در دوران همه‌گیری کرونا و بیکاری قریب به 180 میلیون نفر نمی‌توان آسیب‌پذیرترین افراد در برابر این ویروس را انتخاب کرد. در حقیقت به جز تعداد محدودی از مشاغل، همه مردم کره زمین به نوعی از این بحران آسیب دیده‌اند. صندوق بین‌المللی پول در یک بررسی همه‌جانبه به این مهم پرداخته است. بر اساس این گزارش، فاصله‌گذاری اجتماعی و قرنطینه‌های پیاپی سبب شده تا الزام حضور فیزیکی در سر کار به چالش کشیده شود. 

به این مفهوم، کسانی که توان انجام کارهای خود به صورت دورکاری را ندارند، در معرض خطر جدی کاهش ساعات کاری، بیکاری موقت یا از دست دادن کامل شغل هستند.  در تحقیق صندوق بین‌المللی پول بیش از 100 میلیون نیروی کار در 35 کشور توسعه‌‌‌یافته و در حال توسعه مورد بررسی قرار گرفته‌اند.

 بر این اساس، تنها 15 درصد از این افراد توانسته بودند در دوران کرونا، وضعیت شغلی خود را ثابت نگاه دارند. در حقیقت، دورکاری سبب بیکاری بسیاری از آنها و کاهش درآمد سایرین شده است؛ هرچند که شوک کرونا بر روی همان جامعه هدف 15 درصدی هم تاثیر خود را 

بر جای گذاشته بود.

یکی از مهمترین چالش‌ها در این عرصه، نبود زیرساخت‌های کافی دیجیتال است. یعنی اگر شغلی از این بخت برخوردار است که می‌توان آن را بدون نیاز به حضور فیزیکی و در خانه انجام داد، بازهم در صورت نبود زیرساخت‌های دیجیتالی لازم می‌تواند مانع از اجرای آن شود. 

در این زمینه حتی در بین مشاغل یکسان در کشورهای گوناگون هم تفاوت وجود دارد. 

مثلا در کشورهایی همچون نروژ و سنگاپور امکان دورکاری نسبت به کشورهای ترکیه، شیلی، مکزیک، اکوادور و پرو بسیار راحت‌تر است. در شاخص دورکاری مورد نظر صندوق بین‌المللی پول، میزان دسترسی خانوارها به رایانه و اینترنت پر‌سرعت بسیار تاثیر‌گذار است. اما چه گروهی در معرض بیشترین آسیب قرار دارند؟ یافته‌ها نشان می‌دهد به‌طور کلی نیروی‌کار مشغول در بخش موادغذایی، بخصوص بخش‌های عمده‌فروش و مغازه‌های خرده‌فروش، بیشترین آسیب را از این وضعیت متحمل خواهند شد، به این دلیل که کمترین امکان دورکاری و ارتباط از طریق اینترنت برای‌شان فراهم است. این به معنای آن است که ۲۰ میلیون نیروی‌کار نمونه مورد بررسی پژوهش این بخش‌ها در معرض از دست دادن مشاغل خود قرار 

دارند.  در این میان، می‌توان بدشانس‌ترین قشر را فارغ‌التحصیلان امسال نامید؛ کسانی که با هزاران امید و آرزو تحصیلات خود را به پایان رسانده و آماده ورود به بازار کار بودند؛ هرچند که بسیاری از جوانان جویای کاری که تحصیلات عالیه هم ندارند در این رده‎بندی جای می‌گیرند.