌کند؛ در این دوره تلاش او برای خودمختار شدن و کسب استقلال ممکن است به نظرتان عجیب جلوه کند و حتی سوءتفاهم‌هایی را در رابطه والد و فرزندیتان ایجاد کند. اما اگر نوجوانی و اقتضائاتش را خوب بشناسید و آگاهانه به این تغییرات واکنش نشان دهید، می‌توانید با آرامش و به سلامت از این بحران عبور کنید.

نوجوان شما به دنبال شناخت خود است، نه بریدن از شما؛ پس به جای ایستادن در برابرش و سرکوب میل او به استقلال، برای به سلامت عبور کردن از این دوره از فرزندتان حمایت کنید. به جای نظارت مستقیم بر او و منع کردنش از تجربیات تازه و بی‌ضرر، غیرمستقیم و با کمی فاصله ناظر رفتار او باشید.

ممکن است وقت بیشتری را در فضای مجازی بگذراند و از این طریق به دنبال گسترش دامنه ارتباطاتش باشد. برای اینکه حضور فرزندتان در این بسترها با آسیب همراه نشود، اطلاعات خودتان را در مورد شبکه‌های اجتماعی مجازی بالا ببرید و قوانینی را برای حضور در این فضاها تنظیم کنید. برای مثال رایانه فرزندتان را حتما در گوشه‌ای از اتاق خانه بگذارید که صفحه نمایش آن به‌راحتی قابل‌مشاهده باشد. بادتان نرود آنچه از فرزندتان محافظت می‌کند، محروم ساختنش از تکنولوژی‌های روز نیست، بلکه آگاه و هوشیار بودن شما در این مورد است.

فرزندتان به وادی متفاوتی پا گذاشته اما اینکه بدون آسیب از بحران نوجوانی عبور کند، تا اندازه زیادی بسته به شما و دیگر اعضای خانواده دارد. او ممکن است وقت کمتری را صرف خواهر یا برادرش کند، اما بررسی‌ها نشان داده است در خانواده‌هایی که روابط صمیمانه حاکم است و فرزندتان در کودکی تعامل مثبتی با یکدیگر دارند؛ والدین صمیمی و همدل هستند و فضای آرامی بر خانه حاکم است، نوجوانان کمتر از اعضای خانواده‌شان فاصله می‌گیرند.

طبیعی است که با وارد شدن به دوره نوجوانی، فرزند شما بیشتر درگیر روابط دوستانه شود و در عین حال که در گروه‌های متعدد دوستی حضور دارد، تعداد دوستان صمیمی او از چهار تا شش نفر، به یک تا دو نفر کاهش پیدا کند. احساس نیاز بیش از اندازه نوجوانان به تایید دوستانشان و الگوبرداری از آنها، ممکن است والدین را نگران کند. اما محققان می‌گویند اینکه فرزند شما در دوره نوجوانی از دوستانش تاثیر منفی بپذیرد یا اینکه برعکس، در جهت رشد شخصیتش از روابط دوستانه استفاده کند، بستگی زیادی به خود شما دارد. با توجه به بررسی‌های انجام‌شده، نوجوانانی که والدین حمایت‌کننده دارند و نظارت مناسبی بر رفتار آنها وجود دارد، بیشتر در برابر فشار همسالان مقاومت می‌کند. آنها برای والدینشان اهمیت زیادی قائل‌اند و از راهنمایی‌های آنها استفاده می‌کنند. اما در مقابل نوجوانانی که والدین به‌شدت کنترلگر دارند، یا آنهایی که والدین بی‌تفاوت و بیش از اندازه سختگیری دارند، همیشه در معرض آسیب دیدن در روابط دوستانه هستند. محققان می‌گویند سختگیری بیش از اندازه در تربیت فرزندان، درست به اندازه بیش از حد آسانگیر و بی‌خیال بودن، به آنها 

آسیب می‌زند.

تقریبا 15 تا 20 درصد نوجوانان یک یا چند دوره افسردگی را تجربه می‌کنند که حدود 2 تا 8 درصد آنها مزمن و نیازمند درمان جدی است. با توجه به آمارها، نشانه‌های افسردگی اغلب در 13 تا 15سالگی نوجوانان خود را نشان می‌دهد و دختران دو برابر پسرها در معرض ابتلا به آن قرار دارند. اگر فرزند شما به‌شدت غمگین، ناکام و ناامید به نظر می‌رسد، علاقه‌اش را به فعالیت از دست داده، خواب آشفته‌ای دارد، تمرکز و انرژی ندارد و بیش از اندازه پرخور یا کم‌غذا شده است، بعید نیست به افسردگی نوجوانی دچار شده باشد. متاسفانه بسیاری از والدین این تغییرات خلقی را نشانه نوجوانی و مرحله گذار در نظر می‌گیرند و به جای تلاش برای درمان این اختلال جدی، به انتظار گذر زمان می‌نشینند. درحالی‌که از نظر متخصصان، بسیاری از نوجوانانی که این حالات را ابراز می‌کنند، به شرکت در جلسات روان‌درمانی یا مصرف داروهای ضدافسردگی نیاز دارند و در صورتی که با نظر متخصص، درمان مناسبی را آغاز نکنند، در آینده به مشکلات جدی‌تر و شدیدتری دچار می‌شوند. اگر شما هم این نشانه‌ها را در فرزندتان مشاهده می‌کنید، حتما به یک روان‌پزشک مراجعه کنید. نترسید! نه مصرف دارو فرزندتان را معتاد می‌کند و نه شرکت در جلسات مشاوره او را انگشت‌نما! بلکه در صورت تجویز متخصص، دارودرمانی یا شرکت در جلسات منظم روان‌درمانی، توان مقابله با این افکار و مشکلات به او برمی‌گردد.