آتیه‌نو - یکی از دغدغه های‌ دهه‌‌های اخیر جامعه کارگری ایران، عدم سه‌جانبه‌گرایی (کارگر، کارفرما و دولت) در خصوص برخورد با مشکلات و بحران‌های حوزه کاری است و همچنان این نگرانی کماکان وجود دارد اما هرچه به جلو می‌رویم فاصله بین این سه هرم تعیین‌کننده وضعیت کارگران کمتر و کمتر می‌شود، بخصوص در مورد تعیین نرخ مزد که هر یک نظرات خود را در رسانه‌ها بیان می‌کنند و معمولا این نشست حاشیه‌هایی را به دنبال دارد و حتی با فشارهایی که می‌آورند باعث تجدید‌نظر در نرخ مزد می‌شوند اما آنچه در این بین مورد توجه قرار نمی‌گیرد، نقش وزارتخانه‌ها، ارگان‌ها و نهادها در برخورد با «بحران بیکاری» و «جهش تولید» است و در این بین تنها نام وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی پررنگ‌تر از دیگر دستگاه‌ها به چشم می‌خورد؛

آن هم تنها در حوزه بهبود روابط کار. سایر وزارتخانه‌ها و ارگان‌ها مانند وزارت صمت (صنعت، معدن و تجارت)، وزارت راه و شهرسازی، وزارت جهاد کشاورزی و... که نقش مستقیمی در تولید اشتغال بر‌عهده دارند، باید تحرک بیشتری دیدهشود. با توجه به اینکه سال جاری از سوی مقام معظم رهبری به نام «جهش تولید» نامگذاری شده اما هنوز نقش وزارتخانه‌ها آنچنان که باید در چرخاندن چرخ تولید و اشتغال روشن نیست. بسیاری از کارشناسان اقتصادی و جامعه‌شناسی بر این باورند که بیکاری و عدم وجود منابع پایدار درآمد برای خانواده، به ‌غیر از مشکلات اقتصادی می‌تواند بحران‌های اجتماعی را نیز به‌ همراه داشته باشد که در این حوزه قشر فرو‌دست جامعه که از باقی سطوح جامعه آسیب‌پذیر‌تر هستند بیشتر در گرداب فقر و بزه فرو می‌روند. در مورد اینکه وزارتخانه‌ها با ایجاد اشتغال چه نقشی می‎توانند در جلوگیری از بحران اقتصادی و اجتماعی ایفا کنند با یک فعال کارگری گفت‌وگویی انجام داده‌ایم. او مدعی است هنگامی که چهره‌‌‌به‌‌‌‌چهره با کارگران و بیکاران جامعه روبه‌رو می‌شود، بحران اقتصادی و اجتماعی را بیش از  برخی مسئولان لمس می‌کند. رحیم میرعبدالله معتقد است مشکلات کنونی کارگران در ایران تنها با همکاری وزارتخانه‌ها، نهادها و ارگان‌های مرتبط قابل برطرف شدن است، در غیر این صورت اگر بخواهیم تنها در انتظار حضور فیزیکی نمایندگان وزارتخانه‌ها در جلسات باشیم امیدی به بهبود وضعیت اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی نخواهیم داشت.

رحیم میرعبدالله، عضو شورای اسلامی کار استان تهران در خصوص وضعیت کنونی کارگران بیکار‌شده در شرایط کرونایی به آتیه نو می‌گوید: «آنچه مشخص است وضعیت اقتصادی نه‌تنها در ایران بلکه در جهان هم دچار رکود شده و در این شرایط نباید انتظار داشته باشیم که وضعیت قشر کارگر بهبود یابد اما آنچه مشخص است باید همه ارگان‌ها و وزارتخانه‌هایی که در حوزه اشتغالزایی نقش دارند با همفکری و برنامه‌ریزی کوتاه‌مدت و بلند‌مدت در سالی که به نام «جهش تولید» نامگذاری شده فعالیت‌هایی را آغاز کنند تا بتوانیم به آینده حوزه اشتغال و کارگری امیدوار باشیم؛ در غیر این صورت اگر تنها فعالیت‌ها در حوزه کارگری را مختص به بهبود روابط کار و افزایش نرخ مزد و... بدانیم، نمی‌توانیم به اهداف شعار «جهش تولید» نزدیک شویم.» او در ادامه با اشاره به آسیب‌هایی که اقشار کارگر از شیوع بحران کرونا متحمل شده‌اند ادامه می‌دهد: «آنچه با ظهور کرونا در جهان مشخص شد تضعیف بیش‌‌‌‌‌‌ از‌‌‌‌‌‌ پیش قشر کارگر بود و شیوع این بیماری باعث شد کارگران بسیاری با تعدیل و اخراج روبه‌رو شوند. وضعیت اقتصادی کارگران ایران هم با توجه به تحریم‌ها و بیکاری و شیوع این بیماری بحرانی‌تر از قبل شده و چنانکه می‌بینیم هر روز خبر از تعدیل نیروهای کار بیشتری به گوش می‌رسد، نه‌تنها کارگران عادی بلکه کارگران متخصص هم از این اخراج‌ها در امان نبوده‌اند. این در حالی است که املاک کارفرمایان و ثروتمندان در حال افزایش قیمت است. فشار اقتصادی همچنان در حال ضعیف‌تر کردن قشر کارگر است که بدون کمترین حمایتی با افزایش نرخ مسکن، هزینه‌های آموزشی، افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل و... روبه‌رو می‌شوند. آنچه باید در این بین مورد توجه قرار گیرد، کاهش صدماتی است که به اقشار کم‌‌توان جامعه وارد شده است.» این فعال کارگری در ادامه با انتقاد از عملکرد برخی وزارتخانه‌ها و ارگان‌هایی که می‌توانند در حوزه تولید و اشتغال نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کنند، اضافه می‌کند: «در این بین وزارتخانه‌ها و ارگان‌هایی مانند راه و شهرسازی، جهاد کشاورزی، صمت و... که باید در ایجاد اشتغال و تولید بیش از سایر وزارتخانه‌ها فعال باشند را از چرخه تولید و ایجاد اشتغال و... دور کرده‌اند و ما تاکنون عملکرد چندان مثبتی از آنها شاهد نبودیم به‌غیر از اینکه در مصاحبه‌ها و برنامه‌های صداوسیما وعده‌هایی می‌دهند که در همان حد باقی می‌ماند. اگر فعالیت‌های این وزارتخانه‌ها تنها به جلسه‌ها ختم می‌شود و نتیجه‌ای به‌ همراه ندارد بهتر است آنها با مردم شفاف‌تر باشند. در حال حاضر بسیاری از کارخانه‌ها و واحد‌های تولیدی در حوزه‌های راهسازی، معادن، مزارع کشاورزی، ساخت‌‌‌و‌‌‌ساز مسکن، فعالیت‌های عمرانی و... با عدم برنامه‌ریزی مواجه هستند و تنها افرادی که در این وضعیت ضعیف‌تر و فقیرتر می‌شوند، کارگران هستند.» میرعبدالله با اشاره به مشکلات فرهنگی و رشد بزهکاری در بین جمعیت بیکار جامعه ادامه می‌دهد: «از دیگر مشکلاتی که با افزایش بیکاری با آن روبه‌رو هستیم، مسائل فرهنگی و افزایش بزهکاری در بین خانواده‌هایی است که در ادامه بحران بیکاری و عدم ایجاد شغل به جمع معتادها و خلافکارها اضافه می‌شوند. باید به این موضوع نیز اشاره کنم همکاران ما هنگامی که با خانواده‌های کارگران و بیکارها چهره‌به‌چهره می‌شوند بیش از مسئولان متوجه افزایش بزهکاری و کشیدن شدن اعضای بیکار خانواده‌ها به سمت ناهنجاری‌های اجتماعی می‌شوند و اگر مسئولان بخواهند با جمع ما به میان آنها بیایند و با این افراد روبه‌رو شوند، آنگاه نگرانی فعالان کارگری را بیشتر درک می‌کنند.» عضو شورای کار استان تهران در پایان اضافه می‌کند: «اگر بخواهیم راهی برای برون‌رفت از شرایط کنونی پیدا کنیم آن راه ایجاد رونق در حوزه‌هایی است که طی سال‌های اخیر دچار بحران شده‌اند. فراموش نکنید که زیرساخت‌های صنایع مادر در ایران وجود دارد اما با شروع خصوصی‌سازی و عدم مدیریت تخصصی بسیاری از آنها تعطیل و در حالت بلاتکلیفی به‌‌سر می‌برند. این در حالی است که با یک برنامه‌ریزی و شروع به‌کار مجدد این واحدهای تولیدی شاهد بازگشت شادابی به جامعه کارگری خواهیم بود. توجه داشته باشید که در کنار راه‌اندازی این واحد‌ها باید به فکر ایجاد اشتغال و رسیدن به شعار «جهش تولید» نیز باشیم.»