دانمارک
دانمارک خدمات درمانی را برای همه ساکنان خویش فراهم کرده و بودجه آن را از رهگذر مالیاتها به دست میآورد. در این کشور بیمارستان و مراقبتهای اولیه رایگان هستند و بخشی از هزینههای دندانپزشکی، داروهای بیماران سرپایی و خدمات چشمپزشکی نیز پرداخت میشود. تقریبا دوپنجم شهروندان از بیمههای خصوصی مکمل استفاده میکنند تا به این طریق برای خدماتی که بیمه دولتی به طور کامل پوشش نمیدهد (مانند فیزیوتراپی) تحت بیمه قرار بگیرند. یکپنجم دانمارکیها نیز بیمه تکمیلی دارند که دسترسی به عرضهکنندگان خصوصی مراقبتهای بهداشتی را ممکن میسازد. پنج منطقه عمده دانمارک مسئول خدمات پزشکی ازجمله مراقبتهای بیمارستانی و اولیه هستند و مسئولیت ارائه مراقبتهای درازمدت مشترکا بین این مناطق و ۹۸ شهرداری تقسیم میشود. شهرداریها همچنین در طراحی خدمات بهداشتی همگانی نقش مهمی ایفا میکنند. تقریبا همه بیمارستانها دولتی هستند و پزشکان بیمارستانها ماهیانه حقوق دریافت میکنند. متخصصان خارج از بیمارستان نیز براساس «هزینه خدمات» پول دریافت میکنند. با اصلاحات اخیر در سیستم بیمه بهداشتی میخواهند کیفیت اجرای بخش بیمارستانی را با مرکزیت دادن به مدیریت آنها و سرمایهگذاری روی زیرساختها بهبود بخشند. دیگر سیاستگذاریها بر بهبود و ارتقای مراقبتهای درمانی از بیماریهای مهلک و کاهش زمان انتظار تمرکز کردهاند.
استرالیا
استرالیا منابع مالی پوشش بیمه سلامت همگانی خود را از طریق دریافت مالیات تامین میکند. این برنامه اغلب مراقبتهای بهداشتی ازجمله خدمات پزشکی و بیمارستانی و داروهای تجویزی را پوشش میدهد. دولت فدرال اغلب خدمات بهداشتی را تنظیم میکند و تامین بودجه آنها را برعهده میگیرد، اگرچه دولتهای محلی عهدهدار مسئولیت خدمات عمومی بیمارستانی هستند. تقریبا نیمی از استرالیاییها در کنار بیمه همگانی از بیمههای خصوصی برای پوشش موارد بیشتری از مسائل مربوط به بهداشت و سلامت استفاده کنند. دولت به این بیمههای خصوصی که دندانپزشکی و بیمارستانهای خصوصی را پوشش میدهند، نیز یارانه میدهد.
آلمان
اغلب آلمانیها از طریق یکی از ۱۸۰ بیمهگر اجتماعی و غیردولتی که در رقابت با یکدیگرند (یا ۱۸۰ «صندوق بیماری») تحت پوشش بیمه قانونی قرار دارند. تامین بودجه این سیستم از رهگذر کمکهای کارفرمایان و کارمندان صورت میپذیرد. از سال ۲۰۰۹ همه این کمکها به صندوقی مرکزی واریز میشوند و براساس یک فرمول پیچیده تعدیل ریسک در میان صندوقهای بیماری توزیع میشوند. صندوقهای بیماری یک بسته یکپارچه خدمات ارائه میدهند که اغلب مراقبتهای درمانی، ازجمله خدمات بیمارستانی و پزشکی، داروهای تجویزی، نسخهها و دندانپزشکی را دربرمیگیرد.
اجزای این بستهها را کمیته مشترک فدرال همراه با نمایندگانی از سازمانهای پرداختکننده و عرضهکننده تعیین میکند. افرادی که درآمد بالا یا کار آزاد دارند بیشتر به دنبال بیمههای خصوصی میگردند و تعداد آنها از 10 درصد تجاوز نمیکند. بیمه خصوصی تکمیلی برای پوشش هزینههای مربوط به بیماران تحت بیمه همگانی و بهخصوص جهت کاهش هزینههای دندانپزشکی مورد استفاده قرار میگیرد.
فرانسه
فرانسه یک سیستم بیمه اجتماعی دارد که بودجه آن از محل مالیات بر دستمزد و مالیاتهای مرکزی تامین میشود. بیمه قانونی فرانسه مراقبتهای بیمارستانی و سیار، نسخهها و داروها و بخشی از خدمات دندانپزشکی و چشمپزشکی را پوشش میدهد. بخشی از هزینهها توسط خود بیماران باید پرداخت شود، اگرچه این هزینهها در مورد 30 بیماری مزمن و حاد گرفته نمیشوند. بهعلاوه، نهدهم فرانسویها از بیمههای خصوصی تکمیلی استفاده میکنند که اغلب هزینههای مربوط به بیمار تحت بیمه همگانی را پوشش میدهند. البته فرانسویها از دو طریق به بیمه خصوصی تکمیلی دسترسی دارند: یا از طرف شرکتی که در آن استخدام میشوند یا اگر درآمد پایینی داشته باشند، از طرف خود دولت.
هلند
مراقبتهای بهداشتی در هلند به صورت دولتی تنظیم و در نظامی از «رقابت سازماندهیشده» به صورت خصوصی ارائه میشود. همه شهروندان میتوانند بسته استاندارد بیمه سلامت را از یک بیمهگر خصوصی خریداری کنند. این بستهها هزینههای مربوط به مراقبتهای بیمارستانی و پزشکی و دارویی را پوشش میدهند. مالیات بر دستمزد افراد در صندوقی مرکزی واریز میشود و سپس براساس فرمول تنظیم ریسک تحویل بیمهگرها میشود. اغلب مردم بیمههای خصوصی تکمیلی را نیز خریداری میکنند تا هزینه خدماتی را که بسته استاندارد پوشش نمیدهد (همچون دندانپزشکی و فیزیوتراپی) از طریق آنها تامین کنند. یکی از ابتکار عملهای اخیر در این کشور پرداخت هزینههای مجزا برای بیماریهای مزمن است.
کانادا
همه شهروندان تحت پوشش خدمات درمانی قرار میگیرند، اما کانادا سیستم بهداشتی واحدی ندارد، بلکه در عوض هر استان مسئول رساندن خدمات درون مرزهای خویش است و این خدمات را براساس مجموعه گستردهای از اصول انجام میدهد که سازمان مرکزی بهداشت کانادا آن را در انطباق با توافقنامههای تامین بودجه بین استانداریها برقرار کرده است. خدمات ضروری پزشکی و بیمارستانی در سرتاسر استانها تماما پوشش داده میشوند، اگرچه در پوشش بیمه نسخهها تفاوتهایی وجود دارد. دوسوم کاناداییها برای خدماتی چون دندانپزشکی، داروهای تجویزی و بهداشت خانوار بیمه خصوصی نیز دارند، اما پوشش خصوصی برای خدمات تحت پوشش بیمه همگانی مجاز نیست.
