وقتی خاطرات انقلاب 57 را ورق می‌زنیم، بی‌شک به نقش و حضور همه اقشار جامعه در این انقلاب بزرگ و شکوهمند پی می‌بریم. حضور پررنگ و گسترده آحاد مردم جامعه اعم از دانشجویان، بازاریان، اصناف، کشاورزان، معلمان، نظامیان، کارمندان، زنان، مردان، روحانیون و البته کارگران در یک صف واحد و با رهبری واحد سبب شد که فریادها به هم پیوند بخورد و طنین انقلاب با شعار واحد استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی سراسر کشور را فرا بگیرد. امروز در آستانه فرارسیدن سی و هشتمین سال پیروزی انقلاب اسلامی یادآور و شاهد رشادت‌ها و ایثارگری‌ها و ازخودگذشتگی‌های ملتی هستیم که در مبارزه با ظلم و بی‌عدالتی حاضر شد از جان و مال خود بگذرد و با حضور خود اثبات کند که به هیچ قیمتی از آرمان‌ها و خواسته‌های خود عقب نخواهد ‌نشست. پافشاری ملت به شاه و ایادی او ثابت کرد که دیگر جایی برای آنها وجود ندارد.

این ملت به پشتوانه ایمان و رهبری و فرهنگ عاشورایی، که شهادت را عین زندگی می‌داند، تصمیم گرفت نظام نوینی از حکومت را مستقر کند که پایه‌های آن قسط و عدل و حمایت از محرومان و مستضعفان است. ایادی رژیم شاهنشاهی طی سال‌های 56 و 57 بارها و بارها با یورش بردن به صفوف یکپارچه و مستحکم تظاهرکنندگان در اقصی نقاط کشور آنان را به خاک و خون کشیدند، ولی هیچ‌گاه بر اراده آنان فائق نیامدند چراکه ملت ایران عزم کرده بود ریشه فاسد حکومت ستم‌شاهی را بخشکاند و آن را به گورستان تاریخ بسپارد، حکومتی که سالیان سال با سرکوب آزادی، جوانان را به شکنجه‌های «ساواک» سپرده و آنان را زیر شدیدترین و وحشیانه‌ترین شکنجه‌های قرون‌وسطایی به شهادت می‌رساند. طی دوران مبارزه، اقشار گوناگون با امکانات و توانایی‌های خود چهره مبارزی تمام‌عیار را به خود گرفتند، ولی شاه باور نداشت که مجبور به ترک ایران و سلطنت شود تا اینکه دی‌ماه 57 کارگران صنعت نفت شیرهای نفت را بستند. درست در همین دوران بود که حضرت امام (ره) در یکی از سخنرانی‌های خود با توجه به اینکه نفت ایران به رژیم صهیونیستی صادر می‌شد، فرمودند این وضعیت با منافع ملی ایران سازگار نیست. به این ترتیب بود که اعتصاب کارکنان صنعت نفت رفته‌رفته رنگ و بوی دیگری یافت و اعتراضات صنعتی تبدیل به خروش سراسری شد. اعتصاب کارکنان صنعت نفت در سال 57 از دو منظر رژیم روبه‌زوال پهلوی را تحت‌فشار قرار می‌داد. نخست بستن گلوگاه‌های تولید نفت بود که قطع شریان‌های اقتصادی حکومت به شمار می‌رفت و دیگر حضور منسجم و یکپارچه کارکنان صنعت نفت در میان معترضان و انقلابیون کشور بود که موجب انسجام فکری اعتصاب‌کنندگان می‌شد. کم‌کم این اعتراض‌ها شکل سازمان‌یافته‌تری به خود گرفت و با تشکیل کمیته سازمان‌دهندگان اعتصاب صنعت نفت شکل و ابعاد تازه‌ای پیدا کرد. در این راستا کارگران اعتصابی به‌جز تضمین تولید برای پاسخگویی به نیازهای داخلی، از تولید نفت مازاد جلوگیری کردند. رژیم که تصور می‌کرد با به‌کارگیری بازنشستگان این صنعت قادر خواهد بود جریان تولید نفت را از سر بگیرد، ابتدا از آنها تقاضای کمک کرد که با بی‌اعتنایی روبه‌رو شد. پس از آن رژیم از نظامیان کمک گرفت که باز هم موفق نشد و درنهایت به ابزار خشونت متوسل شد که آن نیز کارساز نبود.

سرانجام شاه به قطع نفت تن داد و به دنبال آن در 26 دی‌ماه سال 57 کشور را ترک کرد. پس از این اتفاق، پایه‌های رژیم ستم‌شاهی یکی پس از دیگری متزلزل شد و فروپاشید، همان‌طور که رئیس‌جمهور وقت آمریکا در آن زمان گفته بود: «قطع نفت به معنای قطع زندگی است.» این اتفاق در کنار برخی حوادث دیگر سرانجام انقلاب اسلامی را در بهمن همین سال به پیروزی رساند و ملت مسلمان و مبارز و آزادی‌طلب ایران مزد مقاومت و مبارزه خود را گرفت. بدین‌ترتیب عمر رژیم 50ساله پهلوی با تلاش‌ها و مجاهدت‌های انقلاب به پایان رسید. بی‌شک نقش این کارگران در صنوف مختلف و به‌خصوص صنایع نفت در پیروزی نهایی و به ثمر رسیدن درخت انقلاب بی‌بدیل و انکارناپذیر است.

بی‌سبب نبود که حضرت امام (‌ره) آن زمان طی بیانیه‌ای (نقل به مضمون) فرمودند: «اینجانب از اعتصاب‌کنندگان در سراسر کشور و به‌خصوص از اعتصاب‌کنندگان شرکت نفت تقدیر می‌کنم و پشتیبانی خود را از آنان اعلام می‌دارم و اقدامات دادگاه‌ها و دولت نظامی غاصب را در فشار به آنان برای شکستن اعتصاب تقبیح می‌کنم.»