در روزهای گذشته،‌ نامه چهار وزیر به رئیس‌جمهور منتشر شد. مواردی در این نامه ذکر شده که من را واداشت به مسائل مطرح‌شده در نامه از منظر صندوق‌های بازنشستگی نگاه کنم و اولی‌تر اینکه نامه مذکور را از منظر صندوق‌های بازنشستگی دوباره‌خوانی کنم و از دریچه مسائلی چون رکود، بازار سرمایه، دخالت‌های مطرح از منظر سیاست‌گذاری بخشی و کوتاه‌مدت در حوزه سرمایه‌گذاری و سایر مولفه‌های تاثیرگذار به آن بپردازم. صندوق‌های بازنشستگی در اقتصاد ایران دارای نقش‌های متعددی هستند؛ به توسعه اقتصادی کشور از طریق مشارکت در سرمایه‌گذاری یاری می‌رسانند، مخاطرات اجتماعی و اقتصادی جامعه را مدیریت می‌کنند، در برنامه‌های فقرزدایی و ایجاد رفاه اجتماعی سهیم هستند، به شکل‌گیری انباشت سرمایه‌های ملی کمک می‌کنند، به ارتقای دانش مدیریت شرکت‌های بزرگ همت دارند و از طرف دیگر متعهد به مدیریت مخاطرات بلندمدت و تعهدی جامعه از جمله پیری جمعیت، سلامت مردم، بی‌سرپرستی خانواده‌ها، ازکارافتادگی و پرداخت مزایای دوران بازنشستگی و... هستند.

رکود اقتصادی از چند منظر بر منابع صندوق‌های بازنشستگی اثرات قابل توجهی بر جای می‌گذارد.

1. هرگونه ایجاد مخاطره در دارایی‌های بلندمدت صندوق‌ها موجب بروز بحران‌های اقتصادی و اجتماعی خواهد شد. اگر صندوق‌ها از محل دارایی‌های بلندمدت خود قادر به ارائه خدمات و تعهدات بلندمدت نباشند، این فشار هزینه‌ای به دولت منتقل خواهد شد.

2. عدم ایجاد اشتغال و عدم توجه به رونق اقتصادی در فضای عمومی موجب می‌شود ورودی‌های صندوق بازنشستگی با بحران جدی مواجه شوند. به طوری که مهم‌ترین شاخص راهبردی در صندوق‌های بازنشستگی که «نسبت پشتیبانی» - نسبت تعداد مستمری‌بگیران به بیمه‌پردازان - است با رکود اقتصادی کاهش می‌یابد و صندوق‌ها را با مخاطراتی جدی روبه‌رو می‌کند.